Se connecterเมื่อจางหลีกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่เก็บตัวเงียบ ไม่พูดไม่จากับใคร จนบิดามารดาของนางสงสัยจึงเอ่ยถามบุตรสาว แต่นางกลับบอกเพียงว่าตนเองไม่สบายเท่านั้น อีกทั้งยังไม่ยอมออกจากจวนไปพบหน้าผู้ใดอีกจนกระทั่งผ่านไปร่วมหลายวัน ในขณะที่นางกำลังออกมานั่งกินมื้อเย็นกับครอบครัว ก็ได้ยินบิดาของนางเอ่ยบางอย่างขึ้นมา“ได้ยินว่าองค์รัชทายาทอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่พระราชนัดดากลับถูกพิษ ยามนี้สิ้นพระชนม์แล้ว บิดาของเขาเสียใจจนหมดสติไป พ่อได้ยินว่าอีกไม่กี่วันจะนำพระศพกลับไปที่เมืองหลวง”ท่านหมอจางเอ่ยพลางทำสีหน้าสลด ทุกคนในบ้านเองก็สลดใจไม่ต่างกัน จางหลีเมื่อทราบข่าวก็ทำตะเกียบหลุดมือ ลำคอของนางแห้งผาก รู้สึกหายใจติดขัด ใบหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที“อาหลี เป็นอะไรไปหรือ โธ่ ลูกพ่อ เจ้าคงจะตกใจสินะ”ท่านหมอจางยังคงเอ่ยต่อไป ส่วนจางหลีก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะเอ่ย“ท่านพ่อ นี่เป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ?”“จริงสิ เรื่องนี้จะโกหกกันไม่ได้ เหล่าทหารต่างพากันไว้อาลัยหมดแล้ว”เมื่อได้รับคำยืนยันเป็นมั่นเหมาะ จางหลีก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง นางกลับเข้ามาในห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อย่างหนัก ทคืนนั้นนางนอนหลับไม่ลง จนเ
หญิงสาวตรงหน้าถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะจ้องเฟิ่งจูหลานเขม็งจากนั้นก็ทรุดตัวลงร้องไห้โฮออกมาทันที เพียงเท่านี้เฟิ่งจูหลานก็เข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ ได้ในทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยถามอันใดอีกแล้ว วิญญาณของเฟิ่งจูหลานคนเก่ายามนี้มาอยู่ในร่างของบุตรสาวท่านหมอจางไม่น่าเชื่อเลย บทจะหาเจอก็หาเจออย่างง่ายดายถึงเพียงนี้เฟิ่งจูหลานทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ สตรีตรงหน้าก่อนจะเอ่ย“เจ้าไม่ต้องกลัวข้านะ ข้าไม่ทำร้ายเจ้า อีกทั้งยังจะพาเจ้ากลับไปพบกับเซี่ยเสวียนเย่อีกด้วย”เมื่อได้ยินชื่อของเซี่ยเสวียนเย่ หญิงสาวตรงหน้าก็เงยหน้าขึ้นมามองเฟิ่งจูหลานทันที เฟิ่งจูหลานมองเห็นประกายความดีใจในดวงตาของนางก่อนที่มันจะค่อย ๆ มอดดับลงไปช้า ๆ“แม่นางจำคนผิดแล้ว ข้าไม่ใช่สตรีนางนั้นที่ท่านกล่าวถึงหรอก ข้าชื่อจางหลี เป็นบุตรสาวของท่านหมอจาง บ้านข้าเป็นเพียงโรงหมอเล็ก ๆ อีกทั้งข้ายังไม่รู้จักใครทั้งนั้น ขอแม่นางโปรดปล่อยข้าไปเถอะ”เฟิ่งจ”หลานเมื่อได้ฟังก็แอบกลอกตาไปมาหนหนึ่ง ซีนนี้มันคือฉากนางเอกในละครน้ำเน่าชัด ๆ วิญญาณหลุดออกจากร่างมาอยู่ในร่างคนอื่นที่ต่ำต้อย แล้วคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับพระเอก“ข้ามั่นใจว่าเจ้าคือเจ้าของร่
ลมหนาวพัดกรรโชก หิมะโปรยปรายขาวโพลนไปทั่วหุบเขา เสียงควบม้าและเสียงโห่ร้องคำรามดังกึกก้องสะท้านผืนป่า กองทัพชนเผ่าเร่ร่อนนอกด่านสวมเกราะหนังหนากำลังควบม้าศึกพุ่งทะยานบุกเข้ามาตามเส้นทางรอยต่อระหว่างหุบเขา หมายจะเข้าจู่โจมแคว้นฉู่ในค่ำคืนนี้ทว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือสมรภูมิแห่งความตายที่ถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยมันสมองและสองมือของเสิ่นสวินและเซี่ยเสวียนเย่ทันทีที่ทหารศัตรูเหยียบล่วงล้ำเข้ามาในเขตแนวหน้า พื้นหิมะนุ่มหนากลับกลายเป็นกับดักมรณะ ตามคำบอกเล่าเส้นทางที่เซี่ยเสวียนเย่สำรวจและนำมาบอกกล่าว เสิ่นสวินได้เนรมิตพื้นที่แห่งนี้ให้กลายเป็นสุสานของชนเผ่านอกด่าน พริบตาที่ม้าศึกควบเหยียบลงไปกีบเท้าก็ถูกแทงทะลุจนล้มคะมำ และก่อนที่ทหารบนหลังม้าจะทันได้ตั้งตัว ลวดเหล็กกล้าเส้นบางที่ขึงซ่อนไว้ตามแนวต้นไม้ ก็ตวัดเกี่ยวเข้าใส่เกราะและร่างของพวกมันทันทีในวินาทีที่กองทัพศัตรูปั่นป่วน เสิ่นสวินไม่ปล่อยให้พวกมันได้ทันตั้งตัวทัน เขาสั่งให้ทหารจุดชนวนกระบอกดินเผาบรรจุดินปืนไร้ควันและโยนเข้าไปกลางวงล้อมของกองทัพชนเผ่านอกด่านทันที ควันสีขาวหนาทึบฟุ้งกระจายไปทั่วชั้นบรรยากาศที่หนาวยะเยือก ม้าศึกที่สูดควันเ
เดิมทีเมื่อเรื่องราวทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว ก็ควรจะมีเรื่องดีดีตามมา แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเข้าสู่ช่วงฤดูหนาว กลับมีข่าวมาจากชายแดนว่ายามนี้ชนเผ่านอกด่านกำลังรุกรานชายแดนแคว้นฉู่อย่างหนัก เหล่าชาวบ้านได้รับความเดือดร้อน ขาดแคลนเสบียงอาหารและสิ่งของที่จำเป็น ผู้คนต้องอดอยาก บางคนทนไม่ไหวก็ป่วยตายหนาวตายไปมาก เหล่าทหารก็เริ่มถอดใจ เพราะชนเผ่านอกด่านรุกรานเขตชายแดนอย่างหนักเซี่ยฮ่องเต้นั้นตั้งแต่กลับมาจากพระราชวังฤดูร้อน ก็เกิดอาการประชวรลงอย่างหนัก ทำให้ไม่อาจว่าราชการได้อีก เขาจึงนอนพักรักษาตัวและให้เซี่ยเฉิงบุตรชายและเซี่ยเสวียนเย่หลานชายรับหน้าที่นี้ต่อไป เซี่ยเฉิงค่อนข้างเคร่งเครียดไม่น้อยเลย เพราะสงครามครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว พวกชนเผ่านอกด่านพอทราบว่าเสด็จพ่อของเขาประชวรก็ถือโอกาสนี้หมายจะรุกรานแผ่นดินของเขาทันที อีกทั้งกองกำลังของพวกมันก็แข็งแกร่งไม่น้อย เดิมทีคิดว่าพวกมันจะยอมสวามิภักดิ์ไม่รุกราน แต่ได้ยินว่าเพราะชนเผ่านอกด่านเปลี่ยนผู้นำคนใหม่ขึ้นมา มันจึงคิดจะทำสงครามกับพวกเขาเช่นนี้อย่างไรเรื่องนี้ย่อมรอช้าไม่ได้ องค์รัชทายาทเซี่ยเฉิงจึงเดินทางไปที่ชายแ
ผ่านไปหลายชั่วยามกว่าที่น้ำป่าจะค่อยๆ ลดลง แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับสร้างความเสียหายให้กับเหล่าชาวบ้านไม่น้อยเลย เซี่ยฮ่องเต้จึงออกคำสั่งให้เซี่ยเสวียนเย่และเสิ่นสวินเร่งช่วยเยียวยาผู้ประสบภัยโดยด่วน ทั้งการช่วยสร้างบ้านใหม่และมอบเงินเยียวยาให้แก่พวกเขาเพราะฤดูร้อนปีนี้อากาศแปรปรวน ทำให้ทุกคนได้รับผลกระทบตามมาเป็นวงกว้าง แต่เพราะการจัดการที่รวดเร็วทำให้สถานการณ์กลับคืนสู่ความปกติได้ในเร็ววันราชครูเฟิ่งค่อนข้างแปลกใจมากที่บุตรสาวคนรองมาอยู่ที่นี่ แต่เมื่อสอบถามเฟิ่งจูหลานกลับบอกเพียงว่านางก็ได้รับความช่วยเหลือจากคนอื่นๆให้มาหลบภัยที่นี่เช่นเดียวกัน ราชครูเฟิ่งจึงไม่ถามสิ่งใดต่อ ด้านเฟิ่งหลิงหลงและสวีฮูหยินนั้นก็เกิดล้มป่วยขึ้นมาเพราะโดนฝนทำให้อาการป่วยไข้กำเริบหนัก ต้องกินยาหลายเทียบอาการจึงค่อยๆดีขึ้น เมื่อสถานการณ์ที่เมืองซานหลีกลับมาสงบสุขดังเดิมแล้ว พวกเขาจึงเร่งเดินทางกลับเมืองหลวงในทันทีด้านคนตระกูลฉีเมื่อได้ทราบว่าเสิ่นสวินได้รับการแต่งตั้งให้เป็นขุนนางขั้นห้าสังกัดกรมโยธาแล้ว พวกเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก เรื่องนี้ค่อนข้างอยู่เหนือความคาดหมายไปสักหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลกเท
เสิ่นสวินและเฟิ่งจูหลานถูกพาเข้ามายังพระราชวังฤดูร้อน ที่นี่มีการตกแต่งอย่างหรูหรา อีกทั้งยังมีตำหนักหลายแห่งที่เอาไว้สำหรับให้เหล่าเชื้อพระวงศ์ได้พักอาศัย เฟิ่งจูหลานมองดูสิ่งต่างๆด้วยความสนใจ และนางก็สังเกตเห็นว่าที่นี่มีต้นไม้ดอกไม้ถูกปลูกเอาไว้เต็มไปหมดองค์รัชทายาทเซี่ยเฉิงเมื่อกลับมาก็ถูกเซี่ยฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาต่อว่าทันที แต่เพราะรักบุตรชายจึงไม่กล้าเอ่ยวาจารุนแรงมากนัก อีกทั้งเมื่อได้ทราบว่ามีคนช่วยชีวิตเขาไว้ จึงรับสั่งให้เสิ่นสวินและเฟิ่งจูหลานเข้าเฝ้าทันที เดิมทีเขาคิดจะตกรางวัลแต่สองคนนั้นกลับตอบเพียงว่าทำไปเพราะอยากช่วยเหลือคนเท่านั้น ไม่ได้คิดอยากได้ของตอบแทนอันใด อีกทั้งเซี่ยเสวียนเย่ก็ออกปากเองว่าสองคนนี้คือสหายของตน เซี่ยฮ่องเต้จึงไม่คิดสร้างปัญหาอันใดให้แก่คนทั้งสอง อีกทั้งยังค่อนข้างแปลกใจเมื่อได้ทราบว่าเฟิ่งจูหลานคือบุตรสาวที่เกิดจากอนุของราชครูเฟิ่งท้ายที่สุดเสิ่นสวินและเฟิ่งจูหลานก็ต้องอยู่ร่วมมื้อเย็นกับทุกคนที่นี่ องค์รัชทายาทเซี่ยเฉิงถึงกับเอ่ยถามเรื่องแพลำนั้นเพราะเขารู้สึกชอบมาก มันไม่โคลงเคลง นั่งสบายอย่างยิ่ง เสิ่นสวินไม่ได้คิดว่านี่คือความลับอันใด จึงเขีย







