บทที่ 9

นางกระแอมแก้ขัดเขิน จากนั้นจึงหันมาขอบคุณเขาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้สนทนากันมากกว่านั้น หญิงสาวพลันหันไปตามเสียงเรียก

‘เชี่ยนเชี่ยน’

มองไปยังอีกฝั่งของป่าดอกท้อ สตรีวัยกลางคนพร้อมกับเด็กสาวกำลังมองมายังจุดที่พวกเขาอยู่

หยางอวี่มองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตรงหน้า ซึ่งเป็นจังหวะที่สายลมพัดพาเอาเส้นผมยาวสลวยปอยหนึ่งมาหาเขา มือใหญ่ยื่นออกไปอย่างเผลอไผล แต่ถึงอย่างนั้นกลับชะงักเมื่อสาวใช้นางนั้นเอ่ยขึ้นเสียก่อน

‘ฮูหยินกับคุณหนูรองเรียกแล้ว เรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ’

‘เช่นนั้น...’

หญิงสาวหันมาตั้งใจจะขอบคุณผู้ที่ช่วยเหลือนางเอาไว้ แต่นางกลับพบว่าชายหนุ่มทั้งสองเดินจากไปแล้ว  มองแผ่นหลังองอาจในชุดสีเขียวเข้ม จากนั้นจึงละสายตากลับมาเพราะมารดาเรียกอีกครั้ง

‘เชี่ยนเชี่ยน เรากลับกันเถิด’

‘เจ้าค่ะท่านแม่’

เสียงตอบรับนั้นทำให้หยางอวี่หมุนกายกลับไปมองนางอีกครั้ง หูพานเองก็ไม่ต่าง เขาหันกลับไปก่อนมองหญิงสาวสลับกับหยางอวี่

รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นมาที่มุมปาก

‘นั่นมิใช่หานฮูหยินหรอกหรือ’

‘หานฮูหยิน’ หยางอวี่เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายเป็นเชิงถาม

‘ใต้เท้าหาน หานลู่อย่างไรเล่า’

หยางอวี่ส่งเสียงตอบรับก่อนกระโดดขึ้นไปบนหลังม้า เขามองตรงไปยังหญิงสาวที่เดินไปหามารดาและน้องสาว ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับใช้ความคิด

‘เชี่ยนเชี่ยน’

เขาพึมพำนามที่ได้ยินมารดาของหญิงสาวเรียก ‘อย่าหันกลับมา’ เขาลอบพึมพำในใจ ‘หาไม่ข้าคงไม่อาจปล่อยเจ้า’

ร่างอรชรค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ทำให้หัวใจของหยางอวี่เต้นรัว เขานั่งนิ่งบนหลังม้า มองดูหญิงสาวจากจุดที่ห่างออกไปพอสมควร เสียงหัวเราะในลำคอพลันดังขึ้น

‘ท่านหัวเราะอะไร’ หูพานมองเห็นดวงตาที่ฉายแววหมายมาดชัดเจนก่อนเอ่ยถาม

หยางอวี่รีบเก็บรอยยิ้มกลับคืน ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉย แต่ดวงตายังคงเปล่งประกาย

‘ไม่มีอะไรไปกันเถิด’

ในยามเช้าเช่นทุกวันที่ผ่านมา หานเชี่ยนหนิงและน้องสาวเดินออกมาส่งบิดายังหน้าจวน กระทั่งรถม้าของบิดาลับตาทั้งสองจึงหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน

ทว่าวันนี้กลับต่างออกไปจากทุกวัน เนื่องจากยังไม่ทันที่หญิงสาวทั้งสองจะหมุนตัวกลับเข้าไป รถม้าหรูหราคันหนึ่งก็วิ่งมาจอดยังหน้าจวนเสียก่อน

ผู้ที่ลงมาไม่ใช่ใครแต่กลับเป็นคุณหนูตระกูลจางและคุณหนูตระกูลหวัง ซึ่งพวกนางเคยได้พบและทักทายกับหานเชี่ยนหนิงมาก่อนแล้ว

“พี่ใหญ่” หานเยี่ยนหรงมองผู้เป็นพี่สาวเป็นเชิงถาม

“คุณหนูทั้งสองที่วัดไป๋จื่ออย่างไรเล่า เจ้าจำได้หรือไม่ข้าเคยพบและสนทนากับพวกนาง” ดวงตาของทั้งคู่สานสบกัน “โดยบังเอิญ”

แน่นอนความบังเอิญอันน่าตายนี้ไม่มีอยู่จริง ดังนั้นหานเยี่ยนหรงจึงได้แต่ลอบถอนหายใจออกมา

มองดูสตรีในชุดหรูหราทั้งสองก้าวลงมาจากรถม้าด้วยรอยยิ้ม นางอดไม่ได้ที่จะมองพี่สาวของตนที่แต่งกายเรียบง่าย ทั้งยังปักปิ่นเรียบๆ เพียงหนึ่งเดียวบนเรือนผม

รู้ทั้งรู้ว่าพี่สาวของนางไม่ชื่นชอบตกเป็นเป้าสายตาของผู้ใด แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังอดที่จะรู้สึกขุ่นเคืองผู้มาเยือนขึ้นมาไม่ได้

มาเยือนผู้อื่นถึงจวน เหตุใดต้องทำให้รู้สึกว่ามาโอ้อวดอย่างไรอย่างนั้น

“แม่นางหาน” หวังอิงลี่เดินนำจางหลินซินเข้ามา

“ได้ยินมาว่าใต้เท้าหานแยกจวนที่พักกับจวนว่าการออกจากกันอย่างชัดเจน วันนี้ผ่านมาเห็นใต้เท้าออกไปพอดี แน่ชัดว่าข่าวลือคงเป็นเรื่องจริง”

“ดูเหมือนข่าวลือของเมืองอันหยางช่างรวดเร็วและแม่นยำทุกเรื่องจนน่ากลัว” หานเยี่ยนหรงเปรยออกมาลอยๆ

หานเชี่ยนหนิงขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะหันไปปรามผู้เป็นน้องสาว “อย่าเสียมารยาท” นางกระซิบเสียงเบา

จากนั้นจึงหันมาทักทายแขกผู้มาเยือน “แม่นางทั้งสองมาเยือนแต่เช้าตรู่ ไม่ทราบว่ามีเรื่องด่วนอันใดหรือ”

“มิใช่เรื่องด่วนอะไร เพียงแต่พรุ่งนี้พวกเราจะมีงานเลี้ยงน้ำชาที่สระต้นหลิวนอกเมือง ที่นั่นเป็นที่ดินซึ่งตระกูลหวังมอบให้เป็นที่ดินสาธารณะ ทั้งนี้ก็เพื่อให้ทุกคนได้เข้าไปนั่งชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามของเมืองอันหยาง” จางหลินซินเอ่ยจบก็มองไปยังหวังอิงลี่

“กล่าวเกินไปแล้ว ความจริงที่ดินผืนนั้นข้าไม่ได้ใช้ทำประโยชน์ใด เพียงเห็นว่าตั้งอยู่ใกล้ถนนเข้าเมืองอันหยาง ที่นั่นทิวทัศน์งดงาม ทั้งยังอากาศดีจึงอยากให้ทุกคนที่ผ่านไปมาได้ชื่นชมร่วมกัน” หวังอิงลี่เอ่ยอย่างถ่อมตัว แต่ถึงอย่างนั้นนี่ยังคงดูเหมือนการโอ้อวดและอยากให้ผู้อื่นชื่นชม

หานเชี่ยนหนิงเพียงแย้มยิ้ม “อย่างไรเชิญท่านทั้งสองเข้าไปนั่งจิบชากันก่อนเถิด” นางกล่าว

“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว ท่านเจ้าเมืองย้ายมาหลายวัน ข้าเองก็อยากจะมาเยี่ยมคารวะฮูหยินท่านเจ้าเมืองอยู่เหมือนกัน”

“นั่นคงไม่ใคร่จะสะดวกนัก ท่านแม่ล้มป่วยจากการเดินทาง เพิ่งหายดีไม่กี่วันแต่ยังคงต้องพักรักษาตัว วันนี้เกรงว่าคงไม่สะดวก”