เข้าสู่ระบบ“ไอ้เสือทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น”
“กูแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ยัยลูกหมูทำตัวแปลกๆไม่ค่อยมากวนพวกเราเหมือนที่ผ่านๆมา เหมือนน้องพยายามตีตัวออกห่างจากพวกเรา... ไม่รู้สิ กูรู้สึกแบบนั้นว่ะ” “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพี่เสือครับ ปกติไม่เห็นคุณมึงสนใจน้องสาวเลย เห็นชอบบ่นชอบดุน้องมากกว่า” “ไม่รู้สิก็แค่รู้สึกไม่ดีว่ะ ถึงแม้กูจะไม่ได้สนิทไม่ได้รักลูกหมีขนาดนั้นแต่น้องก็คือน้องกูนะเว้ย” “พวกมึงลองคิดดูดิ ปกติช่วงเช้าๆยัยลูกหมูชอบมานั่งรอพวกเรา ชอบมาออดอ้อนไอ้กันต์ หรือจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนก็ชอบไปเฝ้าพวกเราที่มหาวิทยาลัยเพื่อให้ไอ้กันต์ไปส่งที่บ้าน บางวันก็ชอบเข้ามาเล่นที่ห้องพักของพวกเรา แต่นี่มันหลายอาทิตย์แล้วนะเว้ย ที่กูไม่เห็นหน้าลูกหมีเลย” “ก็จริงของมึง! ช่วงหลังๆมานี้กูก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าน้องเลย” “แล้วมึงล่ะไอ้กันต์ได้เจอน้องบ้างหรือเปล่า น้องได้ทักไปคุยกับมึงบ้างไหม เห็นปกติน้องชอบไลน์หรือไม่ก็ชอบโทรมากวนมึง” นั่นน่ะสิพักหลังๆมานี้เขาลืมไปเลย ว่าทุกๆวันเธอต้องโทรมาหาเขา โทรมาเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง ถึงเขาจะรำคาญแต่ก็ยอมฟังในสิ่งที่เธอพูด “ไอ้กันต์!!..... โว้ยยย มึงเหม่ออะไรมิทราบครับ” “(……)” “กูถามว่าน้องได้ทักหามึงบ้างไหม ได้โทรมากวนอะไรมึงบ้างหรือเปล่าในช่วงนี้” เสียงเรียกของเพื่อนทำให้กันต์หลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง.... “ไม่ว่ะน้องไม่ได้ทักมาหากูหลายวันแล้ว” “พวกมึงเห็นไหม... กูว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างที่ไม่ปกติ ” “กูว่าก็ดีเหมือนกันนะที่น้องเป็นแบบนี้ พวกเราเองก็จะได้ไม่อึดอัด แล้วกูเองก็ไม่ต้องมาหงุดหงิดกับน้องของมึง” ถึงกันต์จะพูดอย่างนั้นออกไปแต่เชื่อไหมว่าในใจเขาเองก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดีเพราะเขาก็อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง ทางด้านลูกหมีหลังจากที่เลิกเรียน วันนี้เธอนัดกับคุณหมอที่ดูแลรักษาเธออยู่ เธอจะเข้าไปปรึกษาคุณหมอเกี่ยวกับการผ่าตัดหัวใจ เธอแจ้งความประสงค์ของตัวเองว่าอยากผ่าตัดให้เร็วที่สุด ตอนนี้เธอพร้อมแล้วและเธอไม่อยากรออีกแล้ว การมาพบหมอในครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะวันนี้เธอเลือกที่จะมาคนเดียว ไม่ได้มากับใครเลย เธอไม่อยากเป็นภาระของใครอีก ไม่อยากกวนใครอีก และที่สำคัญเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับตัวเธอเอง เธอต้องพึ่งพาตัวเองถูกแล้ว เธอต้องฝึกทำอะไรคนเดียวเพราะเธอไม่สามารถไว้ใจใครได้อีก เมื่อก่อนเวลามาหาหมอคือเวลาที่เธอไม่ชอบที่สุด ช่วงแรกๆจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ที่พามา แต่พักหลังๆเธอขอร้องให้พี่กันต์พาเธอมา และเขาก็พามาตลอด ทุกครั้งที่ต้องเข้าพบหมอเธอกลัวมาก และการมีเขาอยู่ข้างๆทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ แต่วันนี้ไม่มีเขา เธอต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเองและเธอก็ทำมันได้แล้ว อาจกลัวบ้างแต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ถ้าเธอกล้าที่จะยอมรับและอยู่กับความเป็นจริง การคุยกับคุณหมอได้จบลงด้วยประโยคที่ว่า.. คุณหมอจะขอปรึกษากับคุณพ่อของเธอก่อน ถ้าท่านตกลงหมอจะนัดวันผ่าตัดให้เธอทันที นั้นก็แปลว่าช่วงนี้เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการผ่าตัด . . วันนี้เธอได้มีโอกาสปรึกษาคุณหมอเกี่ยวกับความฝันของเธอ ว่าเธอมีโอกาสได้ทำตามความฝันไหม คุณหมอตอบเธอว่า ถ้าหลังจากผ่าตัดไม่มีอะไรผิดพลาด เธอก็สามารถกลับมามีชีวิตได้ปกติเหมือนคนทั่วๆไป แต่ทุกอย่างต้องดูหลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา ถ้าการตอบสนองของร่างกายเธอกับหัวใจดวงใหม่เข้ากันได้ดี และตัวเธอสามารถฟื้นตัวได้เร็ว ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอต้องดูแลตัวเองให้ดี ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเธอเป็นหลัก หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาลลูกหมีรีบกลับบ้านทันที เพราะตอนนี้ก็เริ่มจะเย็นแล้ว ถึงบ้านก็คงจะเป็นช่วงรับประทานอาหารเย็นพอดี เมื่อถึงบ้านเธอรีบก้มหน้าลงทันที แต่ในระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน เธอดันมาตกใจเพราะเสียงของใครบางคน “ทำไมถึงเพิ่งกลับ!!!....” เสียงดุๆถามเด็กน้อยตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ ทำไมเธอพึ่งกลับบ้าน โรงเรียนก็เลิกตั้งนานแล้ว นี่คือสิ่งที่เขาสงสัย “(……)” เงียบ.... ไม่มีเสียงตอบกลับจากเธอ “พี่ถามว่าทำไมพึ่งกลับ!! ไม่ได้ดูเวลาเหรอ นี่มันกี่โมงแล้วลูกหมี!เราเป็นผู้หญิง ทำไมทำตัวแบบนี้” “(……)” “ลูกหมี... ตอบ!!!” เขาเริ่มโมโหที่คนตัวเล็กเอาแต่เงียบ ไม่ยอมตอบคำถามเขาสักอย่าง เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตา “นิสัยไม่เคยเปลี่ยน! ทั้งดื้อ เอาแต่ใจ! ไม่มีใครเกิน” . “เออ!!!... ลูกหมีคนนี้มันไม่มีอะไรดีหรอก! ทั้งดื้อ ทั้งเอาแต่ใจตัวเอง พอใจหรือยัง!!!” เธอตอบเขาทั้งน้ำตา ใช้สิ...เธอมันน่ารำคาญในสายตาเขานิ ไม่เคยจะน่ารักหรอก ต่อให้เธอทำตัวดีแค่ไหน เขาก็ไม่เคยมองว่าน่ารักอยู่แล้ว ตอนนี้กันต์กำลังอึ้ง..... เพราะเขาไม่เคยคิดว่าลูกหมีจะกล้าขึ้นเสียงกับเขาแบบนี้ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้... มันแปลกไป ไหนจะน้ำตาของเธอ ดวงตาของเธอ มันดูเจ็บปวดและดูน้อยใจกับสิ่งที่เขาพูด “ปล่อย!!... ” เธอสบัดมือของเขาออกอย่างแรง แล้ววิ่งเข้าไปในบ้านทันที ใช่สิ..... เธอไม่เคยน่ารักในสายตาเขาอยู่แล้ว ทางด้านกันต์เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องโมโหใส่ลูกหมีขนาดนั้น ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเขา การที่เธอจะไปไหนกลับตอนไหนเขาจะเดือดร้อนทำไม แต่ตอนที่ลูกหมีเมินเฉยใส่เขา ขึ้นเสียงใส่เขา ยอมรับเลยว่าเขาไม่ชอบใจมาก รู้สึกหัวเสีย หงุดหงิดยังไงไม่รู้ ยิ่งเธอเงียบใส่มันยิ่งทำให้เขาหัวร้อน เพราะลูกหมีไม่เคยแสดงพฤติกรรมแบบนี้กับเขาเลย ปกติแค่เห็นเขาเธอก็จะยิ้มและเดินเข้ามาอ้อน หรือไม่ก็รีบวิ่งเข้ามากอดเขาทันที แต่วันนี้แปลก แปลกมากๆ เธอไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ แถมยังทำตัวห่างเหินกับเขาอีก เขาไม่เคยเห็นลูกหมีเป็นแบบนี้เลย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตอนแรกที่เห็นเธอไม่มากวน ไม่มาวุ่นวาย ไม่มางอแงใส่ เขาก็รู้สึกดีแหล่ะ แต่พอมาเจอกับเธอในตอนนี้ เขากลับสัมผัสได้ถึงความเย็นชา บวกกับสายตาที่ว่างเปล่าของเธอนั้น มันทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเธอเปลี่ยนไป เธอไม่ใช่ลูกหมีคนเดิมที่เขารู้จัก แล้วอะไรล่ะ... ที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคน!!! นี่คือสิ่งที่ติดอยู่ในใจของเขาและเขาต้องรู้ให้ได้ “ไอ้เสือทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น” “กูแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ยัยลูกหมูทำตัวแปลกๆไม่ค่อยมากวนพวกเราเหมือนที่ผ่านๆมา เหมือนน้องพยายามตีตัวออกห่างจากพวกเรา... ไม่รู้สิ กูรู้สึกแบบนั้นว่ะ” “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพี่เสือครับ ปกติไม่เห็นคุณมึงสนใจน้องสาวเลย เห็นชอบบ่นชอบดุน้องมากกว่า” “ไม่รู้สิก็แค่รู้สึกไม่ดีว่ะ ถึงแม้กูจะไม่ได้สนิทไม่ได้รักลูกหมีขนาดนั้นแต่น้องก็คือน้องกูนะเว้ย” “พวกมึงลองคิดดูดิ ปกติช่วงเช้าๆยัยลูกหมูชอบมานั่งรอพวกเรา ชอบมาออดอ้อนไอ้กันต์ หรือจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนก็ชอบไปเฝ้าพวกเราที่มหาวิทยาลัยเพื่อให้ไอ้กันต์ไปส่งที่บ้าน บางวันก็ชอบเข้ามาเล่นที่ห้องพักของพวกเรา แต่นี่มันหลายอาทิตย์แล้วนะเว้ย ที่กูไม่เห็นหน้าลูกหมีเลย” “ก็จริงของมึง! ช่วงหลังๆมานี้กูก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าน้องเลย” “แล้วมึงล่ะไอ้กันต์ได้เจอน้องบ้างหรือเปล่า น้องได้ทักไปคุยกับมึงบ้างไหม เห็นปกติน้องชอบไลน์หรือไม่ก็ชอบโทรมากวนมึง” นั่นน่ะสิพักหลังๆมานี้เขาลืมไปเลย ว่าทุกๆวันเธอต้องโทรมาหาเขา โทรมาเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง ถึงเขาจะรำคาญแต่ก็ยอมฟังในสิ่งที่เธอพูด “ไอ้กันต์!!..... โ
เวลามีแต่จะเดินไปข้างหน้าไม่มีวันย้อนกลับมา บางคนทำผิดพลาดอยากขอแก้ตัว อยากกลับไปแก้ไขอดีต แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะความเป็นจริงเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้และสิ่งที่ทำได้ ก็คือเราต้องยอมรับความจริงและรู้จักปรับปรุงตัว พยายามทำให้ตัวเองไม่เป็นภาระของคนอื่นให้มากที่สุด เหมือนลูกหมีในตอนนี้ที่เธอเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าเดิม เริ่มมองอะไรต่อมิอะไรออก เธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดถึงสิ่งที่พวกคนใจร้ายทำกับเธอ ถ้าที่ไหนมีพวกเขาเธอจะไม่ก้าวเข้าไป อย่างเช่นที่ห้องพักส่วนตัวของพวกเขา เมื่อก่อนเธอชอบมาที่นี่มาก ยิ่งมีพวกพี่ๆอยู่ด้วยเธอก็จะปักหลักอยู่แต่ในห้องนี้ เพราะเธอชอบและมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆคนที่ตัวเองแอบชอบ แต่ตอนนี้เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ถ้าวันไหนที่พวกเขามาค้างคืนที่บ้านของเธอ วันนั้นเธอเลือกที่จะคลุกตัวอยู่แต่ในห้องเพราะไม่อยากเจอหน้าพวกเขา เธอยอมอดอาหารหรือบางครั้งจะวานให้ป้าอุ่นเอาอาหารมาให้ หรือเธอจะขอกินก่อนที่ป้าอุ่นจะตั้งโต๊ะเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอ ตอนแรกป้าอุ่นก็สงสัยว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงไม่ยอมลงมากินข้าวพร้อมๆกับทุกคน จะให้เธอพูดความจริ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นลูกหมีได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวให้ใครมาสมเพชเธออีกแล้ว คำพูดมากมายที่พวกพี่ๆพูดกันมันยังดังก้องในหัวเธอไม่จางหาย มันยิ่งตอบย่ำความเจ็บปวดให้กับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง คือเธอกลัวในการเข้าหาพวกพี่ๆทุกคน กลัวว่าจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกเขาอีก จะมีใครรู้บ้าง.... ว่าเหตุการณ์ในวันนั้นเปลี่ยนชีวิตของลูกหมีไปโดยสิ้นเชิง นอกจากเพื่อนทั้งสองคนของเธอที่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างและคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา จากที่เธอเคยเป็นเด็กขี้อ้อน เด็กพูดมาก ชอบมาอยู่กับพี่ๆเวลาว่าง ตอนนี้กลับกลายเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยเข้าหาใคร กลับจากโรงเรียนเธอไม่ขอยุ่งกับใครเลย รีบตรงขึ้นไปห้องนอนของตัวเองทันที เพราะห้องนี้คือเซฟโซนที่ดีที่สุดของเธอ ห้องที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย รู้สึกสงบและรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง และอีกอย่างเธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคนใจร้ายพวกนั้น เธอกลัวว่าพฤติกรรมของตัวเองจะทำให้พวกเขารังเกียจมากกว่าเดิม กลัวพวกเขาจะรำคาญเธอไปมากกว่านี้ เธอจึงพยายามรักษาระยะห่างกับทุกคนแม้แต่พี่ชายของตัวเอง.... พ
“อีกไม่นาน…มึงก็จะเป็นอิสระแล้วไอ้กันต์ ถือว่ากูขอละ ไหนๆมึงก็เล่นละครมาขนาดนี้แล้ว ถือสะว่าสงสารยัยลูกหมี” “เพราะสงสารนี่แหล่ะกูถึงได้ทนไง! แต่ถ้าน้องมึงล่ำเส้นกูมากๆกูอาจจะระเบิดออกมาก็ได้น่ะ” . . “กูจะพยายามปรามน้องกู ยังไงกูก็ขอบใจมึงมากที่ยอมช่วย” “อื้ม!!... แต่ตอนนี้กูเองก็อยากให้มึงเข้าใจน่ะ ว่ากูกับปริมเราคบกันแล้ว กูเองก็ไม่อยากหลบๆซ่อนๆ กูอยากให้เกียรติปริม” กันต์เอื้อมมือมากุมมือปริม แล้วจูบบนมือนุ่ม เพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาจริงจังกับเธอ “ขอบคุณนะคะกันต์ที่จริงจังกับปริม” “ก็ผมรักปริมนี่ครับ” “เบาได้เบาครับไอ้กันต์ ตรงนี้มีคนโสดน่ะครับ” ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาไม่รู้เลยว่าคนที่พวกเขาพูดถึง ตอนนี้กำลงนั่งช็อกอยู่บนเก้าอี้ ช็อกจนทำอะไรไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไร้เสียงอย่างเช่นทุกครั้ง เธอจุกจนร้องไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอาบแก้ม ดวงตาทั้งสองแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด เพื่อนทั้งสองไม่ได้ละสายตาไปจากลูกหมีเลย พวกเขาได้ยินทุกอย่างที่พวกพี่ชายเธอคุยกัน ได้แต่สงสารลูกหมี ตอนนี้คงทำได้แค่ปลอบและใ
“ออกไป ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม...... ออกไป” เธอยังคงโวยวายและผลักเขาให้ออกจากห้องของตัวเอง แต่เขากลับรวบมือเธอแล้วดึงเธอมากอดไว้..... แล้วพูดประโยคที่ทำให้เธอหยุดชะงัก “รู้ไหมว่าคิดถึงมากขนาดไหน คิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”เขากอดเธอแล้วลูบแผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยน เหมือนที่เคยทำและจูบตรงไฝบริเวรต้นคอของเธอ เธอเคลิมไปกับสัมผัสของเขา แต่พอได้สติเธอเลือกทีาจะผลักเขาออกอย่างแรง แล้วถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ... “นายต้องการอะไร แล้วเข้ามาในห้องฉันทำไม นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “นายเสือ!!!” เธอเรียกชื่อเขาอย่างโมโห ฉันถามว่า “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” “เรียกชื่อผัวได้แล้วหรอ... หื้มมมม นึกว่าลืมกันไปแล้ว” “นายเสือ!!!!! ไอ้เลวเสือ!!! ไอ้เหี้ยเสือ!!! ” “จุ๊ๆๆๆ ทำไมเรียกชื่อผัวไม่เพราะแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลยนะเมีย” “ใครเป็นเมียนาย!!” “หื้มมม..... ต้องให้ทบทวนไหม” เสือก้าวไปข้างหน้าจนปริมตกใจต้องถอยหลัง แต่เธอไม่ระวังทำให้เกือบล้มหัวขมำดีที่เสือประคองได้ทัน เขาประคองเธอมานั่งที่โซฟาแล้วยกตัวเธอมานั่งบนตักพร้อมทั้
ทางด้านของเสือวันนี้เขามีนัดกับเพื่อนที่ผับแต่เขาต้องมาเคลียร์กับผู้หญิงคนหนึ่งก่อน ผู้หญิงที่ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า ณ คอนโดของปริม วันนี้หลังจากที่เลิกเรียนเธอตกลงที่จะไปเที่ยวผับกับกันต์และเพื่อนๆของเขา แต่เหมือนจะมีคนหนึ่งที่ดูจะไม่ชอบใจที่เธอจะไปด้วย แต่แล้วยังไงใครแคร์ ในเมื่อกันต์แฟนของเธออนุญาตเธอไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร เราชื่อปริม จริงๆเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่มหาลัยแห่งนี้เมื่อเทอมที่แล้วนี่เอง เพราะที่บ้านอยากให้กลับมาอยู่ที่ไทย ตอนแรกเธอไม่อยากกลับเพราะชอบอยู่ที่โน้น แต่พ่อกับแม่ขู่ว่าถ้าไม่กลับมาจะตัดออกจากกองมรดก เธอรู้ว่าพวกท่านไม่ทำจริงหรอก และสาเหตุที่เธอไม่อยากกลับมาเพราะไม่อยากเจอใครบางคนที่เมืองไทย ใครคนนั้นที่ทำให้เธอผิดหวังกับคำว่ารัก และสอนให้เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ เขาทำให้เธออยากเปลี่ยนตัวเองจากผู้หญิงที่หัวอ่อน อ่อนแอ กลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งทันคน และที่สำคัญเขาทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจ ทุกอย่างเริ่มต้นมาจากผู้ชายเลวๆคนนั้น เขาคนนั้นที่สร้างบาดแผลในใจเธออย่างแสนสาหัส เธอแค่หวังว่าการกลับมาครั้งนี้คงไม่บังเอิญเจอกัน แต่สิ่ง







