บทที่ 6 : เมื่อมารดาสาปแช่ง

[ติ๊ง! แจ้งเตือนข้อจำกัดระดับมิติ...]

เสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ดังก้องขึ้นในห้วงความคิด ตัดสลับกับเสียงหอบหายใจของอดีตนักฆ่าที่เพิ่งทรุดตัวลงนั่งบนดินดำขลับ

"อธิบายกติกาของเจ้ามาไอ้ระบบ ข้าเกลียดการรอคอย" เซียวหนิงเยว่แค่นเสียง นัยน์ตาสีดำสนิทดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองหน้าจอโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาเบื้องหน้า

[มิติโอสถสวรรค์ระดับที่หนึ่ง อนุญาตให้ผู้สืบทอดพำนักอยู่ได้เพียงวันละสองชั่วยามเท่านั้น! หากฝ่าฝืนพำนักอยู่เกินเวลา พลังงานมิติจะเหือดแห้ง และสายเลือดบรรพกาลลึกลับทั้งห้าในครรภ์จะหันไปสูบกลืนอวัยวะภายในของท่านเพื่อประทังความหิวแทน!]

[เงื่อนไขการขยายเวลา: ผู้สืบทอดต้องนำ 'ผลผลิตวิญญาณระดับต่ำ' จำนวน 100 ชิ้น มาสังเวยแก่ระบบเพื่ออัปเกรดระดับมิติ!]

"เดี๋ยว... ผลผลิตวิญญาณระดับต่ำคือสิ่งใด ข้าเพิ่งทะลุมิติมา จะเอาเมล็ดพันธุ์จากที่ใดมาปลูกให้เจ้าตั้งร้อยชิ้น" เซียวหนิงเยว่ขมวดคิ้วถามอย่างหงุดหงิด

[แจ้งเตือนผู้สืบทอด: ภายในมิติมี 'วัชพืชวิญญาณ' ขึ้นรกชัฏ พวกมันถูกนับเป็นผลผลิตระดับต่ำเช่นกัน ท่านสามารถถอนมันมาสังเวยแก่ระบบได้]

"ถอนหญ้าร้อยต้นเนี่ยนะ! เจ้าไม่คิดจะสงสารสตรีมีครรภ์ที่กำลังโดนสูบพลังชีวิตบ้างหรืออย่างไร!" นางแหวใส่หน้าจอโปร่งแสงอย่างเหลืออด

[ระบบเป็นเพียงกลไกช่วยเหลือ ไม่สามารถแทรกแซงกฎเกณฑ์ของมิติได้ โปรดพยายามด้วยตัวท่านเอง]

"ไอ้ระบบหน้าเลือด! ขูดรีดกันชัดๆ!"

ริมฝีปากซีดเซียวเหยียดยิ้มหยัน มัจจุราชสาวคำนวณความเสี่ยงในหัวอย่างรวดเร็ว เวลาจำกัด ร่างกายไร้ปราณ แถมยังมีปรสิตสูบเลือดสูบเนื้อฝังอยู่ในท้องถึงห้าก้อน หากมัวแต่นั่งคร่ำครวญคงได้กลายเป็นปุ๋ยหมักในโลกอสูรแห่งนี้เป็นแน่!

อดีตมือสังหารรหัสศูนย์ศูนย์หนึ่งสปริงตัวลุกขึ้นยืน คว้าจอบเหล็กเก่าคร่ำคร่าขึ้นมากระชับแน่นในมือ ท่วงท่าการจับจอบของสตรีผู้นี้หาใช่เกษตรกรธรรมดา ทว่ามันคือองศาการจับอาวุธสังหารที่พร้อมจะบั่นคอหอยศัตรู!

"แปลงผักพวกนี้คือลานประหารของข้า! ตายซะไอ้พวกวัชพืชไร้ค่า!"

ฉึก! ฉับ! สวบ!

จอบเหล็กถูกฟาดฟันลงบนดินดำขลับด้วยความว่องไวและแม่นยำระดับจับวาง วัชพืชวิญญาณถูกถอนรากถอนโคนด้วยทักษะการปลิดชีพที่เด็ดขาด ดินกระจุยกระจายคล้ายสมรภูมิเลือด อดีตนักฆ่ากำลังทำฟาร์มด้วยท่วงท่าที่ป่าเถื่อนราวกับกำลังสับกะโหลกศัตรูคู่อาฆาต หยาดเหงื่อไหลชโลมกรอบหน้า การกระทำทุกอย่างแลกมาด้วยความปวดร้าวทางกายภาพขั้นสุด เพราะสรีระนี้ยังคงไร้ปราณวิญญาณหล่อเลี้ยง

ทว่าการทำฟาร์มหาใช่การเข่นฆ่า หลังจากสับจอบอย่างบ้าคลั่งจนเวลาล่วงเลยไปเกือบครบสองชั่วยาม ด้วยร่างกายที่อ่อนล้าซ้ำยังเป็นมือใหม่ในเรื่องเกษตรกรรม เซียวหนิงเยว่รวบรวมวัชพืชวิญญาณมากองรวมกันได้เพียงเจ็ดสิบกว่าต้นเท่านั้น!

[ติ๊ง! แจ้งเตือน: รวบรวมผลผลิตวิญญาณระดับต่ำได้ 78/100 ชิ้น]

นางทรุดตัวลงหอบหายใจ โยนจอบทิ้งอย่างหมดสภาพ พลางหยิบวัชพืชวิญญาณอวบน้ำที่มีหยาดปราณจางๆ ขึ้นมายัดเข้าปากเคี้ยวกลืนเพื่อประทังความเหนื่อยล้า

พลังปราณอุ่นวาบไหลทะลักลงสู่ช่องท้อง ทว่าความสดชื่นคงอยู่ได้เพียงชั่วพริบตา...

วูบ!

ก้อนแป้งทั้งห้าในหน้าท้องแบนราบเกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับ พวกมันแย่งกันสูบกลืนปราณวิญญาณหยดแรกจนเหือดแห้งหายไปในเสี้ยววินาที! ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและอาการปวดบิดที่กระเพาะอาหารของมารดา

"ไอ้พวกลูกล้างผลาญ! ตะกละตะกลามปานนี้ ชาติก่อนพวกเจ้าเกิดเป็นหลุมดำหรืออย่างไร! ข้าเพิ่งถอนหญ้าได้แค่เจ็ดสิบกว่าต้นก็แทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว!"

มารดาสายโหดกัดฟันกรอด สบถด่าลูกในไส้อย่างเหลืออด ทว่ายังไม่ทันได้ยกจอบขึ้นสับแปลงผักเพื่อเก็บยอดให้ครบ เสียงเตือนมรณะก็ดังกังวานขึ้นอีกครั้ง

เมื่อฐานที่มั่นชั่วคราวเสร็จสิ้น เซียวหนิงเยว่ทรุดตัวลงนั่งพิงผนังไม้ ก่อกองไฟไร้ควันขนาดเล็กเพื่อย่างเศษเนื้ออสูรที่แล่ติดมือมา ความร้อนจากเปลวเพลิงไม่อาจบรรเทาความเจ็บปวดร้าวลึกจากการถูกทารกสูบพลังชีวิต

"นี่ระบบ ข้าจะเข้าไปในมิติได้อีกครั้งเมื่อใด" นางเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด

[แจ้งเตือน: เวลาใช้งานมิติจะถูกรีเซ็ตในอีกสิบชั่วยามข้างหน้า]

"สิบชั่วยาม? บัดซบ..." อดีตมือสังหารสบถลอดไรฟัน สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้นางอดนึกเสียดายไม่ได้ "รู้อย่างนี้ข้าน่าจะตักน้ำพุวิญญาณนั่นติดมือมาด้วยสักหน่อย ป่าหมอกนี่มีแต่แหล่งน้ำอาบพิษ จะหาอะไรประทังชีวิตได้"

ความเงียบโรยตัวลงชั่วอึดใจ ก่อนที่หน้าจอโปร่งแสงจะกะพริบวาบคล้ายคนกำลังทำตัวไม่ถูก

[ติ๊ง! ตรวจพบสภาพร่างกายผู้สืบทอดอยู่ในเกณฑ์วิกฤต... ระบบทำการอนุมัติ 'ของขวัญต้อนรับมือใหม่' ล่วงหน้า เพื่อป้องกันมิให้สายเลือดบรรพกาลสูญสลาย!]

[ท่านได้รับ: น้ำพุวิญญาณบริสุทธิ์ 1 กระบอกไม้ไผ่]

แสงสีมรกตสว่างวาบ พร้อมกับกระบอกไม้ไผ่ขนาดกะทัดรัดหล่นตุ้บลงบนตักของสตรีไร้ปราณ

เซียวหนิงเยว่หรี่ตามองกระบอกน้ำที่ขนาดแทบไม่พ้นฝ่ามือ ก่อนจะแค่นเสียงหยันคอตั้งบ่า "กระบอกแค่นี้? ให้มาล้างตาหรืออย่างไร! นึกว่าจะใจป้ำ ที่แท้ก็ไอ้ระบบตระหนี่ถี่เหนียว!"

ติ๊ง!

[แจ้งเตือนผู้สืบทอด: สิทธิพิเศษและของวิเศษจะแปรผันตาม 'ระดับของมิติ' หากท่านพยายามเพาะปลูกและอัปเกรดมิติโอสถสวรรค์สู่ระดับที่สูงขึ้น ระบบจะทำการปลดล็อกร้านค้า อาวุธ และทรัพยากรช่วยเหลือที่ทรงคุณค่ามากกว่านี้อีกหลายร้อยเท่า!]

"เอาของมาล่อให้อยากแล้วใช้งานข้าเยี่ยงทาส... สันดานพ่อค้าหน้าเลือดชัดๆ!"

ปากก็ด่าทอไปอย่างนั้น แต่มือกลับกระชากจุกไม้ออกแล้วกระดกน้ำพุวิญญาณดื่มรวดเดียวจนหมดหยดสุดท้าย ความสดชื่นไหลซ่านลงสู่กระเพาะ ทว่ายังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก...

วูบ!

ก้อนแป้งทั้งห้าในหน้าท้องแบนราบเกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับ พวกมันแย่งกันสูบกลืนปราณวิญญาณบริสุทธิ์จากน้ำพุนั้นจนเหือดแห้งหายไปในเสี้ยววินาที!

มือน้อยๆ ลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเดรัจฉานที่ยังคงหิวโหยไม่รู้จักพอ ความเหนื่อยล้าสะสมผสมกับความโมโหที่โดนแย่งน้ำ ทำให้อดีตมือสังหารระเบิดอารมณ์หงุดหงิดออกมาอย่างอดไม่อยู่

"ก่อเรื่องทิ้งไว้แล้วหายหัวไปเสวยสุข... ช่างเป็นตัวผู้ที่บัดซบไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี!"

นางสับกิ่งไม้ในมือโยนเข้ากองไฟอย่างเกรี้ยวกราด นัยน์ตาสีดำสาดประกายขุ่นเคือง "ไข่ทิ้งไว้เป็นครอกแล้วมุดหัวอยู่รูไหน! ทิ้งให้ข้าต้องมาหลังขดหลังแข็งสู้กับหญ้าปีศาจ ซ่อนตัวเยี่ยงหนูสกปรก... อย่าให้แม่เจอตัวนะ จะถลกหนัง สับกระดูก เอาไปทำปุ๋ยหมักรดแปลงสมุนไพรให้หมด!!"

ขณะเดียวกัน ลึกเข้าไปใจกลางป่าหมอกอสูร ห่างออกไปหลายสิบลี้

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดใต้ต้นไม้ใหญ่ยักษ์ บุรุษรูปงามทั้งห้าผู้ครอบครองกลิ่นอาย 'จ่าฝูง' กำลังยืนพักผ่อนหลังจากเพิ่งกวาดล้างฝูงสัตว์กลายพันธุ์ไปหมาดๆ ร่างกายกำยำของพวกเขาผ่อนคลายลง ทว่าในจังหวะนั้นเอง...

ฮัดชิ้ว!! ฮัดชิ้ว!!

เสียงจามดังกึกก้องสะเทือนป่าดังขึ้นแทบจะพร้อมกันจากปากของจ้าวอสูรบรรพกาลทั้งห้า!

ยอดบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งห้าหยุดชะงักค้าง พวกเขาหันขวับมามองหน้ากันและกันด้วยความเลิ่กลั่กและงุนงงขั้นสุด

จ้าวราชสีห์ทองคำยกมือขึ้นขยี้จมูกตัวเองแรงๆ ขมวดคิ้วแน่นด้วยใบหน้าเหวอๆ "...นี่พวกเรา ป่วยงั้นรึ?"

"เหลวไหล..." บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางลูบจมูกตัวเองเบาๆ นัยน์ตาเรียวสวยกะพริบปริบๆ อย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ "ระดับบรรพชนอสูรอย่างพวกเรา จะไปติดหวัดได้อย่างไรกัน?"

จ้าวอสรพิษทมิฬถอนหายใจยาว ปัดคราบฝุ่นออกจากเสื้อคลุม พลางพึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าแฝงความสับสน "สงสัยอากาศในป่าหมอกนี่คงจะชื้นเกินไปสินะ... ถึงได้จามพร้อมกันปานนี้"

ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... สาเหตุของอาการคัดจมูกกะทันหันนี้ ไม่ใช่อากาศชื้น แต่เป็นแรงด่าทะลุมิติของมารดาเด็กแฝดห้าที่กำลังรอสับพวกเขากระดูกไปทำปุ๋ยต่างหาก!