บทที่ 1

“จะมาโทษว่า ฉันผิดได้ยังไง?” หัวคิ้วหนาขมวดแน่น และจ้องมายังหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้าด้วยแววตาไร้สำนึก

“สิ่งที่พี่สาวเธอเป็นอยู่ทุกวันนี้ เพราะ ตัวเธอเองต่างหาก…”

“เลว!”

อัยย์ร่า ตะโกนเสียงดังลั่น ไม่สนใจว่า ตอนนี้ในห้องนี้จะเต็มไปด้วยลูกน้องของเขามากมายขนาดไหน หญิงสาวร่างเล็กยังคงยืนอยู่ตรงข้ามเขา มองอย่างไม่ลดละและไม่คิดเกรงกลัวอะไรทั้งนั้น ไปยังคนที่

‘ครั้งหนึ่งเธอเคยมอบทั้งหัวใจให้กับเขา’

“ไส้หัวกลับไปอัยย์ร่า อย่ามาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีก ทั้งพี่ทั้งน้อง”

“แต่พี่ เอริน กำลังจะตาย” เสียงของอัยย์ร่าสั่นพร่าเล็กน้อย แต่เธอยังคงกลืนก้อนความอ่อนแอกลับลงไปในคอ ไม่ให้คนตรงหน้าเห็น

“พี่เดร็ก อย่างน้อยพี่เอรินก็เป็นผู้หญิงของพี่!”

“หุบปาก!!”

เดร็กหยัดตัวลุกขึ้นจากโซฟาหนังราคาแพง หนุ่มร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างไม่รีบร้อน ขาแกร่งก้าวมาหยุดตรงหน้า ดวงตาคมแสนเย็นชาก้มต่ำมองไปยังคนที่ตัวเล็กกว่า อัยย์ร่ายืนมองสบสายตาเขานิ่งไม่ละไปไหนแม้แต่นาทีเดียว

ก้านนิ้วยาวเย็นเฉียบของเดร็กยกขึ้นมาลูบไปที่แก้มเนียนของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้อัยย์ร่ารีบสบัดหน้าหนีเมื่อถูกสัมผัส สิ่งที่แสดงออกบ่งบอกถึงความรังเกียจคนตรงหน้าไม่ปิดบัง

“หึ!”

เดร็กหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมยังคงมองไปที่เธอ ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“เธอกับพี่สาว หน้าเหมือนกันจริง ๆ”

สายตาของเดร็กเริ่มไล่สำรวจจากใบหน้าหวาน เลื่อนลงมาจนทั่วเรือนร่างสวย สายตาของเขาทั้งเย้ยหยัน และกำลังดูถูกเธอ อัยย์ร่ายืนนิ่งไม่ได้ขยับไปไหน เธอแค่จะรอดูว่า คนอย่างเขาจะทำอะไรต่อ

“ข้างในก็สกปรกเหมือนกัน!!”

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือเล็กฟาดลงบนใบหน้าหล่ออย่างแรง รวดเร็วจนแม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันตั้งตัว แรงตบทำให้ใบหน้าของเขาหันสะบัดไปตามทิศของแรงตบ ร่างสูงที่เคยมั่นคงถึงกับเซเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะกล้าลงมือแบบนี้

เดร็กหันกลับมามองเธอด้วยแววตาเดือดดาลราวกับไฟกำลังลุกโชน เขายกนิ้วโป้งขึ้นแตะที่มุมปากของตัวเอง ก่อนใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มกลั้นความความโกรธที่กำลังประทุอยู่ในอก เขาต้องพยายามอย่างสุดแรงเพื่อไม่ให้เผลอฆ่าคนตรงหน้าให้ตายคามือ

“พี่ต่างหากที่สกปรก!” อัยย์ร่าก้าวถอยหลังออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเดร็กเริ่มขยับเข้ามาใกล้ “เป็นผู้ชายประสาอะไร ปล่อยให้ผู้หญิงของตัวเองเป็นแบบนั้น ยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า”

เดร็กก้าวพรวดเข้ามาใกล้อัยย์ร่าอย่างรวดเร็ว ความอดทนที่เขามีขาดสบั้น เขาไม่ใช่คนที่ผู้หญิงอย่างเธอจะมายืนต่อว่า หรือยกมือขึ้นตบหน้าได้ง่าย ๆ แบบนั้น

มือหนาคว้าคางเธอไว้แน่น นิ้วทั้งห้าบีบกดลงจนเจ็บแปล๊บ รั้งใบหน้าหวานให้เงยขึ้นสบตากับเขาตรง ๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเธอในระยะอันตราย ร่างของอัยย์ร่าทั้งตัวเริ่มสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอ ฝ่ามือเล็กสั่นระริกขณะพยายามจับข้อมือของเขาไว้ และดันออกเพราะแรงบีบที่กดลงมามันเริ่มทำให้เธอเจ็บจนแทบหายใจติดขัด

“กล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน! เธอคิดว่าเธอกับพี่สาวมีค่าอะไรขนาดนั้น และจะบอกให้อีกอย่าง พี่สาวเธอ ไม่เคยเป็นผู้หญิงของฉัน”

“อึก! ปล่อย อึก! หายใจ มะ ไม่ออก”

น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ของอัยย์ร่า เริ่มไหลอาบแก้ม เดร็กยังคงมองใบหน้าหวานตรงหน้าด้วยแววตาไร้ความรู้สึกผิด แรงบีบเริ่มเบาลงจากเดิมเล็กน้อย แขนแกร่งอีกข้างที่ยังว่างเปลี่ยนมาโอบเอวบางและดึงเข้าหาตัว ฝ่ามือหนาที่เคยบีบคางเปลี่ยนมาจับล็อกที่ต้นคอเล็ก

“อื้อ~”

เสียงดิ้นทุรนทุรายก่อนหน้าของร่างเล็กถูกกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากหยักที่ประกบจูบลงมาอย่างแรง อัยย์ร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กพยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง แต่แรงที่มีไม่สามารถทำให้เขาขยับได้เลย เดร็กยังคงมอบจูบที่เธอไม่ต้องการลงมาให้อย่างดุเดือดและรุนแรง ลิ้นสากพยายามดันเข้ามาควานหาบางอย่าง ร่างเล็กเผยอปากเล็กน้อย และใช้ฟันกัดเข้าไปที่ริมฝีปากล่างของเดร็กจนสุดแรง

เดร็กนิ่วหน้าจากความเจ็บที่เกิดขึ้น เขาผละจูบออก อัยย์ร่ารีบพลักตัวเขาให้ออกห่างเท่าที่แรงตัวเองจะมีในตอนนั้น เดร็กตวัดสายตาเย็นเฉียบกลับมามองเธออีกครั้ง เขายกนิ้วโป่งของตัวเองมาเช็ดเลือดที่ปากของเขาออกด้วยความหงุดหงิดที่เธอทำให้เขาเจ็บถึงสองครั้งภายในวันเดียว

“ไอ้สารเลว!”

อัยย์ร่าหมดความอดทนกับคนตรงหน้าไม่ต่างกัน เดร็กมองใบหน้าหวานในตอนนี้มันขึ้นเป็นสีแดงไปทั้งตัว เธอยืนตัวสั่นเทา แม้ภายนอกจะบ่งบอกว่า ตอนนี้เธอกลัวเขาขนาดไหน แต่ปากของเธอแต่ละคำที่พูดออกมาราวกับไม่กลัวเขาเลยสักนิด

ร่างสูงของเดร็กควักบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงออกมาหนึ่งมวน ก่อนจะยกขึ้นมาคาบไว้ที่ริมฝีปาก เขาจุดไฟด้วยท่าทางนิ่งเย็น ราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดของเธอก่อนหน้า ไฟแดงปลายมวนสว่างวาบขึ้น ควันสีขาวถูกพ่นออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง

ร่างสูงหมุนตัวกลับไปหยิบแก้วเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะ เขายกดื่มพรวดเดียวจนหมดแก้ว และเอื้อมไปหยิบขวดมาเทใหม่จนเกือบเต็มแก้วอีกครั้ง เดร็กหันกลับมาหาร่างเล็ก ขาแกร่งเดินเข้ามาใกล้อัยย์ร่าที่ยังยืนตัวสั่นอยู่ แต่เธอยังจ้องมาที่เขาเขม็งอย่างไม่ยอมหลบสายตา ร่างสูงหยุดยืนตรงหน้าเว้นให้พอมีระยะห่าง

จากหันเขาก็ยกแก้วเหล้าที่เพิ่งถูเทลงในแก้ว ค่อย ๆ ราดไปบนหัวของอัยย์ร่าช้า ๆ พร้อมกับมืออีกข้างที่ยกบุหรี่ขึ้นมาสูบ หยดน้ำไหลผ่านกลุ่มผม หยดซึมลงมาตามผิวแก้ม ไหลอาบลงบนใบหน้าหวานที่ยังยืนนิ่ง เธอไม่ได้ยินยอม แต่ในวินาทีนั้น ราวกับร่างกายแข็งทื่อเกินกว่าจะขยับหนี

อัยย์ร่ากระพริบตาช้าๆ หยดเหล้ากับหยดน้ำตาผสมกันจนแยกไม่ออก จนกระทั่งเหล้าในแก้วหมดลง เดร็กเขวี่ยงแก้วเหล้าทิ้งลงไปด้านข้างอย่างไม่ใยดีจนมันกระแทกกับผนังแตกละเอียดกระจายเต็มพื้นห้อง

“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย เธอกับพี่สาวของเธอ อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก ไส้หัวไป!!”