บทนำ เรื่อง หากเรารักกัน ท่านคงไม่เลือกนาง

ในรถม้าคันเก่ามีเสียงกรีดร้องดังลั่นของสตรีนางหนึ่ง ส่วนอีกคนนั่งตัวสั่นไม่กล้าส่งเสียงทั้ง ๆ ที่ในใจหวาดกลัวมากไม่ต่างกัน

วันนี้หลิวชิงหรูมาร่วมงานเลี้ยงในตำหนักของหยางอ๋อง ซ่งหยางจวินคนรักของนาง แต่ทว่าเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น มีคนร้ายกลุ่มหนึ่งอาศัยช่วงจังหวะชุลมุน แอบเข้ามาลักพาตัวนาง พร้อมกับบุตรีเสนาบดีฝ่ายซ้าย

ทั้งสองคนถูกพาตัวมานอกชานเมือง โจรร้ายลงมืออย่างเงียบเชียบ คล้ายกับวางแผนและรู้ทางหนีออกจากตำหนักหยางอ๋องเป็นอย่างดี

สตรีผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกับหลิวชิงหรูคือลู่เจิ้งหนิง บุตรีคนโตของเสนาบดีฝ่ายซ้าย สตรีที่ฮงเฮาหมายตาให้แต่งเข้ามาเป็นพระชายาเอกของพระโอรสองค์ที่สาม ทุกคนรู้เรื่องนี้แต่หลิวชิงหรูเพิ่งรู้จากปากคนร้าย

“สงบอารมณ์เสียบ้างคุณหนูลู่ ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นว่าที่พระชายาเอกของหยางอ๋องเลยไม่ลงมือ แต่หากข้าหมดความอดทนอย่าหาว่าไม่เตือน”

“หากเจ้าลงมือ บิดากับหยางอ๋องว่าที่คู่หมั้นของข้า คงไม่ยอมให้พวกเจ้าตายดี”

ต่อให้ร้องไห้เสียสติ แต่ลู่เจิ้งหนิงยังกล้าต่อปากต่อคำกับคนร้าย แต่สตรีอีกคนไม่ได้กระทำเช่นนั้น

“อึก อึก”

เสียงเล็ก ๆ แอบสะอื้นในมุมของตน ในวันที่เกิดเรื่องร้ายนางยังได้ยินข่าวร้ายถาโถมเข้าไปอีก

ยามนี้รู้แล้วว่าเหตุใดคนในงานเลี้ยง ถึงมองนางด้วยสายตาเวทนา ผู้คนก้มหน้าซุบซิบกล่าวถึง แต่นางไม่สนใจนำมาเป็นประเด็น

หยางอ๋องคอยเอาใจสตรีแซ่ลู่ไม่ห่าง ตามคำสั่งเด็ดขาดของพระมารดา หลิวชิงหรูทนมองภาพบาดตาไม่ไหว เลยแอบหลบออกมาสูดอากาศนอกตำหนัก เป็นเหตุให้ถูกคนร้ายจับตัวมาเรียกค่าไถ่

แต่คนในตระกูลไม่เคยสนใจนางเป็นทุนเดิม ผู้ใดจะยอมเจียดตำลึงมาจ่ายให้คนร้ายกัน!

“คุณหนูหลิวเจ้าช่างงดงามนัก น่าเสียดายที่ต้องตกเป็นรองสตรีอื่น อำนาจย่อมมาก่อนความรักเสมอ”

โจรร้ายยังคงนั่งพูดไปเรื่อย คล้ายอยากให้เรื่องราวหลายอย่างถูกเปิดเผยอย่างไรอย่างนั้น คนฟังไม่ได้โต้ตอบแม้แต่ครึ่งคำ ยังคงกอดเข่าก้มหน้ามอบไออุ่นให้ตนเอง

รถม้าเคลื่อนที่มาถึงหน้าผาตรงชานเมือง ซึ่งนับว่าไม่สูงมากนัก แต่หากตกลงไปคงอยู่ไม่สู้ตาย ด้านล่างมองเห็นเป็นทะเลสุดลูกหูลูกตา

เมืองหลวงแคว้นซ่ง มีอาณาเขตติดกับทะเล ชาวเมืองทำการประมงร่วมกับค้าขายกับต่างแคว้น

ตรงบริเวณท่าเรือ มีเรือขนสินค้าเดินทางจากแคว้นอื่น เข้ามาจอดเทียบท่าอยู่ตลอด เมืองหลวงจึงมีบรรยากาศคึกคัก เต็มไปด้วยผู้คนจากต่างถิ่น หากเห็นชาวตาฟ้าเดินเที่ยวไปทั่วเมือง นั่นคือเรื่องปกติของแคว้นซ่ง

“พวกเจ้านับเป็นหญิงงาม ข้าจับพวกเจ้ามาเพราะอยากนำไปขายให้พวกตาฟ้า”

ชายร่างใหญ่สองคนลากแขนสตรีทั้งสอง ให้เดินตามพวกเขาไปยังท่าเรือ ซึ่งจำเป็นต้องเดินผ่านสะพานข้ามเหว

“ไม่นะ/ไม่นะ”

ผู้ถูกควบคุมตัวรีบห้ามประสานเสียง หลิวชิงหรูปล่อยวางความในใจลง ยามนี้ต้องช่วยกันหลบหนีคนร้ายให้ได้เสียก่อน

ขณะที่กำลังคิดหาทางรอด หูก็ได้ยินเสียงม้าหลายตัวมุ่งตรงมาทางนี้

“หยางอ๋อง ช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ!”

ลู่เจิ้งหนิงตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงดีใจ หางตาแอบชำเลืองมองไปยังทิศทางหนึ่ง

“ท่านอ๋องช่วยข้าด้วย”

หลิวชิงหรูจ้องมองคนรักด้วยน้ำตา ทั้งดีใจที่เขาตามมาช่วย ทั้งเสียใจกับเรื่องที่เพิ่งได้ยิน

ไม่แปลกเลยสักนิดที่บุรุษสูงศักดิ์จะมีสตรีหลายคน แต่เขาเคยรับปากว่าจะไม่กระทำเช่นนั้น ทว่าลึก ๆ ในใจยังคงเชื่อมั่นในชายคนรัก

“ปล่อยพวกนาง เจ้าอยากได้สิ่งใดจงบอกมา!”

ซ่งหยางจวินตะโกนให้คนร้ายได้ยิน สายตาคอยแต่จ้องมองสตรีในดวงใจ

‘นางร้องไห้จนตาแดงคงหวาดกลัวมากแน่ ๆ เขาไม่น่าพลาดพลั้งให้พวกโจรร้ายเลย’

“ข้าให้ท่านอ๋องเลือกได้เพียงคนเดียว หากเข้ามาใกล้ข้าจะส่งสตรีสองคนนี้ลงไปนอนตายใต้ทะเลลึก”

โจรหน้าโหดเอ่ยต่อรองกับบุรุษผู้มาใหม่ ยามนี้พวกมันพาตัวสตรีทั้งสองมายืนหน้าเหว หากขยับเพียงนิดเดียวสองร่างคงตกลงไปอย่างแน่นอน

“ข้าเลือกทั้งสอง เจ้าบอกมาอยากได้ตำลึงเท่าไร!”

“ฮ่า ฮ่า ยามนี้นอกจากตำลึง ข้ายังอยากรู้ว่าท่านอ๋องจะเลือกบุปผางามดอกใดกันแน่ หนึ่งดอกช่างหอมหวานเย้ายวนทว่าไร้หนาม อีกหนึ่งดอกงามพอได้มอง แต่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม”

ชายหน้าโหดผู้เป็นหัวหน้าโจร กล่าววาจาโอหังต่อหน้าบุรุษสูงศักดิ์ มันรู้สึกมีชัยเหนือคนตรงหน้ายิ่งนัก

“นี่เจ้า!”

“เลือกให้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าคิดผิดแล้วที่กล้าเหยียบจมูกข้า”

หยางอ๋องกัดฟันกรอดด้วยความโมโห เกิดมายี่สิบสองปี ไม่เคยถูกหยามเกียรติเช่นนี้มาก่อน

“หากข้าไม่ต่อรองยามนี้ คงไม่มีโอกาสอีก คิดดูให้ดีนะท่านอ๋อง”

ซ่งหยางจวินส่งสัญญาณมือให้องครักษ์หนึ่งคน แอบหลบไปกระทำการบางอย่าง จากนั้นจึงหันมากล่าวต่อรองเพื่อประวิงเวลา

“หากข้าเลือก แล้วอีกคนจะเป็นเช่นไร”

หยางอ๋องจ้องมองสตรีทั้งสองด้วยสายตาเรียบนิ่ง ในใจรู้สึกคิดหนักเป็นอย่างมาก

อีกคนรักแต่อีกคนปล่อยให้จากไปไม่ได้เด็ดขาด เมื่อเห็นสัญญาณมือจากองครักษ์คนสนิท จึงตัดสินใจได้ทันที

‘กลับไปค่อยหาทางอธิบายให้นางเข้าใจ’

“ว่าอย่างไร สตรีอีกคนจะเป็นอย่างไร” เสียงเข้มตะโกนถามย้ำอีกครั้ง

“ไม่ตาย แต่ท่านอ๋องต้องส่งมอบตำลึง เพื่อไถ่ตัวสตรีทั้งสองคนให้ข้าหนึ่งพันตำลึงทอง”

หลิวชิงหรูจ้องมองชายคนรัก สนทนากับคนร้ายด้วยหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางมั่นใจว่าเขาต้องเลือกนางแน่ ๆ

แต่เหตุการณ์ต่อจากนั้น ทำให้หลิวชิงหรูหลับตาลงร้องไห้เงียบ ๆ ปล่อยให้สายลมกระทบกับใบหน้า

สองแขนถูกโจรร้ายมัดด้วยเชือก แล้วพาเดินข้ามสะพานเชือก พ้นจากตรงนี้นางจะถูกส่งลงเรือให้พวกตาฟ้าทันที

ขณะที่เหตุการณ์อยู่ในช่วงส่งมอบตัวประกัน เชือกเส้นใหญ่ซึ่งไม่รู้ว่าชำรุดตั้งแต่เมื่อใด ได้ขาดออกจากตะขอเกี่ยว

สามชีวิตตกลงไปในทะเลลึกทันที ไร้เสียงกรีดร้องจากสตรี มีเพียงเสียงตะโกนของบุรุษ

‘ลาก่อนท่านอ๋อง ข้าคงสิ้นวาสนาแต่เพียงเท่านี้’

‘หากท่านรักข้า ท่านคงไม่เลือกคนอื่น’