มีแค่นางที่ไม่รู้

บรรยากาศงานกินเลี้ยงชมบุปผาในช่วงสายของวัน ช่างครึกครื้นสมกับที่ตำหนักของหยางอ๋อง เป็นหนึ่งในตำหนักใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง

ฮงเฮาพระมารดาของซ่งหยางจวิน ตั้งใจเชิญสตรีจากหลากหลายจวนใหญ่ มาร่วมดื่มน้ำชาชมบุปผาในตำหนักของพระโอรสองค์ที่สาม เจ้าของตำหนักยากจะปฏิเสธ จึงปล่อยให้พระมารดาจัดการตามใจประสงค์

ฮงเฮากระทำเช่นนี้เพราะไม่พึงใจคนรักของหยางอ๋อง ซึ่งเป็นเพียงสตรีกำพร้าขาดบิดามารดา ยากจนยิ่งกว่าบุตรีอนุภรรยาเสียอีก

คนในเมืองหลวงต่างรู้ว่าหลิวชิงหรู ได้รับการดูแลจากตระกูลหลิวที่ไม่ดีเท่าไหร่ หากซ่งหยางจวินไม่ส่งอาภรณ์ไปให้ นางคงไม่มีแม้กระทั่งอาภรณ์เหมาะสมสำหรับงานเลี้ยง

“หยางจวิน พาคุณหนูลู่ออกไปเดินเล่นสูดอากาศหน่อยเถิด ข้างในนี้ผู้คนแออัดนัก”

หางตาพระนางแอบชำเลืองมองสตรีงามล่มเมืองล่มแคว้น ซึ่งนั่งห่างไปอีกหลายโต๊ะ

ท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่ได้ทำให้เกิดความเอ็นดูเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรู้สึกกึ่ง ๆ สมเพชเสียมากกว่า

‘ใบหน้างดงามนัก แต่ไร้ประโยชน์’

“พาน้องออกไปชมสวนดอกหมู่ตานที่เจ้าดูแลเป็นอย่างดี”

“พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”

ซ่งหยางจวินไม่อยากขัดใจพระมารดา จึงเอ่ยตอบรับในทันที สายตาแอบชำเลืองมองคนรักไม่วางตา วันนี้นางงดงามมากแต่เขายังไม่มีโอกาสเข้าไปพูดคุยด้วยเลย

หลิวชิงหรูมองตามบุรุษในดวงใจ ก้าวเดินเคียงคู่ไปกับสตรีอื่น หัวใจห่อเหี่ยวแทบอยากยอมแพ้ สองหูพยายามเมินเฉยต่อเสียงนินทาของสตรีรุ่นราวคราเดียวกัน

‘งดงามแต่ไร้ซึ่งอำนาจ อย่างไรก็ไร้ประโยชน์’

‘ใช่ ๆ งามแต่ไม่มีประโยชน์’

‘ข้ายังมีประโยชน์กว่าอีก ฮ่าฮ่า’

‘เจ้าอย่าพูดไปประเดี๋ยวหยางอ๋องมาได้ยิน’

‘ไม่ได้ยินหรอก เดินไปนู่นกับสตรีที่พระองค์คู่ควรแล้ว’

เสียงซุบซิบไม่เอ่ยนามยังคงดำเนินไปเรื่อย

หลิวชิงหรูเลือกที่จะปล่อยผ่าน ทว่าฟังนาน ๆ ก็รู้สึกทนไม่ไหว เมื่อรู้สึกไม่ค่อยดีจึงถอยห่างจากงานเลี้ยง แล้วเดินตามคนรักไปห่าง ๆ

ภาพที่เห็นทำให้ความคิดในคราแรกสั่นคลอน แต่นับว่าหลิวชิงหรูกดข่มความรู้สึกของตนเองได้เป็นอย่างดี

‘ท่านอ๋องรักนางเพียงคนเดียว คงเป็นแค่อุบัติเหตุ’

หัวใจดวงน้อยพยายามเข้มแข็ง นางกับหยางอ๋องตกลงคบหากันมาสองปี ไม่เคยเกิดเรื่องบาดหมางใจกันเลยสักครั้ง หากภาพตรงหน้าทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอน คงเรียกว่าฟังความข้างเดียวไม่ผิดแน่

“อุ้ย ท่านอ๋อง ขออภัยเพคะ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้น สองมือโอบรัดต้นคอบุรุษไม่ยอมปล่อย สองขาของลู่เจิ้งหนิงอ่อนแรงเพราะสะดุดกอหญ้า

“คุณหนูลู่ เจ็บตรงไหนหรือไม่”

ท่าทีห่วงใยและยอมให้สตรีอื่นแนบชิด ทำให้คนมองแทบกลั้นน้ำตาไม่ไหว

“ไม่เป็นไรเพคะ แต่ขาหม่อมฉัน โอ๊ย!”

ขาข้างถนัดกดจมลงไปในหลุมปริศนาซึ่งมีหญ้าขึ้นบดบัง เมื่อลองขยับจึงพบว่าข้อเท้าเคล็ดเข้าเสียแล้ว

“ไปนั่งพักก่อน”

ซ่งหยางจวินรีบอุ้มกายบางในท่านอนหงาย คนในอ้อมแขนรีบหันหน้าตะแคงเข้าหาหน้าอกแน่น สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องคอบุรุษเพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองตกลงไป

สองร่างประคองแนบชิดติดกาย คนมองจากที่ไกลเห็นแค่ภาพเคลื่อนไหว ไม่ได้ยินบทสนทนาแต่อย่างใด

เพราะจังหวะการเดินที่สะดุดเล็กน้อย หรือเพราะคนในอ้อมแขนตั้งใจกันแน่ ยามนี้ลู่เจิ้งหนิงจึงใช้ริมฝีปากประกบแนบชิดปากบุรุษ

ท่าทีของนางอ่อนเดียงสายิ่งนัก ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองว่าที่คู่หมายอย่างขอลุแก่โทษ แต่กระนั้นกลับไม่ยอมถอนริมฝีปากออก

“อือ คุณหนูลู่”

เนื่องจากลึก ๆ ในใจยอมรับความเห็นของมารดา ซ่งหยางจวินจึงไม่ได้ผลักไสคนในอ้อมแขนให้ถอยห่าง แต่กลับตอบรับสัมผัสรุกล้ำไม่ต่างกัน

“อื้อ ท่านอ๋อง….”

ชายหญิงยืนกอดรัดมัวเมาในรสสัมผัส เสียงประกบริมฝีปากดังก้องในหู ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าจะมีใครผ่านมาพบเห็น

ฝ่ายสตรีคิดว่าอย่างไรต้องได้แต่งเข้าเป็นพระชายาเอก ส่วนฝ่ายบุรุษไม่กล้าหักหาญน้ำใจมารดา อีกทั้งลึก ๆ ต้องการสิ่งที่มารดากล่าวไว้ไม่มีผิด

“ฮึก ฮึก”

เสียงกดข่มของความเจ็บปวด สองขาเรียวรีบก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบ เพราะไม่อยากทำตัวอ่อนแอให้ใครเห็น

ภาพชายหญิงโน้มใบหน้าเข้าหากัน อีกทั้งริมฝีปากยังสัมผัสแนบชิด แลกเปลี่ยนลมหายใจกันถึงเพียงนั้น ต่อให้เชื่อมั่นเพียงไรก็พังทลายลงไม่มีชิ้นดี

นางต้องรีบกลับจวน!

ต่อให้ตระกูลหลิวมอบเพียงห้องเก็บของให้ซุกหัวนอน แต่อย่างน้อย ๆ ก็ไม่มีใครมองเห็นน้ำตาของนาง

ยังไม่ทันแอบกลับจวนอย่างที่คิด ผู้มีศักดิ์เป็นพี่สาวก็เดินเข้ามาพูดจาให้รู้สึกแย่เข้าไปอีก คนเสียใจเลยจำเป็นต้องกลับเข้าไปงานเลี้ยง

“เจ้าออกมาทำการใด หรือแอบออกมาพบบุรุษ กลับเข้าไปในงานประเดี๋ยวนี้ หากท่านพ่อท่านแม่รู้ว่าเจ้าแอบนัดเจอบุรุษนอกจวน คงถูกตีจนหลังลาย”

หลิวลี่อินเดินเข้ามากระซิบข้างใบหู ของน้องสาวต่างบิดามารดา สายตาเย้ยหยันเผยออกมาชั่วครู่

ทุกครั้งหยางอ๋องมักเข้าไปพบหลิวชิงหรูที่จวนตระกูลหลิวด้วยตนเอง พวกผู้ใหญ่เลยมีใครกล้าว่าร้ายหรือลงโทษเด็กสาวในอุปการะ 

“ข้าขอกลับจวนก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว”

น้ำเสียงอ่อนล้าเอ่ยขอความเห็นใจ อยากกล่าววาจาเสียดสีกันแค่ไหนก็ตาม ได้โปรดรอให้ผ่านพ้นวันนี้ไปก่อนได้หรือไม่

“ไม่ได้ หากเจ้ากลับข้าก็ต้องกลับ ข้ายังไม่ได้พูดคุยกับคุณชายหยวนเลย”

ไม่รู้ว่าเพราะความบังเอิญหรืออย่างไร หลิวลี่อินจึงตามมารั้งตัวหลิวชิงหรูไว้ได้ทัน ก่อนที่ความวุ่นวายครั้งใหญ่ จะเกิดขึ้นภายในงานเลี้ยงครั้งนี้