บทที่ 7/1

ภูดิศ รักษาการประธานกรรมการบริษัทแอบอู้งาน นั่งสบายเหยียดแข้งเหยียดขาพาดบนโต๊ะ ดูกล้องวงจรปิดโถงทางเดินชั้นผู้บริหารมาจนถึงโต๊ะเลขาหน้าห้อง แอบสังเกตการณ์เลขาผู้ช่วยคนใหม่ อยากรู้ว่าหล่อนตั้งใจทำงานมากแค่ไหน หรือไม่ยอมหยิบจับอะไรจะนั่งเฝ้าเขาอย่างเดียว

ภาพจากกล้องยี่ห้อนี้ชัดชะมัดเลย คุณแม่หนูขวัญกำลังนั่งหน้าจอคอมพ์พิมพ์ก๊อกๆ แก๊กๆ ลงบนแป้นพิมพ์ แฉลบสายตามาอ่านและพิมพ์สดๆ โดยไม่ได้ใช้อุปกรณ์ช่วยแปลแต่อย่างใด

ดูจากท่าทางก็เข้าทีอยู่หรอก แต่ไม่รู้ว่าผลงานจะออกมาน่าโยนลงถังขยะหรือเปล่า ผิดแกรมม่า พิมพ์ตกหล่นอะไรทำนองนั้นเขาก็ไม่เอา

กล่องอีเมลเด้งขึ้นมามุมล่างขวาของจอแมคบุ๊ก ภูดิศละสายตาจากหน้าจอใหญ่ กลับมามองจอเล็กและคลิกเม้าท์เข้าไปอ่าน พบว่าเป็นอีเมลคอนเฟิร์มวันเวลาคุยงานกับนักธุรกิจชาวฮ่องกง ต่อเนื่องจากสัปดาห์ผ่านมาที่เขาบินไปฮ่องกงครั้งหนึ่ง เขากดเปลี่ยนภาษาและตอบกลับไป ลงชื่อกำกับเสร็จสรรพ และก๊อบปี้ส่งต่อข้อมูลไปให้คุณสุวิทย์ เพื่อให้อีกฝ่ายเตรียมตัวให้พร้อม

ตาเขาเริ่มปรือๆ อีกแล้ว กาแฟสองแก้วที่ดรุณีชงมาให้ท่าจะเอาไม่อยู่ จึงต่อสายไปข้างนอกใช้หล่อนให้ลงไปซื้อจากร้านกาแฟข้างล่าง

เจ้าหล่อนดุกลับมา แต่เขาสนที่ไหนล่ะ ชิงวางสายก่อน แอบเห็นว่าแม่คุณทำสีหน้าไม่ดีมากๆ หันมาพูดอะไรไม่รู้กับคุณสุวิทย์ ก่อนรีบเซฟงาน แล้วลงไปซื้อคาเฟ่อเมริกาโน่ที่ร้านสตาร์บัคให้เขา

ใกล้เที่ยงแล้วคิวในร้านยาวมาก คนมาซื้อเยอะเหมือนเขาแจกฟรีทั้งที่แพงก็แพง แก้วหนึ่งเป็นร้อยกินข้าวอิ่มได้ตั้งหลายมื้อ แต่ก็อย่างว่าแหละคนทำงานบริษัทนี้ได้เงินเดือนสูงทั้งนั้น ไม่แปลกที่จะมีเงินซื้อกาแฟกินทุกวันสบายๆ ก็คงจะมีแค่พนักงานสวมรอยแบบหล่อน เงินเดือนไม่ได้ แถมถูกจิกใช้เยี่ยงทาส ใจร้ายชะมัดยาดเลย

เห็นคิวยาวจึงต่อสายหาคุณครูที่โรงเรียนเพื่อสอบถามเกี่ยวกับหนูขวัญ ใจจริงอยากแวบไปหาแต่ก็กลัวทำงานเสร็จไม่ทันก่อนลูกเลิกเรียน คุณครูบอกเล่าว่าน้องไม่งอแงเท่าไหร่หล่อนถึงสบายใจ “ฝากดูน้องด้วยนะคะ ขอบคุณครูปุ้มมากค่ะ”

“สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิงรับอะไรดีคะ”

พนักงานสาวถามอย่างเป็นมิตร ดรุณีขออนุญาตวางสายก่อนจะทวนเมนูที่ภูดิศสั่งแบบไม่ค่อยคล่องสักเท่าไหร่ เขาใส่นั่นเพิ่มนี่เสียจนหล่อนงงไปหมด กระเป๋าตังค์สุดแห้งมีแบงก์ห้าร้อยแบงก์เดียว หยิบออกมาจ่าย รับสลิป มองหาที่นั่งรอรับกาแฟแต่ก็หายากเพราะคนเยอะ แต่ในจังหวะนั้นเองดรุณีก็มองไปเห็นผู้ชายที่มาชวนคุยเมื่อเช้า

หญิงสาวตัดสินใจเข้าไปทักทาย “สวัสดีค่ะ คุณปฐวี”

ปฐวีละสายตาจากไอแพดมามองสาวเสียงหวาน พลันนัยน์ตาแสนคมเบิกกว้าง “เชิญนั่งก่อนสิครับ มาซื้อกาแฟเหรอ”

“ค่ะ ฉันมาซื้อให้คุณหมอก” ดึงเก้าอี้ออกนั่งฝั่งตรงข้าม บอกเล่าด้วยรอยยิ้มสดใส กระชากใจหนุ่มหน้าง่วงให้เคลิ้มตาม

งานในมือลืมมันไปชั่วขณะ สนใจสาวมากกว่าเป็นพันๆ เท่า ปฐวียิ้มกว้าง “คุณดาดีกันกับไอ้หมอกหรือยังครับ เมื่อเช้ามันปากหมาใส่คุณไปเยอะเลย ผมช่วยด่าไปบ้างแล้วไม่รู้มันคิดได้ไหม”

“เอ่อ…” หัวเราะในลำคอเบาๆ ตวัดสายตาแสนหวานมามองสถาปนิกหนุ่ม “ไม่เชิงหรอกค่ะ ฉันไม่ได้โกรธคุณหมอก เขาต่างหากที่โกรธฉัน หาว่าคุณแก้วส่งมาจับผิดกลัวเขากลับไปหา…”

“ไปหาน้ำหวาน?” ต่อประโยคให้ และดรุณีก็พยักหน้ารับ เท่านั้นแหละปฐวีก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่ เข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร ถึงกับโล่งใจ เพราะอย่างน้อยเขาก็ยังมีโอกาสจีบล่ะนะ

“หมายเลข 250 เครื่องดื่มคุณวีค่ะ”

ทั้งสองหันไปมองตามเสียงเรียกพนักงาน ก่อนปฐวีจะขอตัวไปรับถุงกาแฟจำนวนสามถุง ข้างในมีบรรจุถุงละสองแก้ว พวกเพื่อนในแผนกขืนใจให้ลงมาซื้อ แรกๆ ก็บ่นอยู่หรอก แต่ตอนนี้เริ่มอยากกลับไปขอบคุณแล้ว

ปฐวียังไม่ยอมกลับเข้าไปทำงานแต่นั่งรอรับกาแฟเป็นเพื่อนดรุณี ทั้งสองนั่งคุยกันประมาณห้านาทีก็ได้รับ และเดินเข้าไปข้างในพร้อมกัน ดรุณีชวนคุยปกติโดยไม่รู้เลยว่าตกเป็นเป้าสายตา และถูกสาวออฟฟิศบางส่วนแอบถ่ายรูปลงเม้าท์ที่ไลน์กลุ่มเรียบร้อย

ก๊อก ก๊อก! หลังมือบางเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป

“คาเฟ่อเมริกาโน่แก้วใหญ่ได้แล้วค่ะ” อารมณ์ดีผิดปกติ คนที่กำลังดูงบประมาณก่อสร้างคอนโดหัวหินถึงกับเงยหน้ามามอง

“ขอบใจ” รับไปจิบ ช้อนสายตามามอง

“ค่ากาแฟรวมค่าเดินทาง หนึ่งร้อยห้าสิบบาทค่ะ”

แค่กๆ ภูดิศแทบสำลักเมื่อหล่อนทำตาใสใส่ ประกอบกับการแบมือมาทวงเงินเขาดื้อๆ ก็ปกติแล้วจะมีเงินจิปาถะไว้ให้คุณสุวิทย์จ่ายให้เขาทุกเดือน นี่ไม่ได้ถามกันก่อนเหรอ เขากลอกตาแรงมาก หยิบกระเป๋าเงินนำแบงก์ร้อยสองใบออกมาวางบนโต๊ะให้

“ที่เหลือเป็นทิปเหรอคะ” วิญญาณความงกเข้าสิง รีบหยิบเงินค่ากาแฟมาถือ ทว่าคำตอบของเขากลับตรงกันข้าม

“เปล่า จะบอกว่าทอนมาด้วยห้าสิบบาท”

รอยยิ้มสดใสหายไปในทันที บ่นอุบอิบใส่เขา “งก!”

ภูดิศหัวเราะหึๆ ในลำคอ เริ่มจะงงว่าเจ้าหล่อนรู้ความหมายของคำว่างกไหมเนี่ย คำนั้นน่ะ เก็บไว้ใช้กับหล่อนจะเหมาะกว่ามั้ง

แบงก์ห้าสิบบาทถูกหยิบออกมาวางไว้ให้ ก่อนดรุณีจะเดินหน้าบึ้งออกไปข้างนอก ภูดิศยกกาแฟขึ้นจิบมองตามกระทั่งบานประตูถูกปิดลง

อืม… ความจริงแกล้งดรุณีก็สนุกดีนะ

เสียงไลน์กลุ่มดังขึ้นนานแล้ว ส่งมารัวๆ เหมือนปืนไรเฟิล ตั้งใจจะทำเป็นไม่ได้ยินแล้วแต่อดไม่ได้จะหยิบมาเปิดดู ข้อความมีเกือบยี่สิบจากแก๊งเพื่อนสถาปนิกของเขาทั้งนั้น คิ้วภูดิศขมวดนิ่ง เมื่อเห็นความเพ้อของปฐวีที่มันแอบถ่ายรูปดรุณีมาลงในกลุ่ม แล้วพรรณนาล้านแปดไปสิบบรรทัดหาว่าน่ารักอย่างนั้น พูดเพราะอย่างนี้

แล้วพวกไอ้ท็อป ไอ้เต้ แล้วก็มีวิศวกรบางส่วนก็เพ้อตาม

‘ทีเผลอยังน่ารักเลยอะ ไอ้วีมึงมีเมียแล้ว ไม่ต้องไปยุ่งกับน้องเขา เปิดวาร์ปมาให้กูเนี่ยกูจะดูแลเอง’

‘กูโสดโว้ย อย่ามายุ่ง คนนี้กูจริงจังมาก’

‘เต็มที่สามเดือนใช่ไหม’

พวกมันส่งสติกเกอร์หัวเราะมาประชันกันหนักมากว่าของใครตลก กวนตีนมากกว่ากัน สุดจะทนภูดิศจึงวางระเบิด

‘งั้นโบนัสพวกมึง กูยกให้น้องเขาแล้วกันนะ’

‘ไอ้เชี่ยหมอก เรื่องของหัวใจกับปากท้อง มันคนละเรื่องกันโว้ย ไม่ยอมมมมมม’ ไอ้วีพิมพ์ตอบกลับมา ปิดท้ายด้วยสติกเกอร์น่ารักส่งจูบมาอ้อน เขาส่ายหน้าไปมาตลกพวกมันม่อสาวเก่ง

ปลายนิ้วเขาเลื่อนข้อความเพ้อพวกนั้นออกไป กระทั่งถึงรูปแอบถ่ายของดรุณี เขารู้ว่าหล่อนเป็นคนสวย แต่ให้ตายเถอะ ไม่อยากให้ไอ้พวกนั้นมาจีบหล่อนเลย หล่อนเป็นเมียเขานะเว้ย บอกพวกมันไงดี

ฟู้ดเซนเตอร์ของบริษัทตั้งอยู่ชั้นสามกินพื้นที่เกือบจะทั้งชั้น ห้องอาหารติดแอร์บรรยากาศดี โต๊ะเยอะไม่ต้องนั่งเบียดเสียดกัน รสชาติอาหารก็อร่อยระดับร้านดังๆ ในกรุงเทพก็ว่าได้ แม้กระทั่งระดับหัวหน้าแผนกต่างๆ รวมถึงผู้บริหารก็มากินที่นี่ ไม่ใช่อะไรหรอก รีบกินจะได้มีเวลาพักสมองก่อนเริ่มงานช่วงบ่าย ถ้าออกไปกินไกลกว่าจะขับรถไปขับรถกลับ เหนื่อยกันพอดี คุณสุวิทย์ไปกินข้าวข้างนอกกับภรรยาของเขา

ส่วนภูดิศก็ลงดูงานกับเพื่อนที่ชั้นล่าง เที่ยงสิบนาทีแล้วยังไม่ขึ้นมาอีก สงสัยไปกินข้าวแล้วมั้ง นั่งหน้าคอมพ์นานๆ ดรุณีก็ชักจะเริ่มหิว ขนมเค้กที่แอบถือติดมือมาจากร้านก็กินหมดไปแล้ว ดังนั้นจึงเก็บของลงไปยังชั้นสาม ออกจากลิฟต์มาก็สามารถมองเห็นห้องอาหารได้ทันดี ดรุณีผลักประตูกระจกเข้าไปมีสายตาหลายคู่มองมาแวบเดียว ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก

หล่อนกวาดสายตามองรอบๆ หาป้ายเมนูอาหารตามสั่งง่ายๆ เข้าไปเขียนเมนูลงในกระดาษแผ่นเล็ก กำกับว่าใส่กล่อง

แก๊งสถาปนิกหนุ่มหล่อกำลังกินข้าวอยู่พอดี เห็นดรุณีเข้าก็แอบซุบซิบสุมหัวกัน หลังดรุณีได้รับข้าวกล่องและจ่ายเงิน

ปฐวีก็วิ่งเข้ามาชาร์จ ชักชวนให้ไปนั่งกินข้าวด้วยกัน หาจานมาบริการเสร็จสรรพ เทข้าวจากกล่องลงใส่จาน ผายมือเชิญหล่อนให้นั่งลง

“เอ่อ… ข้าวกล่องของฉัน” ชี้นิ้วไปที่จานข้าว มัดมือชกได้ยังไง หล่อนยังทำงานไม่เสร็จเลยนะว่าจะเอาขึ้นไปกินข้างบน

“กินด้วยกันนะครับ น้องดาเพิ่งมาทำงานวันแรกคงเหงา พี่จะแนะนำเพื่อนๆ ให้รู้จัก วันหลังจะได้มานั่งกินข้าวด้วยกัน” ปฐวีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม จัดการเปลี่ยนสรรพนามให้สนิทสนมมากขึ้น

ดรุณีมองหนุ่มแปลกหน้าทั้งหลายด้วยสายตาขลาดๆ ผู้ชายตั้งสี่ห้าคน มีหล่อนเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม แถมคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามยังเป็นเจ้านายอีก ภูดิศจิกสายตามองหล่อนแทบถลนแล้ว

แม้จะอึดอัดใจแต่ก็ยอมนั่งลง ปฐวีฉีกยิ้มกว้าง ผายมือแนะนำเพื่อนแต่ละคน “ท็อป เต้ สถาปนิกเหมือนพี่ครับ ส่วนนี่ชื่อพีร์ เป็นวิศวกรที่ปรึกษา เฮ้ย! พวกมึง นี่น้องดา มาทำงานวันแรก”

แนะนำเพื่อนเสียงห้วน กั๊กสุดชีวิต กัดฟันกรอดไม่ให้พวกมันแย่ง แต่ดูเหมือนไอ้เพื่อนนรกทั้งหลายจะไม่สนใจดินฟ้าอากาศอะไร ยิ้มประจบ แย่งกันแนะนำตัว แย่งกันถามใหญ่เสียจนดรุณีหน้าซีด

“พวกมึงพอได้แล้ว จะกินไหมข้าว ไม่กินกูจะเอาไปเททิ้งให้หมา” ภูดิศพูดโพล่งขึ้นมาราวกับพวกคนขวางโลก น้ำเชี่ยวๆ ยังกล้าเอาตัวเองไปขวาง ไอ้เพื่อนหื่นกามทั้งหลายเหล่สายตามามอง

“เพิ่งเที่ยงครึ่งเองจะเร่งอะไรนักหนาวะ”

“เออนั่นดิ หรือมึงกั๊กไว้แข่งไอ้วี” เต้ถามอย่างมีเลศนัย เข้าใจกันเฉพาะกลุ่มเพื่อน ไม่ได้ดูหน้าผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเลยว่าเอ๋อมากแค่ไหน ช่วยด้วย ใครก็ได้มาพาหล่อนออกไปจากตรงนี้ที

เพื่อนพูดดักขนาดนี้ ภูดิศร้อนตัวเร็วมาก “เชิญเถอะ ถ้าต้องฟังพวกมึงบ่น กูไปเปิดแอร์เย็นๆ นอนกลางวันสักงีบดีกว่า”