บทที่ 1. ตอนที่ 2. กฎของตระกูล

“ฉันต้องไปรายงานตัวน่ะ ปีนี้อายุครบ 25 ปี เดี๋ยวก่อน…นี้ฉันต้องเล่าอะไรพวกนี้ให้เธอฟังกันด้วยเหรอ ไปเถอะอย่าสนใจเลย ฉันต้องทำแบบนี้ที่ศาลเจ้าประจำตระกูลทุกปี แต่ครั้งนี้ฉันอยู่ที่หางโจว เลยเลือกไปศาลเจ้าที่นี่แทน” 

สามสาวเดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนานออกมาจากสตูดิโอ แต่ก็ต้องมาพบกับแม่สาวปากร้าย ที่มายืนดักรออยู่หน้าอาคาร

“ยินดีด้วยนะ ได้ยินว่าเธอเป็นคนไทย ทำได้ดีนี่ ขนาดสาวจีนแท้ยังแพ้เธอ”

“ขอบคุณ ดีใจกับเธอเช่นกัน ยินดีนะที่จะได้ร่วมงานกัน”

“ก็หวังว่าจะไม่ถ่วงใครแล้วกัน แก๊งขี้ขลาด” หญิงสาวพูดจบก็รีบเดินจากไป

“นี่เธอว่าใคร” ซูซูของขึ้น ก้าวเท้าใส่แม่สาวปากร้าย

“อย่าซูซู แค่คนประสาท อย่าเสียเวลาเลย”

“คนนี้เหรอที่มีปัญหากับ หลีอิงในสตูดิโอ”

สองสาวพยักหน้าพร้อมกัน 

หลังจากฉลองมื้อเย็นเสร็จ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกลับบ้าน ฟางเฟยนั่งรถโดยสารกลับมาถึงที่ห้อง ทันทีที่มาถึงห้องหญิงสาวทิ้งร่างที่เหนื่อยล้าลงบนที่นอน ถอนหายใจออกมา นอนมองคันฉ่องทองแดงที่วางไว้ข้างหมอน พรุ่งต้องเอาไปศาลเจ้าด้วย

“คุณหนูนำคันฉ่อง ไปรายงานตัวต่อหน้าศาลฮั่นยุหวี่ บอกท่านว่าคุณหนูชื่ออะไรเกิดในตระกูลเกา วันนี้ได้นำคันฉ่องปัญจธาตุมารายงานตัว เพื่อที่สวรรค์จะได้รับรู้ว่าทายาทรุ่นที่ 10 ของตระกูลเรามาเกิดแล้ว และตอนนี้คือผู้ถือคันฉ่องปัญจธาตุ”

เสียงคำสั่งของพ่อบ้านผู้ดูแลศาลเจ้าประจำตระกูล โทรมาสั่งเธอให้ปฏิบัติตามกฏ ปกติเธอก็ต้องไปรายงานตัวแบบนี้ทุกครั้งในวันเกิด แต่ปีนี้ดูพิเศษที่มีคันฉ่องทองแดงไปด้วย ฟางเฟยลุกขึ้นอาบน้ำและเตรียมเข้านอน พรุ่งนี้มีอะไรให้ทำอีกมาก

กลิ่นควันกำยานล่องลอยคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่ว ผู้คนต่างแวะเวียนเข้ามากราบสักการะขอพร ฟางเฟยยกนาฬิกาขึ้นดู ยังพอมีเวลารอคนซากว่านี้สักหน่อยน่าจะดีกว่า 

“แม่หนูจะมาไหว้เทพฮั่นยูหวี่ใช่ไหม”

 ชายชราผมยาวหมัดเป็นมวยผมเล็ก ๆ หนวดเคราบางแต่ยาว สีขาวทั้งผมและหนวดเครา แต่หน้าตายังสดใสเหมือนอายุยังไม่มาก ต่างแค่เส้นผมที่เป็นสีขาวหมดแล้ว เอ่ยทักขึ้นจากด้านหลัง

“ใช่ค่ะคุณปู่ หนูจะมาไหว้ท่านทุกวันเกิด พอดีปีนี้อยู่ไกลบ้านเลยมาไหว้ที่นี่ ไม่คิดว่าคนจะเยอะแบบนี้ เลยรอให้คนน้อยกว่านี้จะเข้าไปไหว้ค่ะ”

“ที่นี่คนเยอะทั้งวัน เอาแบบนี้ดีไหม ด้านในมีศาลจำลอง คนไม่พลุกพล่าน ฉันจะนำทางเธอไป ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิด”

“ดีเลยค่ะขอบคุณมาก”

ชายชรา เดินนำทางเข้าไปด้านในศาล ผ่านประตูใหญ่ลัดเลาะไปแค่สองห้องก็ถึงห้องโถงใหญ่ มีกระถางธูปหินใบใหญ่ตั้งอยู่กลางโถง มีธูปและกำยานถูกจุดไว้ก่อนนี้ คงเป็นเจ้าหน้าที่และคนดูแลศาลที่มากราบไหว้ในห้องส่วนนี้ ศาลจำลองไม่ได้เล็กอย่างที่คิด แต่ก็ไม่ใหญ่เท่าด้านนอก ลักษณะซุ้มตกแต่งดูเก่าแก่กว่ามาก มีของเซ้นไหว้จัดวางใหม่ ๆ ชุดเล็กกว่าด้านนอก แต่ครบครัน

“เชิญแม่หนูตามสบาย ฉันขอตัวก่อน”

“ขอบคุณมากค่ะ” 

ฟางเฟยมองดูชายชราเดินจากไปทางประตูด้านซ้าย จนเดินหายลับไป หญิงสาวก้าวเท้าไปยืนหน้าโต๊ะบูชาจุดธูปสักการะ เดินกลับมาปักลงกระถางธูปใหญ่กลางโถง แล้วกลับไปคุกเข่าลง หยิบกล่องคันฉ่องเปิดออก ยกขึ้นมาถือทั้งสองมือส่องใบหน้าตัวเอง แล้วกล่าวคำ ตามที่พ่อบ้านประจำตระกูลสั่งไว้ ฟางเฟยกล่าวจบ คำนับ 3 ครั้ง เหมือนแสงฟ้าแล่บก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสงที่เข้าตา 

“สวัสดีคุณหนูตระกูลเกา ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่ มาพร้อมของวิเศษด้วยสินะ”