ฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก

ในอดีตนางคิดว่ากู้หยวนจิ้งคุณชายใหญ่สกุลกู้นั้นร่ำรวยที่สุดในอำเภอนี้ แล้วยิ่งเมื่อสามหนาวก่อน อู๋เหล่ยคู่หมั้นหนุ่มเงียบหายราวกับตายจาก ประจวบเหมาะกับกู้หยวนจิ้งสอบจอหงวน[1]แข่งขันจนได้มาเป็นนายอำเภอต่อจากบิดาที่ถึงวัยปลดตนเองเพราะร่างกายอ่อนแอคนที่รักความสบายเช่นนางนั้นจึงตัดสินใจยั่วยวนอดีตคู่แค้นของคู่หมั้น และด้วยความงดงามระดับเทพธิดาผู้ถือโคมในฤดูเก็บเกี่ยวถึงสี่หนาวซ้อน มีหรือนางจะพลาดโอกาส สุดท้ายนางก็ได้ตบแต่งเป็นกู้ฮูหยินสมใจ แต่วันนี้ได้เห็นความมั่นคงของอดีตคู่หมั้น นางก็อดจะเสียดายเสียมิได้ นางมิสมควรใจเร็วด่วนได้ไปเลย หาไม่วันนี้คนที่รอขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวใต้เท้าอู๋ย่อมมิผิดไปจากนางเสียเป็นแน่ทว่าบัดนี้นางกลับถูกลูกที่อยู่ในครรภ์ตัดสิ้นโอกาส เพราะร่างกายไม่อำนวยให้นางไปยั่วยวนอดีตคู่หมั้น หากรออีกสักหนึ่งหนาวนั้นย่อมไม่แน่ ด้วยเพราะเมื่อถึงเวลานั้นนางย่อมคลอดบุตรน่าชังนี่แล้ว หากนางดูแลร่างกายตัวเองให้ดีสักหน่อย ครั้นถึงยามนั้นนางย่อมมั่นใจอย่างยิ่งว่าของที่เคย ๆ กันมา นางไปจุดเพลิงอีกเล็กน้อย อู๋เหล่ยจะต้องกลับมาหลงมัวเมากับรสราคะที่นางจะปรนเปรอเป็นแน่ แต่...ระหว่างนี้นางก

"หา!”“ฮะ! "ทั้งหูเตี๋ยนและเซี่ยเสิ่นจั๋วถึงกับผลักสาวงามที่กำลังลูบไล้และทั้งควักทั้งล้วงจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง เมื่อได้ฟังว่าเจ้าก้อนหินเดินได้นั้นมันจะมีความคิดไปไกลถึงขนาดคิดสึกซือไท่ ล้ำหน้าพวกพ้องเช่นนี้ย่อมยากจะยอมกันได้!...ปัง! ......ปัง! ..."เป็นอารามใดกัน!”“เป็นอารามซือไท่ที่ใดกันเล่า?"สองเสียงประสานดูจริงจังอย่างยิ่ง...เรื่องทำดีสร้างกุศลอย่าได้ไปชวนเจ้าสองคนนี้เป็นอันขาด ทว่า...เรื่องทำชั่วสร้างบาปมิต้องเอ่ยปากชวนเจ้าจอมเสเพลแห่งเฮยหู่ และจิ้งจอกเฒ่าเจ้าสำราญนามหูเตี๋ยนล้วนอาสาแข็งขัน..."นางหาใช่ซือไท่...นางเพียงจะไปอาศัยอารามแห่งนั้นถือศีลสร้างกุศลให้แก่บิดาและมารดาผู้ล่วงลับเพื่อไว้ทุกข์หนึ่งหนาว แต่พวกเจ้าก็ย่อมรู้หากข้าพึงใจสตรีใด เจ้าคิดว่าข้าจะยินดีรอนางให้ไว้ทุกข์จนครบหนึ่งหนาวหรือไรเล่า"เอ่ยเนิบนาบแล้วก็ยกจอกสุราขึ้นจิบมิยินยอมให้เหล่าสาวงามเข้ามานัวเนียพัวพัน ซึ่งนี่คือส่วนเดียวที่ไปคล้ายกับหวงอี้จือคือหากต้องการปลดปล่อยก็ทำเพียงเสร็จกิจเท่านั้น ทว่าก่อนหรือหลังจากปลดปล่อยกำหนัดไปแล้ว เขาและหวงอี้จือจะไม่ชอบอย่างยิ่งที่สตรีเหล่านั้นจะมาลูบไล้ล้วงและควักตล

"ใต้เท้ากลับมาแล้ว"เสี่ยวฝู หรือเฉียนฝูบ่าวชายที่ปกติอยู่กับท่านย่าของเขา แต่พอช่วงนี้เขาย้ายมาประจำการยังฉางโจว บ่าวผู้นี้จึงถูกท่านย่ากำชับให้มาดูแลใกล้ชิดเขา"ท่านย่าของข้าเข้านอนไปนานหรือไม่"กายสูงใหญ่กลับมาถึงจวน สิ่งแรกที่เขากระทำก็คือตรงไปยังห้องอาบน้ำ เขาปลดอาภรณ์ออกทั้งหมด ในขณะที่ถามถึงท่านย่าหรือก็คืออู๋ฮูหยินผู้เฒ่า สตรีอาวุโสผู้เดียวของจวนสกุลอู๋ในวันนี้ ส่วนจะถามเพื่อการใดนั้นคงมีแต่เขาเพียงผู้เดียวที่รู้ความหมาย"เพิ่งเข้านอนไปเมื่อต้นยามซวีขอรับ"อู๋เหล่ยสลัดกางเกงออกเป็นชิ้นสุดท้าย แล้วก้าวลงไปยังบ่อน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งมีเขาเพียงผู้เดียวในจวนนี้เป็นผู้ใช้ เฉียนฝูแอบกลืนน้ำลายฝืดคอทุกครั้งที่ได้แลเห็นบาดแผลเป็นทั้งใหญ่ทั้งเล็กทั่วกายของผู้เป็นนาย เขาย่อมรู้ว่าเหล่าองครักษ์หลวงมีชีวิตที่เสี่ยงต่อความตาย ทว่ามิคาดจะรุนแรงน่ากลัวเช่นนี้ แต่ก็มิอาจสลัดเอาความหวาดผวากับบาดแผลทั้งหลายของใต้เท้าของตนไปได้"เอาเสื้อผ้าเหล่านี้ไปจัดการเช่นเดิม แล้วก็ไปนอนเถิด ที่เหลือข้าดูแลตนเองได้"...จัดการเช่นเดิม...เฉียนฝูย่อมรู้ดีว่าคือการให้นำไปเผาทิ้งนั่นเอง มีช่วงแรกที่ตนเองเพิ่งเข้ามาร

เพราะหากเขาคิดว่าจะพบกับคุณหนูอ่อนแอขี้แพ้ช่วยเหลือตนเองมิได้ เขาก็คงไม่เคยรู้ว่าจวนที่มีอนุภรรยามากนับสิบ กับบุตรอีกเกินห้าสิบชีวิต มันต้องแกร่งเพียงใดจึงจะมีลมหายใจยืนยาวจนออกมายืนให้เขาจับจ้องอย่างประเมินค่าตีราคานางอยู่เช่นนี้ได้ในยามนี้คล้ายกับว่าที่ตรงนี้คือสนามประลองยุทธ์ที่คู่ต่อสู้ ทั้งสองฝ่ายกำลังประเมินกำลัง และความสามารถของอีกฝ่ายอย่างไรอย่างนั้น เพราะอู๋เหล่ยเองเขาก็ยังมิได้เอ่ยอันใดออกไปสักคำ จนแม้แต่บ่าวชายทยอยขนย้ายหีบบรรจุคัมภีร์กับตำราสามใบกับหีบเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของกู้เฝิงซีหนึ่งใบเรียบร้อยก็เร่งจากไปทันที เพราะมิอาจทานทนต่อแรงกดดันที่ทั้งสองแข่งกันแผ่ขยายข่มขวัญต่อสู้มิไหวนี่อาจนับเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวได้มองบุรุษผู้กำลังจะมาเป็นสามีของนางอย่างเต็มตาเช่นนี้ ใต้เท้าอู๋ผู้นี้นอกจากเส้นผมที่หงอกขาวแล้วเขาก็ดูเป็นคนหนุ่มวัยใกล้ 30 หนาวทั่วไป มิมีสิ่งใดโดดเด่นนอกจากสายตาคมดังคมมีดที่นางมีเอาไว้กรีดศพเวลาจะทดลองพิษของสมุนไพรก็เท่านั้น"จะยืนค้ำศีรษะผู้มากวัยกว่าอีกนานหรือไม่...ที่มารดาเจ้าสั่งสอนมาเคยจดจำเอาไว้บ้างหรือไม่เฝิงซี"ได้ผลทันตาเพราะอู๋เหล่ยได้เห็นแววต