บทที่ 2 : จิตสังหารสยบพยัคฆ์

ฝุ่นไม้จางลง ปรากฏร่างของบิดาและแม่เลี้ยงที่ก้าวล่วงล้ำเข้ามาในเรือนซอมซ่อ

"ช่างเหม็นสาบสางเสียจริง"

ไป๋อวี้หลาน สตรีแพศยาสายเลือดอสรพิษกระดิ่งทองแดง ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูก แสร้งบีบน้ำตาสะอึกสะอื้น

"ท่านพี่ ดูสภาพขยะชิ้นนี้สิเจ้าคะ หายหัวเข้าป่าหมอกอสูรไปเป็นเดือน กลับมาพร้อมมารหัวขนของเดรัจฉานตัวใดก็มิรู้ จวนตระกูลเซียวของเราต้องแปดเปื้อนคาวโลกีย์ก็เพราะความร่านของตัวบัดซบแท้ๆ"

เซียวเจิ้นหนาน ผู้นำตระกูลพยัคฆ์ ก้าวอาดๆ เหยียบเศษประตูพังยับ นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์ดุจสัตว์ร้าย รังสีคุกคามระดับจ่าฝูงถูกปลดปล่อยออกมากดทับบรรยากาศโดยรอบ มวลปราณดิบเถื่อนหมายบดขยี้กระดูกของสตรีบนเตียงให้แหลกเหลว บังคับให้สตรีไร้ปราณต้องหมอบคลานยอมจำนนตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าผู้อ่อนแอ

ห้วงบรรยากาศภายในห้องบิดเบี้ยวตามแรงอารมณ์ของผู้นำตระกูล ขาเตียงไม้ที่ผุพังเริ่มลั่นเปรี๊ยะราวกับจะหักสะบั้น กระดูกในร่างของเซียวหนิงเยว่ถูกปราณพยัคฆ์กดทับจนปวดร้าวราวกับมีหินผานับพันชั่งทับลงมาบนบ่า

กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาถึงลำคอ ทว่าอดีตมือสังหารเพียงแค่กลืนมันกลับลงไปอย่างเงียบเชียบ สองมือกำแน่นอยู่ใต้ผ้าห่มเก่าขาด ไม่ยอมแม้แต่จะหลบสายตาหรือแสดงความเจ็บปวดออกมาให้ศัตรูเห็น

แม้ร่างกายนี้จะอ่อนแอไร้รากฐาน ทว่าจิตวิญญาณที่ถูกหล่อหลอมจากขุมนรกย่อมไม่มีวันถูกบดขยี้ด้วยแรงกดดันต่ำต้อยเช่นนี้

"นังลูกทรพี" ผู้นำตระกูลพยัคฆ์คำรามลั่น เสียงนั้นสั่นสะเทือนจนกระเบื้องหลังคาร่วงหล่น "ข้าให้ข้าวให้น้ำเจ้ามากว่าสิบห้าปี หวังให้ใช้หน้าตาเชิดหน้าชูตาตระกูลเซียว แต่เจ้ากลับลดตัวไปสมสู่กับสัตว์ป่าชั้นต่ำจนตั้งครรภ์มารหัวขน รังสีอัปมงคลแผ่ซ่านจากหน้าท้องเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าสมควรถูกถลกหนังทั้งเป็นแล้วโยนให้ฝูงแร้งอสูรจิกกิน"

เซียวหนิงเยว่ไม่ร้องไห้อ้อนวอน หากเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอคนเดิม ย่อมต้องก้มหัวร่ำไห้ ทว่าผู้ที่อยู่บนเตียงไม้แข็งกระด้างคืออดีตมือสังหารรหัสศูนย์ศูนย์หนึ่ง

นางหยัดแผ่นหลังที่สั่นสะท้านให้ตั้งตรงดุจทวนเหล็กกล้า ปลายนิ้วเรียวปัดเศษฝุ่นบนหัวไหล่อย่างเชื่องช้า จมูกสูดดมกลิ่นอายคุกคามของจ่าฝูงพยัคฆ์... ช่างกระจอกสิ้นดี

กลิ่นอายแค่นี้เทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวรังสีฆ่าฟันในลานประหารนรกด้วยซ้ำ

"สมสู่กับสัตว์ป่าชั้นต่ำ... คาวโลกีย์งั้นหรือ"

เซียวหนิงเยว่แค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็น ริมฝีปากซีดเซียวเหยียดยิ้มหยัน "ประเสริฐ เช่นนั้นผู้นำตระกูลผู้ทรงธรรมช่วยบอกข้าทีเถิด... พวกเดนมนุษย์ที่สั่งให้ 'เซียวรั่วเสวี่ย' นำถ้วยชาผสมยาสลายปราณมาให้ข้า ซ้ำยังเจือผงปลุกกำหนัดให้ข้าเตลิดเข้าป่าหมอกอสูร... สมควรเรียกว่าเดรัจฉานสายพันธุ์ใดเล่า ฮูหยินเอก? หรือข้าควรจะถือว่าความต่ำช้านี้มันฝังลึกอยู่ในสันดานของพวกเจ้าทั้งแม่ทั้งลูก!"

ม่านตาของสตรีแพศยาสายเลือดอสรพิษหดแคบลงกะทันหัน กลิ่นความกลัวสายหนึ่งแล่นผ่านจมูกของอดีตนักฆ่า ไป๋อวี้หลานชะงักงัน ซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ใต้แขนเสื้ออย่างรวดเร็ว อาการตื่นตระหนกของเหยื่อที่ถูกกระชากหน้ากากฉายชัดผ่านนัยน์ตาที่สั่นระริก ทว่านางคือสตรีที่เสแสร้งเก่งกาจที่สุดในจวน เพียงพริบตาเดียวความหวาดผวาก็ถูกกลบมิด หยาดน้ำตาร่วงหล่นเผาะราวกับไข่มุกขาดสาย นางซบใบหน้าลงกับแผงอกของสามี สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ

"หนิงเยว่... เหตุใดเจ้าจึงกล่าววาจาโหดร้ายปานนี้!" นางสะอื้นฮัก เสียงสั่นเครือ "แม่รู้ว่าเจ้าหวาดกลัวความผิดที่ไปตั้งครรภ์มารหัวขน จึงพยายามหาแพะรับบาป แต่ถึงขั้นใส่ร้ายว่าข้าเป็นผู้วางยาเจ้า... จิตใจเจ้าทำด้วยสิ่งใดกัน!"

สตรีแพศยาปาดน้ำตา แสร้งทำเป็นมารดาผู้ถูกรังแก "ข้าดูแลเจ้ามาราวกับลูกในไส้ ทะนุถนอมปานแก้วตาดวงใจ เจ้ากลับเอาโคลนมาสาดรดแม่ผู้นี้ได้อย่างไร!"

นางหันไปช้อนตาเปี่ยมน้ำตาขึ้นมองเซียวเจิ้นหนาน "ท่านพี่... ข้าปวดใจเหลือเกินเจ้าค่ะ นางมั่วสุมคาวโลกีย์แล้วยังมาแว้งกัดข้า หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด... ฆ่าข้าให้ตายเสียยังดีกว่าต้องมาทนฟังลูกเลี้ยงปรักปรำเช่นนี้!"

ไป๋อวี้หลานหันไปซบแขนสามี แสร้งสะอื้นไห้ตัวสั่นเทา "ท่านพี่... ดูหนิงเยว่สิเจ้าคะ นางทำผิดจารีตถึงเพียงนี้กลับไร้ความสำนึก ซ้ำยังกุเรื่องใส่ร้ายข้าอีก ข้าอุตส่าห์ทะนุถนอมเลี้ยงดูนางมาราวกับลูกในไส้... เหตุใดนางจึงตอบแทนความหวังดีของข้าด้วยความอาฆาตมาดร้ายเช่นนี้เจ้าคะ"

"หุบปากเดี๋ยวนี้ นังลูกทรพี!"

เซียวเจิ้นหนานตวาดแทรก กรงเล็บแหลมคมงอกยาวพ้นปลายนิ้ว พลังปราณพยัคฆ์เดือดพล่าน "ทำตัวเสื่อมเสียแล้วยังกล้าปากดี ไม่ว่าใครจะวางยาเจ้า แต่วันนี้ข้าจะควักก้อนเนื้ออุบาทว์ในท้องเจ้านั่นออกมาสับเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้หมาป่ากิน"

คำว่า 'ควักก้อนเนื้อ' จุดชนวนสัญชาตญาณหวงแหนสมบัติชิ้นเดียวของอดีตนักฆ่าให้ปะทุเดือด ฝ่ามือบางเลื่อนมาปกป้องหน้าท้องแบนราบโดยอัตโนมัติ

ราวกับรับรู้ได้ถึงภัยคุกคาม ก้อนเลือดที่เพิ่งก่อตัวพลันเต้นตุบเป็นจังหวะเชื่องช้าทว่าหนักแน่น คลื่นพลังอสูรบรรพกาลสายหนึ่งไหลเวียนปกป้องอวัยวะภายในของมารดาอย่างเงียบงัน มันผสานเข้ากับจิตสังหารของนาง กลายเป็นเกราะต้านทานบางเบาที่ผลักดันการคุกคามของพยัคฆ์เขี้ยวดาบออกไป

หากใครกล้าแตะต้องสายเลือดของนาง นางจะสับพวกมันเป็นหมื่นชิ้นแล้วโยนให้สุนัขป่าอสูรแทะกระดูก

ม่านตาของนางหดแคบลง กวาดตามองร่างสูงใหญ่ของบิดาประหนึ่งมองซากศพ สายตาของอดีตมือสังหารล็อกเป้าไปที่เส้นเลือดใหญ่เต้นตุบๆ ตรงลำคอหนา ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดหวั่นต่อรังสีคุกคามเลยแม้แต่น้อย

สมองคำนวณระยะห่างหกก้าว... หากพุ่งทะยานออกไปพร้อมเศษกระดานไม้แหลมคมใต้ผ้าห่ม โอกาสคว้านคอหอยผู้นำตระกูลเซียวมีมากถึงแปดส่วน

"เข้ามาสิ"

น้ำเสียงของอดีตมือสังหารไม่ได้ตะเบ็งก้อง ทว่าราบเรียบและเย็นเยียบทะลุขั้วกระดูก "หากก้าวเข้ามาใกล้สายเลือดของข้าอีกเพียงครึ่งก้าว ข้าจะคว้านลูกกระเดือกท่านออกมาให้ดู... ว่าเลือดของพยัคฆ์เขี้ยวดาบมันจะคาวน่าสะอิดสะเอียนสักแค่ไหน"

ผู้นำตระกูลพยัคฆ์ชะงักฝีเท้ากะทันหัน ขนอ่อนบริเวณหลังคอตั้งชันโดยไร้สาเหตุ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในร่างร้องเตือนอย่างบ้าคลั่ง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากสตรีไร้ปราณตรงหน้า เสียดแทงทะลวงปราณคุ้มกันจนรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง บรรยากาศภายในห้องบีบรัดจนคล้ายถูกแช่แข็งด้วยจิตสังหารอันบริสุทธิ์

"ทะ... ท่านพี่ เหตุใดจึงหยุดมือเล่าเจ้าคะ" ไป๋อวี้หลานที่ลอบสั่นสะท้านจากบรรยากาศอันกดดัน ยังคงฝืนใจกรีดร้องเร่งเร้า "มัวรออันใดอยู่ ลงมือสิเจ้าคะ ควักก้อนเลือดสกปรกนั่นออกมาเดี๋ยวนี้"

เซียวหนิงเยว่แสยะยิ้มเย็นชา นัยน์ตาสะท้อนประกายมัจจุราช ก่อนจะตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่แช่แข็งทุกคนในห้อง

"หุบปากสกปรกของพวกเจ้าเสีย ก่อนที่ข้าจะลากตระกูลเซียวลงนรกไปด้วยกัน"