บทที่ 10

ไม่รอให้ผู้เป็นพี่สาวกล่าวอะไร หานเยี่ยนหรงจึงรีบบอก เนื่องจากเรื่องอื่นนางพอจะยอมได้ แต่เรื่องของมารดาที่เพิ่งอาการดีขึ้นนั้น นางไม่อยากให้ผู้ใดหรือเรื่องใดเข้าไปรบกวน

“อ้อ เช่นนั้นก็น่าเสียดายยิ่ง”

แม้ถ้อยปฏิเสธจะไร้เยื่อใยไปบ้าง แต่หญิงสาวทั้งสองที่ล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของจวนตระกูลหานย่อมเข้าใจดี อาการป่วยของหานฮูหยินนับจากเข้าเมืองอันหยางมานั้น ไม่มีใครในเมืองไม่ทราบทั้งยังเข้าใจดี ดังนั้นจึงไม่มีใครเข้ามาขอพบ ทั้งนี้ก็เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวน

หานเชี่ยนหนิงได้แต่ลอบถอนหายใจ อาการของมารดานั้นยังคงใช้เป็นข้ออ้างได้ หากแต่หลังจากบังเอิญพบหญิงสาวทั้งสองที่วัด ข้ออ้างนี้กลับไม่อาจใช้ได้อย่างแนบเนียนนัก

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้แก้ตัวให้ผู้เป็นน้องสาว เพราะจะอย่างไรการแก้ตัวก็รังแต่จะยิ่งทำให้ทั้งสองมองน้องสาวของนางในทางที้ไม่ดี

“เชิญด้านในเถิด” หานเชี่ยนหนิงผายมือด้วยรอยยิ้ม

จวนท่านเจ้าเมืองที่ตกแต่งเรียบง่าย แต่ยังคงให้กลิ่นอายแห่งขุนนางราชสำนัก ทำให้หญิงสาวทั้งสองของตระกูลใหญ่เมืองอันหยางชื่นชม ข้าวของตบแต่งภายในจวน ทุกอย่างล้วนผ่านการคัดสรรมาเป็นอย่างดี อีกทั้งทุกอย่างล้วนให้กลิ่นอายแห่งความคงแก่เรียน

“แม่นางทั้งสองเชิญดื่มชา” หานเชี่ยนหนิงกล่าวด้วยท่าทีสุภาพ

“อย่างไรเราก็ได้พบกันถึงสองครั้งแล้ว เจ้าเรียกข้าว่าพี่ลี่เอ๋อร์ก็ได้” หวังอิงลี่กล่าว

“นั่นสิ เช่นนั้นเจ้าเรียกข้าว่าพี่ซินเอ๋อร์ พวกเราจะเรียกเจ้าว่าหนิงเอ๋อร์ อ้อยังมีหรงเอ๋อร์อีกคน” จางหลินซินเผื่อแผ่รอยยิ้มไปให้หานเยี่ยนหรง

หานเชี่ยนหนิงยิ้มยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า “ข้าเพิ่งเข้ามาอยู่ที่เมืองอันหยางไม่นาน หากมีอะไรท่านทั้งสองช่วยชี้แนะด้วย”

“เช่นนั้นก็อย่าลืมงานเลี้ยงน้ำชาที่สระหลิวพรุ่งนี้เล่า”

“เจ้าค่ะ”

รั้งอยู่ไม่นานหญิงสาวทั้งสองก็จากไป แม้หานเชี่ยนหนิงจะยังคงท่าทีสุภาพ แต่ระยะห่างที่นางวางตัวยังคงเท่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นหวังอิงลี่และจางหลินซิน ก็ยังเข้าใกล้นางได้มากกว่าสตรีใดๆ ในเมืองอันหยาง เนื่องจากอย่างน้อยหญิงสาวก็ตอบรับเข้าร่วมงานเลี้ยงที่สระหลิวนอกเมือง

“พี่ใหญ่” หานเยี่ยนหรงมองรถม้าที่กำลังวิ่งออกไปด้วยดวงตาไม่เข้าใจ “เหตุใดท่านตอบตกลงเล่าเจ้าคะ”

“แล้วเหตุใดต้องปฏิเสธเล่า เจ้าก็รู้ว่าเรื่องเช่นนี้หลีกเลี่ยงไปก็เท่านั้น จะอย่างไรการคบค้ากับคุณหนูตระกูลต่างๆ ในเมืองอันหยางย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงอยู่แล้ว”

“แต่เห็นชัดว่าพวกนางจงใจเข้าหาท่าน”

“อย่างน้อยพวกนางก็มาอย่างเปิดเผย”

“จนมีพิรุธ” หานเยี่ยนหรงต่อประโยคให้ผู้เป็นพี่สาว

“ฉลาด” หานเชี่ยนหนิงหัวเราะ “เรารู้อยู่แล้วว่าพวกนางมีจุดประสงค์ เลี่ยงไปแล้วก็ไม่เกิดผลดีอะไร อย่างน้อยผูกมิตรเอาไว้ ยังดีกว่าสร้างศัตรู”

“ถึงท่านจะพูดถูกแต่ข้ากลับไม่ชอบเอาเสียเลย ดูพวกนางจงใจแต่งตัวมาโอ้อวดเช่นนี้ จะบอกว่าบังเอิญผ่านมาแต่เช้าตรู่ถึงเพียงนั้นแต่กลับแต่งกายประณีตงดงาม”

มองใบหน้าบูดบึ้งของน้องสาว หานเชี่ยนหนิงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา นางเองก็ตระหนักแต่เรื่องเช่นนี้เลี่ยงไปจะได้สักกี่ครั้งเล่า

นางเป็นบุตรสาวเจ้าเมือง จะอย่างไรก็ต้องคบหาสตรีจากตระกูลต่างๆ ทำหน้าที่ในส่วนที่มารดาไม่อาจทำได้

“วันนี้ตอนเที่ยงเราไปส่งอาหารกลางวันให้ท่านพ่อด้วยกัน ยังมีมือปราบทั้งสี่คนที่เพิ่งย้ายมา”

“ข้ากำชับเอาไว้เรียบร้อยเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเราไปดูกันเถิด อย่างน้อยคงต้องลงมือทำเองสักสองอย่างเพื่อแสดงความจริงใจ”

“ท่านจะลงครัวเองหรือเจ้าคะ!”

“ดีใจอะไรกัน มิใช่ทำให้เจ้า แต่ทำอาหารกลางวันไปยังที่ว่าการต่างหาก”

หานเยี่ยนหรงหัวเราะ ก่อนแอบคิดในใจว่านางไม่มีทางพลาด อย่างน้อยต้องแอบชิมอาหารที่พี่สาวทำอย่างแน่นอน!!!

ง่วนอยู่ในครัวครู่ใหญ่ ในที่สุดหานเชี่ยนหนิงและน้องสาวก็นั่งรถม้ามายังที่ว่าการ หลังจากจัดโต๊ะเสร็จน้ องสาวซึ่งบอกว่าจะไปตามบิดากลับยังไม่กลับมา ดังนั้นหญิงสาวจึงให้สาวใช้รออยู่ ก่อนที่นางจะเดินออกมานอกห้อง

ริมทางเดินทอดยาวจากด้านหน้าที่ว่าการ สองฟากฝั่งมีต้นอวี้หลิงปลูกเอาไว้เรียงรายจนถึงเรือนพำนัก ลำต้นไม่สูงมากนักกำลังออกดอกบานสะพรั่ง

กลีบดอกเล็กๆ ที่ส่งกลิ่นหอมจางๆทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไป ก่อนจะนั่งลงแล้วลูบไล้กลีบดอกบอบบางนั้น

บิดาของนางเคยเล่าให้ฟังว่าฮูหยินของเจ้าเมืองคนก่อนชมชอบดอกอวี้หลิง ดังนั้นทั่วทั้งเรือนพำนักและที่ว่าการจึงเต็มไปด้วยดอกอวี้หลิง

ฟังว่านางมักจะเดินไปทั่วจวนว่าการ จากนั้นหากนึกสนุกก็จะนอนลงไปบนพื้นหญ้าข้างต้นอวี้หลิง กระทั่งหลับใหลไปโดยไม่รู้ตัว

ตอนได้ยินเรื่องนี้นางยังคิดว่าบุรุษเช่นนี้คงจะเป็นคนดีมาก เพราะเขาเอาใจใส่ฮูหยินของตนถึงเพียงนี้ หากแต่เมื่อได้ยินว่าเขาเป็นขุนนางกังฉิน นางถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

เดินไปเรื่อยๆ ท่ามกลางทางเดินซึ่งมีดอกอวี้หลิงเป็นปราการ ด้านหนึ่งกลับปรากฏเงาของบุรุษในชุดมือปราบ

หญิงสาวหยุดยืนนิ่งก่อนจะมองซ้ายขวา เพราะเพิ่งรู้ว่าตนเดินมาไกลมาก เมื่อตัดสินใจหันหลังเดินกลับ นางกลับต้องชะงัก

“หากเปลี่ยนเส้นทางเพราะข้า เช่นนั้นต้องขออภัย”