บทที่ 2

ราวกับจงใจ ถึงแม้ฉันจะใส่ที่อุดหูแล้ว แต่เสียงหัวเราะที่ดังมาอย่างต่อเนื่องจากห้องข้างๆ ก็ยังคงกระตุ้นเส้นประสาทของฉันอยู่ดี

ไม่อยากทนทรมานอยู่ที่นี่ ฉันจึงสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป

ฉันเพิ่งจะเดินมาถึงบันได ก็ถูกคนดึงแขนเอาไว้

"น้องสาวจะไปไหนเหรอ?"

ฉันหันกลับไป สบเข้ากับแววตาท้าทายของกู้เจียว เมื่อเลื่อนสายตาลงต่ำ ก็ไปหยุดอยู่ที่ลูกประคำเส้นหนึ่งบนลำคอของเธอ

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของฉัน กู้เจียวก็หัวเราะเบาๆ "เมื่อกี้อวิ๋นเซินใช้ลูกประคำเส้นนี้วัดสัดส่วนให้ฉันน่ะ ฉันมัวแต่เล่นสนุกจนลืมถอดออกเลย"

หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างหนักหน่วง

ฉันนึกถึงตอนที่ตัวเองเคยเผลอไปแตะลูกประคำเส้นนี้เข้าแค่ครั้งเดียว ก็ถูกลู่อวิ๋นเซินลงโทษขังไว้ในห้องใต้ดินถึงเจ็ดวัน

แต่กู้เจียวกลับเอามาเล่นได้อย่างตามใจชอบ ที่แท้ความแตกต่างระหว่างรักกับไม่รักมันก็ห่างไกลกันขนาดนี้เลย

"พูดถึงลูกประคำ เธอรู้ไหมว่าทำไมอวิ๋นเซินถึงชอบเส้นนี้เป็นพิเศษ? เพราะว่านี่คือเส้นที่เขากราบกรานคุกเข่าไปขอมาให้ฉันจากวัดยังไงล่ะ"

"แถมทุกเดือน เขาก็จะหาเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนฉันที่วัดตั้งหนึ่งสัปดาห์ อ้อจริงสิ เธอคงไม่เคยเห็นท่าทางตอนมีอารมณ์ของอวิ๋นเซินสินะ? ตอนอยู่บนเขา เขาแทบจะอยากตายคาอกฉันเลยล่ะ"

"เขาบอกว่าพอกลับบ้านไปเห็นหน้าเธอแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียน แทบจะอยากปลงผมบวชเดี๋ยวนั้นเลย"

ฉันกำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อก็ไม่รู้สึกเจ็บ

ไม่ผิดหรอก ทุกเดือนลู่อวิ๋นเซินจะอ้างเรื่องไปไหว้พระปฏิบัติธรรมที่วัด เขาบอกว่าต้องให้ฉันคุกเข่าคัดลอกบทสวดมนต์ด้วยความศรัทธา 100 จบ เขาถึงจะยอมกลับมา

เพื่อที่จะได้เจอเขาเร็วขึ้น ฉันคุกเข่าจนเข่าม่วงช้ำ คัดจนมืออ่อนแรงก็ยังไม่ยอมหยุด

ที่แท้ตอนนั้น เขาคอยอยู่เป็นเพื่อนกู้เจียวมาตลอด พวกเขาพลอดรักและร่วมรักกันอย่างดูดดื่มในที่ที่ฉันมองไม่เห็น

เมื่อไม่เห็นฉากที่ฉันหึงหวงจนเป็นบ้าตามที่จินตนาการไว้ กู้เจียวก็เลิกเสแสร้ง

เธอใช้เล็บต่อใหม่ที่แหลมคมจิกเข้าไปในเนื้อของฉันอย่างแรง กัดฟันพูดว่า "กู้เหยียน นังแพศยา แกจะเสแสร้งทำไม? แกคิดว่าทำท่าทางไม่แคร์แบบนี้แล้ว ลู่อวิ๋นเซินจะชอบแกเหรอ?"

"ฉันเกลียดท่าทางน่าสงสารของแกที่สุด ฉันจะแย่งกับแก แย่งความรักของพ่อแม่ แย่งความรักของลู่อวิ๋นเซิน แกน่าจะตายๆ ไปซะตั้งแต่เกิด ใครอนุญาตให้แกรอดมาแย่งของของฉัน!"

พูดจบ เธอก็ผลักฉันอย่างแรง

ฉันกรีดร้องลั่น ชนแจกันบนบันไดล้มลง วินาทีที่แจกันแตก แขนของฉันก็ถูกบาดเป็นแผลยาว เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมา ย้อมเสื้อผ้าไปกว่าครึ่งจนกลายเป็นสีแดง

ได้ยินเสียงฝีเท้าร้อนรนดังขึ้นจากด้านหลัง

กู้เจียวรีบทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นทันที ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาพลางกล่าวหา "น้องสาว ถ้าเธอไม่อยากเห็นหน้าฉัน งั้นฉันไปก็ได้ แต่เธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าร่างกายฉันไม่แข็งแรง แล้วทำไมยังต้องผลักฉันด้วยล่ะ?"

"หลายปีมานี้ เธอยังจะใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อมาใส่ร้ายฉันแบบนี้อีกเหรอ ฉันเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเธอนะ ทำไมเธอถึงเกลียดฉันขนาดนี้!"

จนกระทั่งลู่อวิ๋นเซินอุ้มเธอขึ้นมาด้วยใบหน้าปวดใจ เธอถึงได้ซ่อนมือไว้ข้างหลัง ผลักอ้อมกอดของเขาออกด้วยขอบตาแดงช้ำ

"อวิ๋นเซิน ความผิดฉันเอง ฉันเป็นคนผลักเหยียนเหยียน ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉัน คุณอย่าไปโทษเหยียนเหยียนเลยนะ......"

ลู่อวิ๋นเซินดึงมือของเธอออกมาจากด้านหลัง เมื่อเห็นรอยแดงบนนั้น ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

"เจียวเจียว เจ็บหรือเปล่า? ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ"

"ซี๊ด...... คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก คุณไปดูเหยียนเหยียนเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวเธอก็ไม่พอใจเอาอีก"

ฉันกุมบาดแผลที่มีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ถลึงตามองเธอด้วยความเคียดแค้น "เธอเป็นคนผลักฉันชัดๆ ตั้งแต่เล็กจนโต......"

"พอได้แล้ว!"

ลู่อวิ๋นเซินส่งเสียงขัดจังหวะฉัน

"กู้เหยียน เธอมันยังต่ำทรามเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน! ตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็เอาแต่ใส่ร้ายกู้เจียว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอจิตใจดี เธอคงถูกตระกูลกู้ไล่ออกไปตั้งนานแล้ว! อีกอย่าง เจียวเจียวอ่อนแอขนาดนี้ ขนาดแค่จามยังล้มเลย จะไปผลักเธอได้ยังไง?!"

"เป็นเธอมากกว่าที่สร้างเรื่องขึ้นมาเอง ทำตัวเองแท้ๆ ไม่ใช่คนซื่อสัตย์อะไรจริงๆ ด้วย คืนนี้เธอไสหัวไปอยู่ห้องใต้ดินเลยนะ คัดบทสวดมนต์ให้ครบ 100 เล่มถึงจะออกมาได้!"

ไม่ฟังคำอธิบายของฉัน เขาอุ้มกู้เจียวขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วเหยียบข้ามตัวฉันไป

น้ำหนักของคนสองคนรวมกันกว่าร้อยกิโลกรัม กดทับลงบนแขนที่บาดเจ็บของฉันจนหมด

ฉันเจ็บจนแทบจะหมดสติ นอนอยู่บนพื้นเป็นสิบนาทีถึงได้สติกลับมา แล้วไปโรงพยาบาลเพียงลำพัง