บทที่ 7/2

“อ้าวเฮ้ย ไปจริงเหรอวะหมอก” แก๊งเพื่อนเรียกตามหลังแต่ไม่ทัน มันถือจานข้าวเปล่าลุกออกจากโต๊ะไปแล้ว กินไวเป็นบ้าเลย ข้าวพวกเขายังเต็มจานกันเกือบทุกคน มันสวาปามอยู่คนเดียว

หนุ่มๆ เซ็งเป็ดเป็นแถบ ละสายตาจากภูดิศ กลับมามองดรุณีที่ทำตาใสมองพวกเขาปริบๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี อึดอัด อยากลุกออกไปจะแย่แล้ว เต้ ท็อป วี เลิกถามรัว ส่งยิ้มบางๆ มาให้ จากกระโดกกระเดกแย่งกันพูดเมื่อครู่ก็กลับมามีมารยาทมากขึ้น

“พวกพี่แกล้งเล่นครับ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริษัทของเรานะ มีปัญหาอะไรถามพวกพี่ได้ตลอดเลย ไม่ต้องไปถามไอ้หมอกหรอก”

“ใช่ครับ พวกพี่มีแฟนกันหมดแล้ว แต่ไอ้วียังโสดน๊า” คนที่เป็นวิศวกรที่ปรึกษาไม่วายสปอลย์เพื่อน ดรุณีผ่อนคลายลงมากถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมา และพยักหน้าเบาๆ เพื่อรับทราบ

พี่ท็อปพูดเสริม “กินข้าวกันเถอะครับ ไอ้วี! มึงไม่ต้องยิ้ม ไปซื้อน้ำมาให้น้องดาเลย กับขนมด้วยนะ เลี้ยงรับน้องหน่อย”

สามหนุ่มสามมุมวาไรตี้ฉีกยิ้มกว้าง ไล่ปฐวีให้ไปซื้อน้ำมาบริการแบบฟรีๆ ดรุณีมองพี่ๆ ในแง่ดีมากขึ้น ร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร โดยไม่รู้ตัวเลย ว่าถูกถ่ายรูปไปนินทาในกลุ่มไลน์อีกแล้ว สาวๆ พนักงานที่แอบชอบสถาปนิกในกลุ่มนั้น ต่างมองแรงใส่

“ข่าวว่าเป็นเด็กเส้นคุณแก้ว ดูมัน มาวันแรกก็อ่อยผู้ชายได้ทั้งกลุ่มแล้ว แรดชะมัดเลย…” เจ้าของฉายานางฟ้าแห่งแผนกการตลาดนินทากับเพื่อนๆ ซึ่งหลายคนก็เห็นด้วยและด่าช่วย

“ก็คงจะมีแต่คุณหมอกแหละที่ไม่สนใจ เมื่อเช้าฉันเห็นนางถูกคุณหมอกด่าด้วยจ้า ไล่ให้ไปเฝ้าประตู ไม่รับเด็กเส้น”

“เฮ้ย! ด่าแรงขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่น่ะสิ ถ้าเป็นฉันนะคงอายไม่มีหน้าอยู่ต่อ ไม่หน้าด้านหน้าทนแบบนั้นหรอก” เล่าพลางเบะปากใส่ สาวๆ จิกสายตามองดรุณีไม่วางตา หมั่นไส้ปนริษยา โดยเฉพาะเอมิกาสาวแผนกการตลาดที่แอบชอบปฐวี

 เสียงเคี้ยวขนมกรุบๆ ดังจากปากเล็กจิ้มลิ้ม ยัยหนูใช้มือป้อมๆ ล้วงหยิบเลย์รสชาติแสนอร่อยเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ เต็มแก้มไปหมด คุณแม่ของแกกลัวขนมจะติดคอ คอยจับหลอดป้อนน้ำลูก เสียงเล็กเอ่ยเรียก ‘ป๊ะป๊า’ ครั้งไหนเขาต้องขานรับเสียงอ่อนตลอด

ภูดิศชวนดรุณีมารับลูกด้วยกันช่วงบ่ายสามโมงสี่สิบ ความจริงเด็กเลิกเร็วกว่านั้นแต่ก็ปล่อยให้ยัยหนูเล่นกับเพื่อนๆ รอ

หนูน้อยไม่ได้เจอคุณพ่อหลายวัน กระโดดขี่คอตั้งแต่ยังไม่ออกจากโรงเรียน ขึ้นรถมาแล้วก็อ้อนคอยป้อนขนมไม่หยุด ดรุณีแอบยิ้มมีความสุขหลายครั้ง เพิ่งเคยเห็นว่าเขาพูดกับลูกเพราะมากแค่ไหน ถึงตอนอยู่กับหล่อนจะพูดไม่เพราะก็เถอะ อภัยให้ก็ได้

“มาค่ะ คุณแม่เช็ดมือเช็ดปากให้นะ”

หนูน้อยทำปากจู๋ให้มารดาใช้ทิชชูซับคราบขนม คราบน้ำลายออก ขนมถุงใหญ่ถูกพับขอบเก็บกลับใส่ถุงไว้กินต่อที่บ้าน แกซนมาก ไม่ยอมนั่งเฉยๆ จับนั่นแตะนี่ ชี้นิ้วออกไปนอกรถให้ดูอะไรต่อมิอะไร ภูดิศก็พูดด้วยตลอด ไม่แสดงออกเลยสักนิดว่ารำคาญ หรือขี้เกียจจะตอบคำถามลูก

“ป๊ะป๋าไปทำงานที่ฮ่องกงหลายวัน มีของฝากมาให้เด็กดีด้วยน้า ไหน ใครเป็นเด็กดี ไม่ดื้อช่วงป๊ะป๋าไม่อยู่ ยกมือขึ้นเร็ววว”

“หนู...” มือเล็กชูขึ้น ยัยหนูส่งยิ้มแป้นแล่นไปให้บิดา หัวเราะคิกๆ ซบแก้มยุ้ยๆ กลางอกมารดา ขยับตัวบ่อยจนเปียสองข้างหลุดลุ่ยหมดแล้ว ดรุณีจัดการแกะออกและรวบผมให้ลูกใหม่

“เก่งมากเลย หลังเลิกงานคุณพ่อจะพาไปกินขนมนะคะ แล้วก็พาไปซื้อกระเป๋าใหม่สวยๆ หนูขวัญอยากได้สีอะไรคะ”

“ชมพู ชมพู…” แกปรบมือแปะๆ พูดเป็นคำยาวๆ ยังไม่เก่ง แต่ผู้ใหญ่พูดอะไรออกมา แกฟังเข้าใจทั้งหมด บางทีแอบงอนก็มี

ดรุณีนั่งเงียบๆ ฟังสองพ่อลูกคุยกันก็เพลินไปอีกแบบ ก็พอรู้ว่าภูดิศเป็นพ่อที่ดี แต่ไม่คิดว่าเขาจะใจดีกับลูกมากถึงขนาดนี้

“ได้เลย คุณพ่อจะซื้อกระเป๋าสีชมพูให้นะคะ”

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ขับรถไปด้วยเอียงใบหน้ามามองลูกด้วยเป็นระยะๆ รถติดประมาณสามไฟแดง ก็มาถึงทางแยกเข้าสู่บริษัทคอนสตรัคชั่น เขาอุ้มยัยหนูเข้ามาข้างในไม่สนใจใครทั้งนั้น ว่าจะสงสัยหรือคิดอะไร

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่พาลูกมาบริษัท หนูน้อยช่างสงสัย ชี้นั่นชี้นี่ตลอดทาง มีบ้างที่แอบปรายหางตาไปมองข้างหลัง และพบว่าดรุณีเดินห่างจากเขามาก มากชนิดที่ว่าเกินห้าร้อยเมตรเลยทีเดียว

หนุ่มหล่อส่ายหน้าไปมา ไม่เข้าใจว่าหล่อนจะกลัวอะไรนักหนา จึงพาลูกเข้าไปในลิฟต์และกดมันขึ้นสู่ชั้นบนก่อน

เสียงใสหัวเราะคิกๆ ตั้งแต่ประตูลิฟต์ถูกเปิดออก คุณสุวิทย์กำลังทำงานรีบเงยหน้าขึ้นมามอง และเข้ามาขอกอดขออุ้มหนูน้อย น้องขวัญแสนน่ารักกระพุ่มมือไหว้สวยงาม ได้ใจผู้ใหญ่ไปเต็มๆ

“เป๋า… ชมพู” แกพยายามอวดว่าพ่อจะซื้อกระเป๋าให้

ภูดิศรักลูก เอ็นดูลูกจนไม่รู้จะอธิบายยังไง ขอตัวกลับเข้าห้องและอุ้มหนูน้อยติดมือไปด้วย พาเหินฟ้าเหมือนกำลังเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุก วางตัวแกลงบนโซฟาตัวใหญ่ ใช้สองมือจั๊กจี้หนูน้อยให้หัวเราะ เสียงคิกๆ ยังดังไม่ยอมหยุดจนกระทั่งประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้ามา

สองพ่อลูกหันหน้าไปมองพร้อมกัน พบว่าเป็นดรุณีที่เดินเข้ามา ในมือมีกระเป๋าเด็กหญิงวัยสองขวบเศษแสนซนคนนี้

“คุณแม่…” หนูน้อยปีนลงจากโซฟาไปกอดขา เอียงใบหน้าขึ้นมองเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดรุณีคุกเข่าลงตรงหน้า จุ๊บแกเบาๆ

“หนูขวัญไม่ดื้อนะคะ นั่งรอคุณป๋าทำงานตรงนี้นะ”

แกพยักหน้ารับเหมือนจะเข้าใจ เอาเข้าจริงก็ไปกระโดดนั่งตักภูดิศไม่ยอมให้เขาไปทำงาน ดังนั้นดรุณีจึงต้องเดินไปเอางานบนโต๊ะมาให้เขาทำบนโซฟา ทำไปก็เล่นกับลูกไป หยอกล้อกันเสียงดังลั่นห้อง แก้มหล่อนยิ้มแทบจะปริออกมาแล้ว มีความสุขที่ได้เห็นภาพพ่อลูกเล่นซนด้วยกัน ดรุณีกำชับแกอีกรอบก่อนจะออกไปทำงานด้านนอก

กว่าจะแปลเอกสารเสร็จและตรวจเช็ดข้อผิดพลาดก็เกือบห้าโมงเย็น หล่อนจึงช่วยคุณสุวิทย์ทำงานอื่นต่อจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน จึงปริ้นเอกสารสัญญาถือเข้าไปในห้องทำงานของภูดิศ พบว่าเขานั่งทำงานบนพื้นกระเบื้องเย็นๆ วางกระดาษบนโซฟา ส่วนยัยหนูนั้นกอดหมอนนอนหลับไปเฝ้าเทวดานางฟ้าเรียบร้อย

หญิงสาวพยายามซ่อนความสุขใจไว้ รุดกายเข้ามานั่งลงข้างเขาโดยเว้นระยะห่างพอสมควร วางแฟ้มเอกสารจำนวนสองแฟ้มลง “เอกสารแปลเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันปริ้นมาให้คุณตรวจ”

“วางไว้ก่อนแล้วกัน จะเอากลับไปดูให้ที่บ้าน” ตอบทั้งที่มือยังจับปากกาเขียนอะไรต่อมิอะไร เอกสารเป็นตั้งๆ วางตรงหน้า

“ยิ้มอะไรของเธอ…” เพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอมองหน้าเขาแล้วยิ้มก็ตอนที่ถูกทัก หญิงสาวเบิกตากว้างส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเร็ว

“เปล่าค่ะ ฉัน… แค่ทำงานที่คุณสั่งเสร็จแล้ว ช่วยงานคุณสุวิทย์เสร็จแล้วด้วยค่ะ ก็เลยจะถามว่าคุณมีอะไรให้ช่วยอีกไหม”

“อื้ม ช่วยจัดเอกสารบนโต๊ะก็ดีเหมือนกัน เปิดดูหัวข้อก่อนนะจะมีหลายเรื่องเลย ผสมกันแทบจะสร้างเป็นโรงงานได้แล้ว”

ชี้ปลายนิ้วข้ามไหล่กลับไปยังโต๊ะทำงาน เกือบสามสิบแฟ้มได้มั้งที่เพิ่งจะเซ็นอนุมัติไป ปกติคุณสุวิทย์จะเข้ามาจัดแต่นี่เลยเวลาเลิกงานแล้ว “แล้วก็ช่วยลิสสรุปหัวข้อออกมา ว่าวันนี้ฉันอนุมัติอะไรไปบ้าง”

“ได้ค่ะ” สั่งปุ๊บหล่อนก็ลุกขึ้นไปทำทันที

ภูดิศแอบลอบมองหลายครั้งก็ไม่ได้ตามอีกเพราะไว้ใจ จากการเปิดดูการแปลคร่าวๆ พบว่าภาษาอังกฤษของดรุณีอยู่ในขั้นดีมากเลยแหละ ดังนั้นเอกสารบนโต๊ะที่มีเฉพาะภาษาไทย คงจะกลายเป็นงานหมูๆ ของหล่อน ภูดิศให้ดรุณีช่วยเก็บเอกสารที่ค้างเซ็นใส่กระเป๋ากลับบ้าน จากนั้นก็ปิดล็อกห้อง อุ้มลูกพาลงมาชั้นล่างกลับไปยังรถยนต์ ไม่ได้ปลุกหนูน้อยปล่อยให้แกได้นอนกลางวันอีกรอบ ปลุกอีกทีเมื่อถึงห้างสรรพสินค้าในเวลาเกือบหกโมงเย็น แกงอแงนิดๆ แต่ก็ดีใจ

สองพ่อลูกนักช็อปตัวยง ช็อปตั้งแต่กระเป๋า ชุดนักเรียน ยันรองเท้า เห็นอะไรน่ารักภูดิศก็ให้พนักงานสอยไปเกือบหมด วางบัตรเครดิตให้รูดปรื้ดๆ วงเงินไม่จำกัด ใช้จ่ายสะดวกคล่องมือ ก็ดีอยู่หรอกที่เขาเปย์ลูกหนักขนาดนี้ แต่ขอร้อง ช่วยสงสารแม่ของลูกบ้างเถอะเดินถือถุงชอปปิงตามจนข้อมือแดงเถือกไปหมดแล้วนะ!

“ป๊ะป๋า ติม…” ชี้ไปที่ร้านไอศกรีมโคนชื่อดังครั้งเดียวเท่านั้น คุณป๋าสายเปย์ก็เอาใจ พาไปต่อคิวซื้อ ให้หนูน้อยจิ้มจะเอารสอะไร เห็นลูกกินอิ่มนอนหลับเขาก็ดีใจ อุ้มลูกพาไปดูร้านของเล่น

หางตาแอบเห็นดรุณีหน้าบึ้งตึง ลากถุงชอปปิงเกือบสิบเดินตามพวกเขาต้อยๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้มากเหมือนเดิมตามสไตล์ ได้ของเพิ่มมาอีกสองถุง ก่อนภูดิศจะพาลูกไปที่โซนเครื่องเล่น แลกเหรียญพาลูกเข้าไปเล่นลูกบอล สไลเดอร์ เล่นกับลูกร่วมกับเด็กคนอื่นๆ ตัวโตสุดก็เลยถูกเด็กคนอื่นรุมแกล้ง เขาหัวเราะสนุกสนาน

“คุณแม่!” ยัยหนูขึ้นไปบนยอดสไลเดอร์เตรียมลื่นตัวลงมา แต่ก่อนจะลงกลับส่งเสียงเรียกมารดา ท่านนั่งให้กำลังใจด้านนอก ก่อนหนูน้อยจะกลิงก์ลงมา หัวเราะอิ๊กๆ อยู่ข้างล่าง

“เก่งมากเลยค่ะ” ปรบมือแปะๆ ให้ลูก แกกระโดดดึ๋งๆ เล่นกับคนอื่น ภูดิศเองก็คงจะเหนื่อยแล้วจึงออกมานั่งลงข้างๆ

ทั้งสองมองลูกเล่นแล้วก็เผลอยิ้มตามทุกที ก่อนจะบังเอิญหันมาเห็นรอยยิ้มของกันและกัน ฉับพลันรอยยิ้มก็ค่อยๆ จางหายไป

“อยากกินอะไรไหม จะเลี้ยง…” มองเมินเข้าไปดูลูกด้านใน พลางเอ่ยชวนแม่ของลูกที่เริ่มจะญาติดีกันขึ้นมาบ้างแล้ว

“คุณหมอกเลี้ยงทั้งที ขอกินอะไรที่แพงๆ ได้ไหมคะ จะได้สมค่าเหนื่อยที่ถือของเดินตามตั้งนาน” เขามองค้อนเร็วมาก ดรุณีก้มหน้าลงเล็กน้อยแอบหัวเราะคิกๆ มีความสุขที่ถูกเขาด่าว่า ‘งก’

หลังลูกเล่นจนหมดแรงแล้วภูดิศให้ดรุณีเข้าไปอุ้มแก ส่วนเขาถือของทั้งหมดกลับไปเก็บในรถ ก่อนพาสองแม่ลูกไปกินอาหารญี่ปุ่นร้านดัง ดรุณีแอบมองหน้าเขาหลายครั้ง ไม่มีวันไหนที่จะสุขใจไปมากเท่าวันนี้อีกแล้ว ดีใจที่ครั้งหนึ่งมีโอกาสได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ลูก

ถึงแม้… พรุ่งนี้จะต้องหย่าขาดจากกัน หล่อนก็ไม่เสียใจ

ดรุณีจุดประกายรอยยิ้มอบอุ่นบนมุมปากทั้งสองข้าง พยายามเก็บความทรงจำทั้งหมดไว้ในหัวใจ อยากขอบคุณเขาที่เป็นพ่อที่ดีมากขนาดนี้