บทที่ 3

มีก้อนแน่นก่อตัวขึ้นในอกฉัน ฉันก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ แต่อเลสซิโอสังเกตเห็น

“พ่อ แม่” สีหน้าอเลสซิโอเคร่งขรึม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจของหัวหน้ามาเฟีย “ถ้ายังแสดงความไม่เคารพภรรยาผมอีก อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้า”

หลังความเงียบงันอันหนักอึ้ง ราอูลฟาดมือลงบนโต๊ะดังปังจนฉันสะดุ้ง

“ระวังคำพูดหน่อย จะทรยศสายเลือดตัวเองเพราะผู้หญิงคนนี้จริง ๆ เหรอ”

อเลสซิโอบีบมือฉันแน่นจนขยับไม่ได้ แล้วตอบอย่างสงบว่า “พ่อครับ เธอคือคนรักของผม”

“ทำร้ายเธอก็เท่ากับทำร้ายผม”

“ถ้าเกิดขึ้นอีก อย่าหาว่าผมหันกลับมาเล่นงานพวกคุณ”

การแสดงของเขาสมบูรณ์แบบเสมอ แนบเนียนไร้รอยต่อ ใครเห็นภาพนี้ก็คงเชื่อว่าเขารักฉันจริง ๆ

น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่า นิ้วที่เย็นเฉียบของฉันไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เขา แต่เกิดจากตัวเขาเอง

อเลสซิโอยืนอยู่ตรงหน้าฉันในบทผู้พิทักษ์ที่สมบูรณ์แบบ แต่ฉันไม่รู้สึกปลอดภัยจากเขาเลย

มาร์กาเร็ตสัมผัสได้ถึงความตึงเครียด เลยสลัดสีหน้าเย็นชาออกในทันที แล้วสวมรอยยิ้มจอมปลอม

“อเลสซิโอ ลูกเข้าใจผิดแล้ว” เธอก้าวเข้ามาเหมือนจะโอบฉัน “แบลร์ก็เหมือนลูกสาวของแม่”

ฉันยืนนิ่งให้เธอแตะไหล่โดยไร้ความอบอุ่นใด ๆ “อาหารเย็นพร้อมแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ”

ในห้องอาหาร โคมไฟคริสตัลระย้าส่องแสงสลัว เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเท่านั้น

มาร์กาเร็ตยังคงทำเสียงเสียดสีเล็ก ๆ ด้วยช้อนส้อม มือฉันกำส้อมแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“แบลร์จ๊ะ” เธอพูดพลางหั่นสเต๊ก “ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ฟื้นตัวดีไหม”

ฉันรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร หกเดือนแล้วนับตั้งแต่เราสูญเสียลูกสาว

“สบายดีค่ะ ขอบคุณที่ถามนะคะ” ฉันหยิบแครอทชิ้นหนึ่งขึ้นมา

“ก็ดีแล้ว” เธอวางมีดกับส้อมลง “ตระกูลต้องการทายาท แบลร์ เธอก็รู้ว่าสายเลือดเกรโกจะขาดตอนไม่ได้”

มืออเลสซิโอบีบแก้วไวน์แน่น “แม่ครับ เราเพิ่งเสียลูกไป”

“ก็เพราะอย่างนั้นแหละ” น้ำเสียงเธอแหลมคมขึ้น “ยิ่งต้องมีใหม่ให้เร็วที่สุด แบลร์ ในฐานะนายหญิงมาเฟียแห่งตระกูล นี่คือหน้าที่ของเธอ”

เธอหยุดเล็กน้อย “อีกอย่าง ถ้าเธอดูแลลูกดีกว่านี้ เด็กก็คงไม่ตาย”

บรรยากาศบนโต๊ะแข็งตัวในทันที คำพูดของเธอแทงหัวใจฉันเหมือนมีด แต่ก่อนฉันจะพูดอะไร อเลสซิโอก็ลุกพรวด ขาเก้าอี้ครูดพื้นดังลั่น

“พอได้แล้ว!” เสียงเขาอัดแน่นด้วยความโกรธที่กดไว้ “เรากำลังกินข้าว อย่าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้”

ราอูลแค่นหัวเราะ “เรียกว่าไร้สาระงั้นเหรอ นายดูถูกพ่อแม่ตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคนนอกคนหนึ่ง”

“คนนอก?” ไฟในดวงตาอเลสซิโอลุกวาบ “ผมต้องพูดอีกกี่ครั้ง แบลร์คือภรรยาผม คือนายหญิงมาเฟียของตระกูลนี้!”

“ผมบอกแล้วว่าแบลร์กลัวความเจ็บปวด ผมจะไม่ให้เธอเจอมันอีกจนกว่าจะแน่ใจว่าเธอฟื้นตัวเต็มที่แล้ว ต่อให้ไม่มีลูกอีก ก็ช่างมัน”

มือฉันสั่นเทา แต่ฉันบังคับตัวเองให้นิ่ง

จู่ ๆ ฉันก็พูดขึ้น “ไม่ต้องห่วงค่ะ อีกไม่นานทุกคนจะได้สิ่งที่ต้องการ”

ทุกคนชะงัก ดวงตาสามคู่จ้องมาที่ฉัน อเลสซิโอหันมา ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง “แบลร์?”

ฉันไม่มองเขา ฉันพูดต่อไปเอง “ฉันสัญญา” ฉันจิบไวน์แดง “อีกสองสัปดาห์ ตระกูลเกรโกจะมีทายาทคนใหม่”

อเลสซิโอกำลังจะพูดต่อ แต่โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขาเหลือบมองชื่อผู้โทร แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป

ฉันรู้ว่าเป็นใคร และฉันก็รู้ว่าอีกไม่เกินสามวินาทีเขาจะหายไป

สาม สอง หนึ่ง เป็นไปตามที่ฉันคิด

อเลสซิโอลุกขึ้นตามจังหวะราวกับซ้อมมาแล้ว “แบลร์ ฉันต้องไปจัดการธุระของตระกูล เธออยู่กินข้าวให้เสร็จนะ เดี๋ยวฉันกลับมารับ”

เขาจูบหน้าผากฉัน แล้วหยิบเสื้อโค้ตออกไปโดยไม่รอฟังคำตอบ

ทันทีที่ประตูปิดลง หน้ากากของมาร์กาเร็ตและราอูลก็หลุดออก

“เลิกแสดงได้แล้ว” มาร์กาเร็ตแสยะยิ้ม “เธอจะมีลูกได้จริง ๆ หรือว่าเป็นแค่เรื่องโกหกอีกเรื่อง”

“ฉันไม่มีเหตุผลต้องโกหกคุณ” ฉันลุกขึ้น “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับ”

“เดี๋ยวก่อน” ราอูลขวางทางฉันไว้ “แบลร์ เธอควรเข้าใจฐานะของตัวเองให้ดี”

“ถ้าอเลสซิโอไม่อยู่ เธอก็ไม่ใช่อะไรในตระกูลนี้” มาร์กาเร็ตก้าวมาขวางหน้า “ก็แค่คนนอกน่าสมเพช”

“ถ้าไม่ใช่อเลสซิโอคอยปกป้อง คิดว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่ไหม” เสียงราอูลเต็มไปด้วยคำขู่ “สุสานของตระกูลเกรโกเต็มไปด้วยผู้หญิงที่ไม่รู้จักที่ทางของตัวเอง”

ฉันกลืนความคลื่นไส้ลงคอ แล้วผลักผ่านพวกเขาออกมา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คนขับรถมาส่งฉันกลับถึงวิลล่า

เมื่อรถจอด ฉันเปิดประตูจะลง แต่มือกลับไปโดนบางอย่างติดอยู่ในร่องเบาะ

ฉันดึงมันออกมา มันคือซองถุงยางใช้แล้ว ไม่ใช่ยี่ห้อที่เราเคยใช้ ความหมายของมันชัดเจนเกินพอ

จะพูดให้ถูก มันคือข้อเท็จจริงที่ไม่ต้องการหลักฐานเพิ่มเติมอีกต่อไป

ฉันเพิ่งรู้ในตอนนี้เองว่าอเลสซิโอชอบอะไรแบบนี้

ตลอดแปดปีที่แต่งงานกัน ฉันเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยมเสมอ เตียงคิงไซส์ในห้องนอนใหญ่คืออาณาเขตเดียวของฉัน

ฉันเคยถามเขาว่าเราควรลองอะไรใหม่ ๆ ไหม กลัวว่าเขาจะรู้สึกจำเจ

ตอนนั้นเขาตอบว่า “ที่รัก อย่าฝืนทำในสิ่งที่ไม่ชอบเลย ฉันต้องการแค่เธอ ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม”

แต่ตอนนี้ รถ โซฟา โต๊ะอาหาร ห้องทำงาน… ทุกที่กลายเป็นสมรภูมิของเขากับโซเฟีย

สามีที่อยู่ด้วยกันมาแปดปี ฉันไม่เคยรู้จักเขาจริง ๆ เลย

ดึกมากแล้วตอนที่อเลสซิโอกับบ้าน

เขาเห็นฉันนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ก็เดินเข้ามาทันที

“ที่รัก ขอโทษนะ” เขานั่งลงข้างฉัน “ฉันไม่ควรปล่อยเธอไว้ที่นั่นคนเดียว”

เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่น “พ่อแม่ฉันพูดอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า” เสียงฉันว่างเปล่า

“แบลร์ เธอก็รู้ว่าฉันอยู่ข้างเธอเสมอ” เขาจูบผมฉัน “เธอคือคนสำคัญที่สุดในโลกของฉัน”

อ้อมกอดนั้นควรจะอบอุ่น ควรจะปลอดภัย

แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกมีเพียงความเย็นยะเยือก ราวกับกรงเหล็กที่กำลังค่อย ๆ บีบลง เตรียมจะทำให้ฉันขาดอากาศหายใจ