อยากรู้

เมื่อได้ยินวาจาอ่อนลงของอีกฝ่าย ลู่เจิ้งหนิงจึงยอมอภัยโดยง่าย นางรักหยางอ๋องด้วยหัวใจที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงอยากได้ตำแหน่งที่สตรีทั้งเมืองหลวงอยากครอบครอง

ฮ่องเต้กับองค์ฮงเฮา มีพระธิดาฝาแฝดคู่หนึ่ง และมีพระโอรสองค์ที่สามร่วมกันอีกหนึ่งคน

ส่วนคนอื่น ๆ เป็นโอรสและธิดา ซึ่งเกิดจากนางสนมขั้นต่าง ๆ ดังนั้นซ่งหยางจวิน จึงเป็นบุรุษที่มีโอกาสขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรมากที่สุด

“ให้อภัยได้เพคะ แต่ท่านอ๋องต้องตามใจหม่อมฉันทุกอย่าง”

“อืม ไปกันเถิด วันนี้ข้าจะตามใจเจ้าทุกเรื่อง”

ชายหญิงประคองโอบกอดกัน เดินขึ้นรถม้าจากตำหนักหยางอ๋อง เมื่อเดินทางมาถึงย่านใจกลางเมืองหลวง จึงลงเดินเลือกซื้อสินค้าตามร้านรวงน้อยใหญ่

บุรุษรูปงามและสตรีงามเดินผ่านไปที่ใด ผู้คนต่างก็ให้ความสนใจและแอบกล่าวถึง ไม่เว้นแม้กระทั่งบุรุษในเงามืด ซึ่งมักจะกลับขึ้นมาบนแผ่นดินใหญ่ เพื่อสืบหาข่าวที่ตนอยากรู้

“น้องชายของข้า ช่างหาสตรีได้อัปลักษณ์ยิ่งนัก”

“คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์ซึ่งแฝงตัวอยู่บนฝั่ง ก้มหัวลงคำนับนายเหนือหัว เขากับพวกร่วมร้อยชีวิตแอบแฝงหาข่าว เพื่อคอยรายงานยามที่เจ้านายขึ้นมาบนแผ่นดินใหญ่

วันนี้มารอพบตรงตรอกลึกลับ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากย่านการค้าสักเท่าไหร่ มาถึงจึงทันมองตามสายตาผู้เป็นนาย คงไม่พ้นอยากรู้เรื่องคนผู้นั้นเป็นแน่

“หานจง สืบเรื่องตระกูลหนึ่งในเมืองหลวงให้ข้าหน่อย”

สายตาคมมองตามผู้จากลาก็จริง แต่ความอยากรู้ของเขากลับเกี่ยวข้องกับผู้มีรสมือปรุงอาหารจานปลา

“ตระกูลใดพ่ะย่ะค่ะ เผื่อว่ากระหม่อมมีข้อมูลอยู่แล้ว”

“ตระกูลหลิว และผู้สูญหายของตระกูลหลิว”

อยากรู้นักว่าแม่ครัวอาหารจานปลา เติบโตมาในครอบครัวแบบไหนกันแน่ เหตุใดจึงลอยคอไปติดในอวนลากของตายายได้

เขายังไม่เคยพบหน้าสตรีผู้นั้น แต่มีโอกาสได้กินอาหารฝีมือนางอยู่บ่อยครั้งเลยนึกสงสัย

‘แค่อยากรู้ ว่าแม่ครัวฝีมือดีเติบโตมาอย่างไร’

“เรื่องคนสูญหายในตระกูลหลิว เกี่ยวข้องกับหยางอ๋องด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่างไร เล่ามาให้ละเอียด”

“เรื่องเป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ…”

หลังจากนั้นองครักษ์ ก็ได้เล่าเรื่องราวซึ่งเรียกได้ว่าโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง ให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียด

“ตามสืบให้รู้ว่ามีใครอยู่เบื้องหลังหรือไม่ พวกนั้นอ้างว่าต้องการนำสตรีมาขายให้ข้า ช่างไม่เจียมกะลาหัวเอาเสียเลย อีกนานกว่าข้าจะกลับขึ้นมาบนฝั่ง หากรู้เรื่องให้ส่งคนไปแจ้งที่เกาะทันที”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งซื่อไป๋ไม่ชอบหน้าคนบนแผ่นดินใหญ่ โดยเฉพาะสตรีปากแดงที่อ้างตนว่าเป็นมารดาของแผ่นดิน

ขึ้นฝั่งมาแต่ละครั้งจึงอยู่ไม่ถึงสองวัน บางครั้งทำเพียงแวะไปหาคนมอบสมบัติกับยศอ๋องนำหน้า เพื่อให้คนแก่เลิกบ่นเขาเรื่องไร้คู่ครอง

ซ่งซื่อไป๋เกลียดฉินฮงเฮามาก สตรีผู้นั้นเป็นมารดาของแผ่นดินผู้มาจากนรก ทั้งเย่อหยิ่งปากดีเป็นที่หนึ่ง อีกทั้งนิสัยชั่วร้ายชอบกักขังหน่วงเหนี่ยว เป็นเหตุให้มารดาผู้งดงาม ต้องล้มป่วยและจากไปตลอดกาล

จากไปตั้งแต่อ๋องหนุ่ม อายุเพียงสิบสามปีเท่านั้น!

วันนั้นหากไม่ถูกห้ามปรามจากเหล่าองครักษ์ เขาคงกลายเป็นบุรุษอายุน้อย ที่หาญกล้าสังหารฮงเฮาด้วยมือเปล่า

หลังจากนั้นพระบิดาผู้มากด้วยอำนาจ จึงมอบเกาะราชันย์พร้อมกับสมบัติจำนวนมาก ให้กับโอรสผู้เกิดจากนางสนมลูกเสี้ยวชาวโพ้นทะเล เพื่อขับไล่เด็กหนุ่มอารมณ์ร้าย ให้พ้นห่างจากเมืองหลวงในทันที

เด็กหนุ่มที่มีมารดาเป็นถึงนางสนมยศกุ้ยเฟย…

ทั้ง ๆ ที่ถูกขับไล่ให้ไปกินอยู่กลางทะเลอันกว้างไกล ทว่าช่วงสามปีมานี้กลับได้รับยศอ๋องผู้มากบารมี มาประดับใบหน้ารูปงามถมึงทึง 

กลายเป็นท่านอ๋องรูปงามนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล แต่นิสัยดิบเถื่อนไม่ต่างจากพวกโจรทะเล

กายสูงใหญ่ทอดสายตามองไปยังผืนน้ำสุดลูกหูลูกตา ซ่งซื่อไป๋กำลังนั่งเรือส่วนตัวกลับเกาะราชันย์ ข้างกายของเขามีเพียงผู้ช่วยท่าทีเซ่อซ่าคนเดิม ไม่ได้มีองครักษ์ติดตามดังเช่นอยู่บนแผ่นดิน

ในท้องทะเล และบนเกาะราชันย์ อ๋องหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีถือเป็นบุรุษน่ากลัวที่สุดแล้ว ขนาดกลุ่มโจรทะเลยังไม่กล้าเข้าใกล้ หากมาพบมีเพียงเรื่องผลประโยชน์ระหว่างกันเท่านั้น

องครักษ์ในความดูแลของเขา จึงทำหน้าที่เพียงลาดตระเวนรอบจวน ไม่จำเป็นต้องเดินตามอย่างเชื้อพระวงศ์คนอื่น ๆ

“จางเหลียง วันนี้จะมีปลาเผาเกลือหรือไม่”

ทั้ง ๆ ที่ขบคิดหลากหลายเรื่องราว แต่เรื่องอันดับหนึ่งกลับกลายเป็นเรื่องอาหารจานปลาเสียอย่างนั้น

หรือเขาเห็นแก่กินมากเกินไป!

“ที่เกาะหรือขอรับ ข้าน้อยไม่แน่ใจ ประเดี๋ยวกลับถึงจวนจะรีบสั่งให้โรงครัวทำให้นะขอรับ”

“ช่างเถิดไม่เป็นไร หากเรือเทียบท่าแล้ว เจ้าพาข้าไปเดินตลาดในหมู่บ้าน ข้าอยากเดินซื้อสินค้าสักหน่อย”

ให้ไปเดินเที่ยวคนเดียวคงรู้สึกแปลก ๆ เนื่องจากไม่เคยเดินเฉียดกรายตลาดเลยสักครั้ง

“ขอรับ ๆ”

หวังว่าเหล่าสตรีอายุน้อยในตลาดกลางหมู่บ้าน คงไม่มีใครถูกนายท่านสังหาร หรือถูกส่งกลับแผ่นดินใหญ่กระมัง

จางเหลียงรู้สึกหวั่นเกรงอยู่ไม่น้อย เพราะเจ้านายมีนิสัยไม่อยู่กับร่องกับรอยสักเท่าไหร่

ทันทีที่เจ้าของเกาะราชันย์ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางแผงขายของกลางหมู่บ้าน เหล่าสตรีอายุน้อยที่ยังไม่ออกเรือน ต่างรีบก้มหน้าลงชิดอก เพราะหวาดกลัวในกิตติศัพท์ความเด็ดขาด

นายท่านห้ามสตรีสบตาเขาเด็ดขาด ห้ามยั่วยวนหรือเข้าหา ห้ามมองใบหน้าเกินความจำเป็น นั่นคือกฎที่คนบนเกาะราชันย์ประจักษ์แจ้งกันทุกคน

ยกเว้นสตรีผู้มาใหม่ ซึ่งคนในครอบครัวหลงลืมบอกกล่าวไปหลายอย่างเป็นแน่

“คุณชาย รับปลาเผาเกลือสักตัวหรือไม่เจ้าคะ วันนี้เหลือหลายตัวข้าทำเยอะกว่าทุกวัน”

ใบหน้างามหวานหยาดเยิ้มยิ่งกว่าสตรีใด แย้มยิ้มกว้างให้บุรุษร่างสูงใหญ่นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล แม่ค้าไม่ได้คิดการใดเกินตัว แค่อยากขายปลาอีกห้าตัวให้หมด