INICIAR SESIÓNกลางป่าลึกห่างจากวังหลวงหลายสิบลี้ หลิวโยว่เฉวียนควบม้าฝ่าความมืดมาเพียงลำพัง ร่างกายยังเต็มไปด้วยบาดแผลจากพลังของหยก ใบหน้าซีดเซียวและลมหายใจหนักหน่วง แต่แววตากลับยังเต็มไปด้วยความเคียดแค้นเมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดติดตามมา หลิวโยว่เฉวียนจึงหยุดม้า ก่อนยกมือเข้าไปในอกเสื้อและดึงหยกอีกชิ้นหนึ่งที่ซ่อนไว้ออกมาอย่างช้าๆหยกชิ้นนั้นมีสีแดงฉานราวกับเลือด แสงสีแดงเข้มเต้นไหวอยู่ภายในราวกับมีบางสิ่งกำลังหลับใหล หลิวโยว่เฉวียนกำมันแน่น ขณะที่รอยยิ้มเย็นค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า"คิดว่าข้าจะยอมแพ้เพียงเท่านี้หรือ"เขาก้มมองหยกในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต ก่อนเอ่ยว่า "ข้าจะทวงคืนทุกอย่าง..."แสงสีแดงพลันสว่างวาบขึ้น หลิวโยว่เฉวียนเงยหน้ามองไปทางวังหลวง"ทุกอย่างที่เป็นของข้า" เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้นกลางป่า ขณะที่หยกสีเลือดในมือค่อยๆ ส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังตอบรับคำสาบานของผู้ถือครองมัน...ภายในกระโจมบัญชาการ แผนที่ผืนใหญ่ถูกกางอยู่บนโต๊ะ ทุกคนต่างจับจ้องเส้นทางจากวังหลวงมายังค่ายกล ขณะที่แสงสีแดงจากหยกยังคงส่องอยู่ไกลๆ บนขอบฟ้าโหลวหรานวางมือบนแผนที่ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ภายในห้องลับ แสงสีแดงจากหยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิยังคงสาดไปทั่วผนัง หลิวโยว่เฉวียนยืนอยู่กลางวงพลัง แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับหายไปหมดแล้ว เพราะสิ่งที่เขาคิดว่าจะอยู่ภายใต้การควบคุมกำลังย้อนกลับมาเล่นงานเขาเอง"อึก..." หลิวโยว่เฉวียนยกมือขึ้นกุมหน้าอก ความเจ็บปวดแล่นผ่านร่างราวกับถูกคมมีดที่มองไม่เห็นกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดไหลออกจากมุมปาก เขาทรุดลงข้างหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองหยกตรงหน้าด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้... ข้าคือผู้ควบคุมเจ้า..."แสงสีแดงที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนคลื่นพลังอีกระลอกจะระเบิดออกมา ตูม ร่างของหลิวโยว่เฉวียนถูกซัดกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง ก่อนร่วงลงบนพื้น ลมหายใจติดขัด แขนทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงพยุงตัวขึ้นมา"อ๊าก" ความเจ็บปวดพลันแล่นไปทั่วร่าง เส้นเลือดบริเวณลำคอและแขนปรากฏเป็นริ้วสีแดงจางๆ ราวกับพลังของหยกกำลังไหลย้อนเข้าสู่ร่างของเขา หลิวโยว่เฉวียนกัดฟันแน่น พลางจ้องหยกตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง มองรอยยิ้มของลี่เหวินหานด้วยความแค้นเคือง"เจ้า...เจ้ากล้าทรยศข้า ข้าจะไม่มีทางอภัยให้แน่"ทันใดนั้นเงาดำจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากพื้น เสียงกรีดร้องของวิญญาณที่
หลิวโยว่เฉวียนก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าวปลายกระบี่ชี้ตรงมายังลี่เหวินหาน"วางหยกลงเดี๋ยวนี้"น้ำเสียงเย็นเฉียบ"แล้วข้าจะให้เจ้าตายอย่างรวดเร็วไม่ต้องทรมาน"ลี่เหวินหานกำหยกไว้แน่น ดวงตากวาดมององครักษ์ที่ปิดทางทั้งสองด้านก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ"ท่านคิดว่าข้ายังมีทางเลือกอยู่หรือ แล้วท่านคิดว่าท่านยังมีอำนาจต่อรองกับข้าอีกหรือ"หลิวโยว่เฉวียนขมวดคิ้ว"เช่นั้นก็ตายเสีย"ร่างของเขาพลันพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เป้าหมายฆ่าลี่เหวินหานและชิงหยกในมือของลี่เหวินหานกลับมา"เอาหยกคืนมาเดี๋ยวนี้"แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นลี่เหวินหานกลับเบี่ยงตัวหลบ มืออีกข้างกำหยกชูสูงขึ้นทันทีหยกสีแดงอยู่บนมือของลี่เหวินหาน ทันทีที่หยกเป็นอิสระจากการผนึกของหลิวโยว่เฉวียน ครืนนนน!แสงสีแดงพุ่งทะลักออกมา ทั้งทางเดินสั่นสะเทือน องครักษ์หลายคนรีบยกแขนขึ้นบังใบหน้าหลิวโยว่เฉวียนเบิกตากว้าง"ไม่ทันแล้ว เตรียมรับผลของมันเถอะ" เขาพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่ลี่เหวินหานกลับถอยไปหนึ่งก้าวชูหยกทั้งสองชิ้นขึ้นเหนือศีรษะรอยยิ้มบ้าคลั่งปรากฏขึ้นบนใบหน้า"ช้าไปแล้ว ฝ่าบาท รีบคุกเข่าให้ข้าเสีย ข้าจะให้ท่านตายอย่างไม่ทรมาน"แสงสีแดงเข้มไหลวนร
ประตูหินค่อยๆ ปิดลงด้านหลังลี่เหวินหานภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงสีแดงคล้ำที่ส่องออกมาจากส่วนลึกของห้องลี่เหวินหานก้าวไปข้างหน้าช้าๆ แต่เพียงเห็นภาพตรงหน้าฝีเท้าของเขาก็หยุดลงทันที เบื้องหน้า หยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิลอยอยู่กลางอากาศแสงสีแดงเพลิงไหลวนอยู่รอบตัวหยกราวกับมีชีวิตใต้หยก คือซากศพนับพันที่ถูกกองทับกันอยู่จนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง แต่สิ่งที่ทำให้ลี่เหวินหานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง คือร่างของศพเหล่านั้นกำลังค่อยๆ แห้งเหี่ยวลงพลังบางอย่างถูกดึงออกจากร่างทีละน้อย สายพลังสีดำแดงลอยขึ้นจากซากศพก่อนถูกหยกดูดกลืนเข้าไปอย่างต่อเนื่องเสียงประหลาดดังขึ้นภายในห้อง ลี่เหวินหานกลืนน้ำลายลงคอช้าๆใบหน้าซีดลงเล็กน้อย"นี่มัน..."เขาไม่เคยคิดเลยว่า หยกที่หลิวโยว่เฉวียนพูดถึง จะถูกหล่อเลี้ยงด้วยชีวิตของผู้คนมากมายถึงเพียงนี้แต่ความหวาดกลัวนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อมองเห็นแสงสีแดงที่กำลังสว่างขึ้นเรื่อยๆ แววโลภในดวงตาของลี่เหวินหานก็กลับปรากฏขึ้นอีกครั้งเขากำหมัดแน่น"อย่างไรก็ช่าง..."สายตาจับจ้องหยกไม่วาง"หยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิ...จะต้องเป็นของข้า"มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นแม้เบื้องหน้าจะเ
ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งมู่เยว่เฉินถูกทหารดินเหนียวควบคุมตัวไปยังห้องคุมขัง ส่วนลี่เอินเอินถูกนำตัวไปพักรักษาอาการบาดเจ็บ นางนอนอยู่บนแท่นนอนหมอสุ่ยและซ่งเหลียวที่ช่วยกันทำแผล แขนถูกพันด้วยผ้าขาวใบหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยคราบน้ำตาโหลวหรานยืนอยู่ปลายแท่นนอน มองลี่เอินเอินอยู่เงียบๆ หยางหวางเดินเข้ามาหยุดข้างกายสายตาคมมองลี่เอินเอินเพียงครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองโหลวหราน"โหลวหรานเจ้าจะทำอย่างไรกับลี่เอินเอิน เจ้าจะให้นางอยู่ที่นี่หรือไม่"โหลวหรานนิ่งไปสายตายังคงจับอยู่บนใบหน้าของลี่เอินเอินก่อนถอนหายใจเบาๆ"ข้ายังไม่รู้"หยางหวางไม่ได้เร่งถามเพียงยืนอยู่ข้างกายนางโหลวหรานจึงกล่าวต่อ"ถ้านางเพียงโกหก ข้าคงไม่คิดจะทำอะไร แต่ครั้งนี้นางถึงขั้นคิดฆ่าข้าแต่ถึงกระนั้นข้าก้ไมไ่ด้ใจร้ายพอที่จะไล่นางออกไปตอนนี้ ตอนที่ทุกอย่างกำลังวุ่นวาย"ดวงตาของโหลวหรานค่อยๆ เย็นลง"เรื่องนี้ถึงปล่อยผ่านไม่ได้ แต่ข้าก็จะไม่ทำอะไรเด็ดขาดกับนาง เห้นแก่ความที่นางรักท่าน"หยางหวางพยักหน้า"นางใช้ความรักในทางที่ผิด ตีความผิด และมองความรักในแบบที่ผิดคิดว่าการได้รักคือการครอบครองคนที่รัก"โหลวหรานหันกลับม
ลี่เอินเอินรีบหันไปทางฮองเฮาดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา"ฮองเฮา...ท่านช่วยพูดให้ข้าหน่อยได้ไหม"ฮองเฮามองนางอยู่นานก่อนถอนหายใจออกมา"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะไม่เคยโทษตัวเอง เอาแต่โทษผู้อื่น"ลี่เอินเอินส่ายหน้าแรงๆ"ไม่ใช่ไม่ใช่เพราะข้า"จู่ๆ นางก็หันไปทางซ่งเหลียวก่อนพุ่งเข้าไปกระชากเส้นผมของอีกฝ่าย"เจ้าพูดสิซ่งเหลียวเจ้าเป็นคนของข้า ช่วยข้าเดี๋ยวนี้บอกพวกเขาว่าข้าพูดความจริง"ซ่งเหลียวเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยวแต่ครั้งนี้กลับไม่ยอมก้มหน้าอีกเขาปัดมือลี่เอินเอินออกก่อนสูดลมหายใจลึก"พอได้แล้ว"ลี่เอินเอินชะงักซ่งเหลียวเงยหน้าขึ้นแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด"ข้าน้อยรู้ทุกเรื่องและเห็นทุกอย่าง"ซ่งเหลียวกำหมัดแน่น"คราวนั้นที่คุณหนูหลิวถูกไล่ออกจากค่าย ก็เป็นเพราะแผนของใต้เท้าลี่กับคุณหนู"โหลวหรานนิ่งไปซ่งเหลียวกล่าวต่อ"เรื่องวางยาทำให้ครรภ์ของคุณหนูลี่บาดเจ็บ ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก"ลี่เอินเอินหน้าถอดสี"ไม่จริง"แต่ซ่งเหลียวไม่หยุด"ไม่มียาพิษไม่มีผู้ใดวางยา ไม่มีใครทำร้ายครรภ์ของคุณหนู วันที่คุณหนูหมดสติ ก็เพียงแกล้งทำเท่านั้น"เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน ซ่งเหลียวกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"







