บทที่ 4

“ฉันเหนื่อย” ฉันผลักเขาออกเบา ๆ “ฉันอยากพักผ่อนหน่อย”

“แน่นอน” เขาจูบหน้าผากฉัน “ขึ้นไปก่อนเลย ฉันมีโทรศัพท์ต้องคุยอีกสองสามสาย”

ขณะที่ฉันเดินไปทางบันได เสียงเขาคุยโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นก็ดังแว่วมา น้ำเสียงต่ำทุ้ม

“ใช่ ฉันรู้ว่าเธอกังวล แต่เธอจะไม่สงสัยอะไรเลย เธอเชื่อมั่นในความซื่อสัตย์ของฉันเสมอ”

เมื่อก่อนฉันคงอ้อนให้เขาอุ้มขึ้นไป แต่ครั้งนี้ฉันไม่หันกลับมอง และเดินขึ้นไปชั้นบนตรง ๆ

เช้าวันถัดมา เมื่อฉันผลักประตูห้องนอนเข้าไป ฉันก็ชะงักค้างอยู่กับที่

ท่ามกลางเสียงน้ำจากฝักบัว มีเสียงผู้หญิงฮัมเพลงเบา ๆ

ฉันเดินเข้าไปพอดีกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออก โซเฟียยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อคลุมผ้าไหมของฉัน รอยยิ้มเยาะเย้ยแต้มอยู่บนใบหน้า

เธอไม่ได้ตกใจเลย ตรงกันข้าม รอยยิ้มกลับกว้างขึ้นซะอีก

“โอ้ แบลร์! กลับมาแล้วเหรอ” เธอรัดสายเข็มขัดเสื้อคลุมแน่นขึ้น แล้วเดินออกมาอย่างเชื่องช้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ “เมื่อกี้ฉันเผลอทำไวน์หกใส่ตัว อเลสซิโอบอกให้ขึ้นมาล้างออก”

“เธอกำลังใส่เสื้อผ้าของฉันเหรอ” ฉันชี้ไปที่เสื้อคลุมผ้าไหมที่เธอสวมอยู่ มันเป็นรุ่นลิมิเต็ดจากรันเวย์ที่อเลสซิโอซื้อมาฝากฉันจากปารีสเมื่อปีที่แล้ว

“อ๋อ ตัวนี้เหรอ” เธอลูบเนื้อผ้าอย่างจงใจ “อเลสซิโอบอกว่าเธอคงไม่ถืออะไร พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันนี่”

เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหยิบเครื่องสำอางของฉันขึ้นมาเติมหน้าอย่างสบายอารมณ์

“คอเธอเป็นอะไร” ฉันจ้องภาพสะท้อนของเธอในกระจก

“ก็แค่ซ้อมกันนิดหน่อยในห้องฝึก คู่ซ้อมฉันมือหนักไปหน่อย” เธอสบตาฉันผ่านกระจก รอยยิ้มชวนตีความ “ก็รู่นี่ว่าผู้ชายบางคนเป็นยังไง ไม่ค่อยรู้จักอ่อนโยนกับผู้หญิงเท่าไหร่”

เธอหันมาทางฉัน แล้วจงใจดึงปกเสื้อคลุมให้ต่ำลง

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

อเลสซิโอเคยสร้างห้องฝึกส่วนตัวให้ฉันในห้องใต้ดิน เขาสอนฉันใช้อาวุธของตระกูลด้วยตัวเอง เขาบอกว่าในฐานะนายหญิงมาเฟียแห่งตระกูลเกรโก ฉันต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง

ตอนนั้น ฉันจะลงไปห้องฝึกทุกบ่ายเพื่อซ้อมยิงปืนและต่อสู้

อเลสซิโอยืนอยู่ด้านหลัง มือของเขาประคองมือฉันจับปืน ลมหายใจร้อนผ่าวที่ข้างหู เสียงต่ำแหบพร่าชวนเคลิ้ม

แต่ตั้งแต่ลูกสาวของเราจากไป ฉันก็ไม่เคยเหยียบเข้าไปที่นั่นอีกเลย

ดูเหมือนตอนนี้จะมีคนอื่นทำ “การฝึก” แทนฉันแล้ว ความโอหังของเธอคือฟางเส้นสุดท้าย ความโกรธพลุ่งพล่านในอกฉันขณะพุ่งเข้าใส่โซเฟีย

“ถอดเสื้อผ้าของฉันออก แล้วคืนมาเดี๋ยวนี้…”

“แบลร์!” เสียงอเลสซิโอดังมาจากหน้าประตู “เกิดอะไรขึ้น?”

เขาก้าวเท้ายาวเข้ามาในห้อง เห็นพวกเรายืนเผชิญหน้ากัน

โซเฟียรีบทำหน้าบอบช้ำ “ฉันคิดว่าแบลร์คงเข้าใจผิด ฉันแค่มายืมใช้ห้องน้ำชั่วคราว”

ฉันจ้องอเลสซิโอ “ฉันแค่อยากรู้ว่า คุณกำลังฝึกเธอเพื่ออะไรกันแน่?”

อเลสซิโอขมวดคิ้ว “แบลร์ เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว ต้องพักผ่อน” เขาเดินเข้ามาแล้วคว้ามือฉันไว้แน่น

“อย่ามาแตะต้องฉัน!” ฉันพยายามสะบัดออก แต่แรงเขาแข็งแกร่งเกินไป เขาลากฉันไปที่บันได

“โซเฟีย กลับห้องเธอไป” เขาพูดโดยไม่หันหลังกลับ

อเลสซิโออุ้มฉันขึ้นชั้นบน “ที่รัก เธอเครียดเกินไป ไปนอนพักเถอะ ฉันต้องจัดการเรื่องครอบครัวในห้องทำงาน อาจจะมีเสียงดังบ้าง”

เขาจูบหน้าผากฉัน “ห้องนอนใหญ่จะเงียบกว่า ไปนอนพักเถอะ”

ฉันพยักหน้า แล้วลากร่างอ่อนล้าของตัวเองขึ้นไป

แต่พอถึงห้องพัก ฉันก็รู้ตัวว่าลืมโทรศัพท์ไว้บนกลางโต๊ะในห้องนั่งเล่น มันอาจจะมีข้อความสำคัญจากคนที่ฉันติดต่อในตลาดมืด

ฉันย่องลงบันไดอย่างเงียบเชียบเพื่อไปหยิบมัน แล้วก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากห้องทำงาน

ฉันเดินเข้าไปใกล้ ประตูแง้มเปิดอยู่เล็กน้อย ผ่านรอยแยกนั้น ฉันเห็นภาพที่ทำให้เลือดในกายเย็นยะเยือก

อเลสซิโอนั่งอยู่บนเก้าอี้หนัง ส่วนโซเฟียคร่อมอยู่บนตัก กระโปรงถูกร่นขึ้นถึงเอว มือของเขากำสะโพกเธอไว้ ร่างทั้งสองเคลื่อนไหวเข้าหากันอย่างเร่งเร้า

เธอเอนตัวกระซิบข้างหูเขา เสียงแผ่วต่ำปนความพึงพอใจ “รอบในห้องฝึกเมื่อกี้ทำให้ฉันอยากได้มากกว่านี้… คุณบอกว่าแบลร์ไปพักแล้วใช่ไหม?”

เขาหอบหายใจแรง “เธอจะไม่ลงมา ฉันบอกว่าต้องจัดการเอกสารนิดหน่อย อีกอย่าง” เสียงเขาต่ำลง “ถ้าใครกล้าขัดจังหวะเรา แม้แต่เธอ ฉันก็จะจัดการเอง”

ฉันทนฟังต่อไม่ไหว ปิดหูตัวเองแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ สาดน้ำเย็นใส่หน้า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทั้งที่เป็นฤดูหนาว แต่ฉันไม่รู้สึกหนาวเลย ไม่มีสิ่งไหนเย็นเท่าหัวใจของฉันอีกแล้ว

ฉันถอยกลับไปที่ห้องนอน แล้วทรุดตัวลงพิงประตู

นี่คือความรักที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอดแปดปี สุดท้ายแล้ว ความรักแท้กลับเป็นสิ่งไร้ค่าที่สุด

ตลอดแปดปีนั้น ฉันแทบไม่เคยก้าวเข้าไปในห้องทำงานของอเลสซิโอ เพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครยุ่งกับธุรกิจลับของตระกูล

แต่ตอนนี้ เขากลับสามารถเปลือยกายอยู่กับโซเฟียในนั้นได้ ช่างเป็นเรื่องตลกร้ายสิ้นดี

อาจจะเพราะความเหนื่อยล้าสุดขีด ฉันเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงอเลสซิโอ

เขาเหงื่อท่วมตัว หายใจหอบราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากฝันร้าย “แบลร์?” เขาคลำหาฉันในความมืด “เธออยู่ไหม?”

ฉันลุกขึ้นนั่งในอ้อมแขนเขา “อเลสซิโอ เป็นอะไรรึเปล่า?”

ดวงตาเขาแดงก่ำ ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ “ฉันฝันว่าเธอทิ้งฉัน มันเหมือนนรกเลย แบลร์”

“แต่เธอยังอยู่นี่ ยังอยู่ตรงนี้”

ฉันก้มหน้าลง คำพูดที่อยากพูดติดค้างอยู่ในลำคอ ฉันแยกไม่ออกว่านั่นคือความจริงใจหรือการเสแสร้ง และฉันอยากบอกเขาว่า ความฝันของเขากำลังจะกลายเป็นความจริงในไม่ช้า

บางทีฝันร้ายนั้นอาจจะทำให้เขากลัวจริง ๆ ว่าฉันจะจากไป ท้ายที่สุด เขายังไม่ได้สิ่งที่ต้องการจากฉันเลย

เช้าวันต่อมา อเลสซิโอไม่ยอมคลาดสายตาจากฉัน เดินตามฉันไปทุกที่

ในที่สุดฉันก็หาโอกาสตอนที่เขาวุ่นวายกับธุรกิจครอบครัว แล้วแอบหนีออกจากวิลล่า

ฉันไปที่บาร์สลัวแห่งหนึ่ง ซึ่งคนติดต่อของฉันมารออยู่แล้ว

“คุณผู้หญิง” เขาพูดเสียงต่ำ พลางเลื่อนซองสีน้ำตาลมาให้ “เอกสารตัวตนใหม่ครบชุดของคุณ พาสปอร์ต ใบขับขี่ บัตรธนาคาร ทั้งหมดจะใช้งานได้ทั่วโลกภายในสองสัปดาห์”

ฉันเอื้อมมือไปรับซองนั้น

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านหลัง

“เธอกำลังทำข้อตกลงกับใครอยู่?”