All Chapters of หอมรักสลักใจ: Chapter 1 - Chapter 10

“จูหลาน เจ้าคิดจะแข่งขันประชันกับข้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับลืมว่าตนเองเป็นเพียงบุตรอนุต่ำต้อยที่มารดาตายจากไปตั้งแต่แบเบาะ ต้องอาศัยอยู่ในจวนตระกูลเฟิ่งด้วยการดูสีหน้าข้าและท่านแม่ แต่กลับไม่เจียมตน ช่างน่าขันยิ่งนัก เจ้าอยากให้พระราชนัดดาชายตามองเจ้าหรือ ฝันกลางวันไปเถอะ ต่อไปนี้เจ้าจงไปอยู่ที่บ้านสวนเกษตร จนตายก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาเมืองหลวงอีกเลย!”“พี่หญิง ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ อย่าได้ส่งข้าไปที่บ้านสวนแห่งนั้นเลย ข้าไม่กล้ายั่วยวนพระราชนัดดาอีกแล้ว!”เสียงร้องขอความเมตตาของน้องสาวที่เกิดจากอนุไม่ได้ทำให้เฟิ่งหลิงหลงรู้สึกเวทนาสงสารหรือเห็นใจเลยแม้แต่น้อย กลับกันนางยังรู้สึกโล่งใจเสียมากกว่า ที่สุดท้ายแล้วเฟิ่งจูหลานก็จะไปอยู่พ้นหูพ้นตานางเสียที เมื่อไม่มีเฟิ่งจูหลานพระราชนัดดาจะต้องสนใจในตัวนางอย่างแน่นอนนางปรายตามองเฟิ่งจูหลานอย่างดูแคลน ก่อนจะสะบัดชายเสื้อและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกสุดท้ายแล้วเฟิ่งจูหลานก็ถูกส่งไปอยู่ที่บ้านสวนเกษตรซึ่งอยู่นอกเมืองหลวง นางใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ต้องอดมื้อกินมื้อ ถูกคนของบ้านใหญ่กลั่นแกล้งรังแก และล้มป่วยจนตายไปในที่สุด จวบจนวาระสุดท้า

เฟิ่งจูหลานยกมือขึ้นเกาศีรษะตนเองปราดหนึ่ง นางรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก ทะลุมิติมาทั้งทีต้องมารับมือคนตระกูลเฟิ่งไม่พอ นี่นางยังต้องมารับมือกับคนตระกูลเซี่ยอีกอย่างนั้นหรือคนที่เคยดูซีรีส์ต่างรู้ดี คนแซ่เซี่ยนี่มันระดับตำนานทั้งนั้น!ด้านเซี่ยเสวียนเย่เมื่อเห็นว่าเฟิ่งจูหลานเงียบไปก็เริ่มไม่สบายใจขึ้นมา เขาและนางรู้จักกันมาได้สักระยะแล้ว เขาจำได้ว่าเมื่อสามเดือนก่อนเขาไปที่นอกเมืองหลวงและถูกลอบทำร้าย ตอนนั้นเฟิ่งจูหลานไปไหว้พระที่วัดบนเขาและเดินทางกลับพอดี ระหว่างทางนางได้ช่วยเหลือเขาเอาไว้ นางใช้ร่างตนเองรับดาบแทนเขาจนบาดเจ็บสาหัส เขาจึงจดจำบุญคุณนั้นของนางไม่ลืม นางจิตใจดี น่ารักน่าชัง เขาชอบนางมากและหลงรักนางตั้งแต่แรกพบ แต่นางเป็นคนหัวอ่อนไม่ค่อยสู้คน เขาเคยสอนให้นางสู้คนหลายคราแต่นางกลับไม่กล้า วันนี้เมื่อได้เห็นว่านางกล้าลงมือเสียทีเขาจึงรู้สึกดีใจอย่างยิ่งแม้นางจะเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุ แต่เขาหาได้สนใจไม่ เขารักนางที่จิตใจไม่ใช่รักชาติตระกูลของนางเขามีนามว่าเซี่ยเสวียนเย่ อายุสิบแปดปี เป็นพระราชนัดดาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เซี่ยฮ่องเต้คือเสด็จปู่แท้ๆ ของเขา หลังจากเ

หรงหมัวหมัวพยายามตั้งสติ นางคิดจะด่าทอเฟิ่งจูหลานและข่มขู่อีกฝ่าย เพราะที่ผ่านมาเพียงแค่นางเอ่ยชื่อคุณหนูใหญ่ เฟิ่งจูหลานก็หวาดกลัวจนร้องไห้โฮแล้วแต่เพราะยามนี้เฟิ่งจูหลานไม่ใช่คุณหนูรองผู้อ่อนแออีกต่อไปแล้ว และนางก็เบื่อที่จะต้องทะเลาะกับหรงหมัวหมัวเช่นกันอยู่ๆ หญิงสาวก็คิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ ไวกว่าความคิด นางจึงซัดหมัดเข้าใส่ใบหน้าของหรงหมัวหมัว จนฝ่ายตรงข้ามสลบเหมือดไปทันที เหล่าบ่าวไพร่ที่เห็นว่าแม้แต่หรงหมัวหมัวยามนี้ก็ยังไม่อาจสู้คุณหนูรองได้ นับประสาอันใดกับพวกตนที่เป็นเพียงลิ่วล้อจึงไม่กล้ามีปากมีเสียงอีก และเฟิ่งจูหลานก็ขอให้คนของเซี่ยเสวียนเย่ช่วยจับตาดูว่ามีบ่าวไพร่คนไหนลอบไปส่งจดหมายให้กับเฟิ่งหลิงหลงหรือไม่ หากมีก็ให้ทุบตีจนสลบแล้วลากตัวมาให้นางได้เลยหลังจากจัดการยัยแก่หรงหมัวหมัวจนสลบเหมือดไปเรียบร้อยแล้ว พอมันได้สติกลับคืนมา เฟิ่งจูหลานก็บังคับให้หรงหมัวหมัวเขียนจดหมายไปแจ้งกับเฟิ่งหลิงหลงว่านางตายไปแล้ว พร้อมกับขอเงินมาทำศพและค่าเดินทางกลับเมืองหลวงสักหน่อย หรงหมัวหมัวหวาดกลัวเฟิ่งจูหลานมากจึงยอมทำตามทั้งน้ำตา เฟิ่งจูหลานพอใจมาก นางสั่งให้คนที่ไว้ใจได้นำจดหมายไปส่งใ

เฟิ่งจูหลานเอ่ยวาจาประชดประชันเขาอีกรอบ ทำเอาเซี่ยเสวียนเย่ถึงกับเถียงไม่ออก คราวนี้เขาพลาดไปจริงๆ คิดแต่จะหาทางให้คนรักกลับมา จนลืมเรื่องอื่นไปเสียสนิทใจ สุดท้ายนักพรตก็ถูกจับ เหล่าชาวบ้านต่างประนามความชั่วช้าของมันชาวบ้านบางคนที่บุตรสาวหายตัวไปก็รีบมาดูศพ เจ้าหน้าที่ทางการรีบนำศพเหล่านั้นไปตรวจสอบจนพบว่าเป็นร่างของใครบ้าง จากนั้นก็ส่งศพคืนให้ญาตินำกลับไปทำพิธีที่บ้าน เฟิ่งจูหลานรู้สึกสะเทือนใจอย่างมากเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า หญิงสาวหันมามองเซี่ยเสวียนเย่ที่ยืนอยู่ก่อนจะเอ่ย“ไม่มีสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ ต่อไปนี้คงเชื่อใจนักพรตคนไหนไม่ได้อีกแล้ว เอาไว้ค่อยหาหนทางใหม่ก็แล้วกัน”เซี่ยเสวียนเย่หันมามองเฟิ่งจูหลานก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย อยู่ๆ เขาก็เห็นว่าใบหน้าของนางแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ไวกว่าความคิดเขาจึงยื่นมือมาแตะหน้าผากของนางก่อนจะพบว่าตัวนางร้อนอยู่มาก คาดว่าคงจะป่วยไข้เพราะถูกแส้ฟาดหลังเป็นแน่ เฟิ่งจูหลานตกใจไม่น้อยเมื่อถูกเขาสัมผัสตัวเช่นนี้ นางพยายามไม่คิดสิ่งใดเกินเลยเพราะอย่างไรนางก็รู้ตัวดีว่าคนที่เขารักไม่ใช่นาง“เจ้าไม่สบายแล้ว ต้องรีบไปหาท่านหมอก่อน”ไม่พูด

เฟิ่งจูหลานหันกลับไปมอง ก่อนจะพบเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง หน้าตาของเขาหล่อเหลา ยามยิ้มจะเห็นลักยิ้มปรากฏเด่นชัดบนข้างแก้มทั้งสองข้าง ดวงตาทั้งสองฉายแววขี้เล่นหยอกเย้า ท่าทางดูเจ้าเล่ห์อย่างมาก นางไม่เคยพบเห็นเขามาก่อน และจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่มีคนผู้นี้อยู่เลยแม้แต่น้อย“คุณชายเป็นเจ้าของร้านนี้หรือเจ้าคะ?”เฟิ่งจูหลานเอ่ยถามอย่างนอบน้อม นางสังเกตดูจากการแต่งกายของเขาแล้ว คาดว่าคงจะเป็นลูกผู้ดีมีเงินอย่างแน่นอน ชายหนุ่มตรงหน้าจ้องมองนางพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยตอบ“ใช่แล้ว นี่คือสินเดิมที่มารดาข้าทิ้งเอาไว้ให้น่ะ หากเจ้าชอบ ข้าลดราคาให้อีกก็ได้นะ”เขาเอ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย เฟิ่งจูหลานได้ฟังเช่นนั้นก็ย่นหว่างคิ้ว เกิดมานางเพิ่งเคยเห็นคนที่เอาสินเดิมของมารดาตนเองมาขายกินเช่นนี้“ของของมารดาท่าน ไม่เก็บเอาไว้ดูต่างหน้าหน่อยหรือ เหตุใดต้องขายด้วยเล่า หากเป็นเช่นนี้ข้าไม่ซื้อดีกว่า ไม่ค่อยสบายใจเท่าใดนัก”เมื่อเห็นว่าเฟิ่งจูหลานทำท่าจะเดินจากไป ชายหนุ่มผู้นั้นก็รีบตรงเข้ามาขวางหน้านาง พลางโบกพัดในมือและเอ่ย“จะรีบไปไหนเล่าแม่นางคนงาม เอาอย่างนี้ หาก