บทที่ 9

“หนี้หมดเมื่อไหร่จะไม่มาทำงานต่อก็ได้ อันนั้นแล้วแต่พราว แต่เรื่องลูก เธอต้องเรียนจบแล้วมีงานทำที่มั่นคงก่อน พี่ถึงจะไม่ไปยุ่งกับเธอกับลูกอีก ตราบใดที่ยังเรียนไม่จบ งานการก็ไม่เป็นหลักแหล่งแบบนี้ พี่ไม่มีทางปล่อยเธอกับลูกให้คลาดสายตาแน่นอน”

พราวจันทร์พยักหน้าช้าๆ “ได้ แต่หนูเรียนจบเมื่อไหร่ กรุณารักษาสัญญาด้วย อย่ามายุ่งกับหนูกับลูกแล้วก็พี่กันต์อีก ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างใช้ชีวิต อ้อ!ระหว่างนี้อย่าลากพี่กันต์เข้ามาเกี่ยวอีก พี่กันต์ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องของเราสองคน”

“ดูพราวเป็นห่วงบาเทนเดอร์คนนั้นจังเลยนะ รักมันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” ในสายตาเขา พราวจันทร์เป็นผู้หญิงโง่เง่าที่บูชาความรักจนน่าสมเพช ความรักมันมีจริงที่ไหน จอมปลอมทั้งเพ “พี่เตือนด้วยความหวังดีนะพราว รักน่ะรักได้ แต่อย่ารักจนโง่ รักอย่างเดียวไม่พอหรอก ถ้าจะเลือกใครสักคนเป็นคู่ชีวิต พี่แนะนำว่าให้เลือกคู่ชีวิตที่ส่งเสริมกันได้ ไม่ใช่แค่ให้ความสุขบนเตียง”

เลือกคู่ชีวิตที่ส่งเสริมกันได้งั้นหรือ

มิน่าเล่า.. เขาถึงไม่เลือกเธอ เพราะเธอมันต่ำต้อยนี่เอง

พราวจันทร์น้ำตาตกในเมื่อหวนนึกถึงวันวาน เมื่อครั้งที่เคยรักภวินท์สุดหัวใจจนสามารถมอบทุกอย่างให้กับเขาได้ แต่สุดท้ายเขากลับใช้ความรักของเธอย้อนกลับมาฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น

ทว่าในความขมขื่นก็มีเรื่องน่าขันเกิดขึ้น เธอช้อนตาขึ้นมองนายแพทย์หนุ่มผู้เพียบพร้อมด้วยทรัพย์สินเงินตรา อีกทั้งหน้าที่การงานก็เป็นที่ยกย่องของผู้คนแล้วยิ้มเยาะ “ก่อนที่จะสอนคนอื่น พี่ช่วยหันกลับไปมองชีวิตตัวเองบ้างนะคะว่าเป็นยังไง ได้ข่าวว่าผู้หญิงที่พี่เลือกมาเป็นคู่ชีวิตนั้นดีทุกอย่าง แต่ทำไมสุดท้ายจบลงด้วยการหย่าล่ะคะ”

พอถูกแม่ของลูกย้อนกลับเช่นนั้น นายแพทย์ภวินท์ก็พูดอะไรไม่ออก

“สำหรับหนู ชีวิตคู่คือการร่วมหัวจมท้าย และการที่คนสองคนจะจับมือร่วมทุกข์ร่วมสุขและผ่านเรื่องราวมากมายไปด้วยกันได้ตลอดรอดฝั่งก็ต้องอาศัยความรักที่มากพอ ไม่ใช่เงินในกระเป๋า” แต่สิ่งที่ภวินท์พูดก็มีส่วนถูก ในยุคสมัยนี้เงินนั้นสำคัญมาก ไม่มีเงิน ไม่มีข้าวกิน กระนั้นสำหรับเธอแล้ว ผู้ชายที่จะมาเป็นคู่ชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องร่ำรวย ขอแค่ขยันทำมาหากิน รู้จักเก็บออม รู้จักลงทุนต่อยอดบ้าง เท่านี้ก็พอแล้ว

“พี่ยอมรับนะว่าชีวิตคู่ของพี่ไม่ประสบความสำเร็จ แต่ผู้ชายของพราวก็ใช่ว่าจะดี ถ้ามันดีจริง พราวคงไม่ต้องเดือดร้อนเป็นหนี้เพราะมันหรอก”

เงินห้าแสนนั่น เธอพึ่งรู้ความจริงวันนี้เองว่าหาใช่เงินเก็บของชายหนุ่มตามที่เขาเคยบอกไม่ หากแต่เป็นเงินที่ยืมมาให้เธอ พราวจันทร์น้ำตาซึมเมื่อนึกถึงทุกอย่างที่กันต์ทำเพื่อเธอกับครอบครัวมาตลอดระยะเวลาหลายปี

“ถ้าไม่รู้อะไรก็หุบปากไป ไม่ต้องมาวิพากษ์วิจารณ์ชีวิตคนอื่น พี่เจ้าหนี้ หนูเป็นลูกหนี้ เกี่ยวข้องกันเฉพาะเรื่องนี้พอ ส่วนเรื่องส่วนตัวของหนู พี่ไม่ควรยุ่ง” คนที่ทำให้เธอเดือดร้อนหาใช่กันต์ไม่

“ที่เตือนก็เพราะหวังดี หวังดีในฐานะพี่ชาย” ถึงแม้ในเวลานี้ความรู้สึกที่มีต่อพราวจันทร์นั้นว่างเปล่า แต่อย่างน้อยครั้งหนึ่งเราสองคนก็เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง แถมยังเกี่ยวข้องกันในฐานะพ่อและแม่ของลูก เขาก็หวังอยากเห็นเธอมีอนาคตที่ดี ได้มีคนดีๆ อยู่เคียงข้าง ไม่ใช่ไอ้บาเทนเดอร์นั่น

คร้านจะพูดกับภวินท์เต็มทน เธอรีบเซ็นเอกสารที่อ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะยื่นมันคืนให้เขา “หนูเซ็นแล้ว หนูจะพาพี่กันต์กลับบ้านได้หรือยัง”

“ยัง พี่ยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่คุยกับเธอ”

“เรื่อง?” ตั้งแต่สนทนากันมา ประโยคเมื่อครู่ภวินท์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุด ดูเหมือนว่าเรื่องที่เขาจะพูดคงสำคัญน่าดู