บทที่ 1. ตอนที่ 3. กฎของตระกูล

“ของวิเศษ สิ่งนี้เหรอคะของวิเศษ” ชายชราคนเดิม มายืนข้างหลังตอนไหน 

“ใช่แล้ว ของเก่าแก่ของตระกูลเกา ดูหนูจะไม่รู้จักคันฉ่องนี้เลยสินะ"

“รู้จักแต่ไม่สนิทกันเท่าไหร่ค่ะ ตระกูลเกาขาดช่วงคนรับมอบในรุ่นที่ผ่านมา เพราะได้แต่ลูกชาย หนูเลยได้เป็นทายาทที่ได้รับมอบคันฉ่องทองแดงนี้ เป็นรุ่นที่ 10 พอดี”

“ฉันเห็นแปลก ๆ ตั้งแต่หน้าศาลเจ้าแล้ว หนูคงไม่อยากให้ใครเห็นมันสินะ”

“ส่วนหนึ่งค่ะ สำหรับคนในตระกูลหรือพ่อหนูเอง อาจเห็นของสิ่งนี้ธรรมดา แต่สำหรับหนูไม่ใช่ นี่คือของที่หนูเฝ้ารอที่จะได้เป็นคนถือมันมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่เพราะกฎที่มีต้องรอจนอายุ 25 ปี ถึงมีสิทธิ์รับมอบคันฉ่องทองแดงนี้ได้ ทำให้ต้องรอตามกำหนด ส่วนที่มาที่ไปหรือความสำคัญ คนเฒ่าคนแก่ในตระกูลแทบไม่เหลือ แม้แต่พ่อแม่หนูเองก็เพิ่งเสียไปเมื่อปีที่แล้ว เลยท้าวความเอาเรื่องเอาราวอะไรไม่ได้เลย”

“แล้วหนู เกาฟางเฟย อยากรู้ไหม ว่าของสิ่งนี้ทำไมตระกูลเกาถึงมี และทำไมต้องมี”

“คุณปู่รู้เหรอคะ”

 ชายชราส่งยิ้มให้ แล้วนำทางไปห้องด้านใน ฟางเฟยยกนาฬิกาขึ้นดูอีกครั้ง เหลือเวลาไม่มาก แต่เรื่องนี้ก็อยากรู้ หญิงสาวรีบเดินตามชายชราผมขาวไปยังห้องด้านใน ปล่อยให้ควันธูปกำยานล่อยลอย ถือเอาคำรายงานตัวไปยังสรวงสวรรค์

ชายชราวางจอกน้ำชาให้หญิงสาวตรงหน้า กลิ่นชาหอมกรุ่น โต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ด้านหลังศาลเจ้า ดูจะเป็นทั้งที่ทำงานและมุมพักผ่อนส่วนตัว

“คุณปู่อยู่ที่นี่เหรอคะ”

“ใช่ฉันอยู่ที่นี่ ดูแลมาหลายชั่วคน อันที่จริงหลานชายฉันรับช่วงต่อแล้ว แต่ช่วงนี้เขาไม่ว่างฉันเลยดูแลแทน เอาล่ะขอฉันดูคันฉ่องสักหน่อยได้ไหม”

ฟางเฟยมีที่ท่าลังเลเล็กน้อย แต่เท่าที่ดูชายชราคนนี้ ก็ไม่ได้ดูมีอันตรายอะไร หญิงสาวเลยตัดสินใจยกกล่องคันฉ่องขึ้นมาวางบนโต๊ะ แล้วเปิดออก เผยให้เห็นคันฉ่องปัญจธาตุ ที่ถูกขัดจนขึ้นเงา เนื้อทองแดงสุขสว่างดูสวยงาม ลวดลายด้านหลังยังคงชัดเจน ชายชรายกขึ้นดูพินิจพิเคราะห์ สักพักก็วางลงในกล่องแพรทองตามเดิม

“นานหลายปีแล้วที่ไม่ได้เห็นกัน ของสิ่งนี้เคยตกอยู่ในมือของญาติผู้พี่ฉันเอง พี่สาวฉันได้เป็นคนถือคันฉ่องนี้เป็นรุ่นที่ 8 ก่อนจะแต่งงานแล้วย้ายตามสามีไปอยู่เมืองไทย อ๋อ…ฉันควรแนะนำตัว ฉันชื่อ เกาซูว่าน ครอบครัวสายฉันรับหน้าที่ ดูแลศาลเจ้านี้มามากกว่า 100 ปีแล้ว ก็คงพอกันกับที่สายครอบครัวหนู ต้องดูแลคันฉ่องทองแดงนี้เช่นกัน”

“หมายความว่าหนูกับที่นี่มีความสัมพันธ์กัน สวัสดีค่ะ หนูชื่อ เกาฟางเฟย ไม่คิดว่าจะได้เจอญาติอาวุโสที่นี่”

“ใช่ไม่คิดเหมือนกัน” ชายชรายิ้มให้หญิงสาว

“ขอโทษค่ะคุณปู่ หนูอยากรู้ความเป็นมาของเจ้าคันฉ่องนี้ แต่ตอนนี้หนูก็ติดธุระสำคัญต้องรีบไปทำ ถ้าหนูกลับมาที่นี่ตอนเย็นคุณปู่จะสะดวกไหมคะ”

“สะดวกแต่หนูต้องเข้าประตูด้านหลังนะ เพราะด้านหน้าถึงเวลาเราจะปิดไม่อนุญาตให้ใครเข้า”

คุณปู่เกาซูว่าน เดินมาส่งฟางเฟยที่ประตูทางออกด้านหลัง ซึ่งเป็นส่วนของบ้านหลังใหญ่ที่มีสวนร่มรื่นติดกับศาลเจ้า จนเหมือนเป็นส่วนเดียวกัน

“เย็นนี้ก็เข้ามาทางนี้นะ ฉันจะรอหนู เกาฟางเฟย”

หญิงสาวทำความเคารพคุณปู่ แล้วโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปสตูดิโอทันที

ฟางเฟยมาถึงสตูดิโอทันเวลาพอดี แต่ก็ถือว่าช้ากว่าคนอื่นที่มาถึงก่อนเวลานัดหมาย ฟางเฟยส่งเอกสารส่วนของเธอให้กับพนักงานที่รออยู่หน้าห้องประชุม แล้วเดินเข้าไปด้านใน ทุกสายตาหันมามองที่เธอเป็นตาเดียว

“เกาฟางเฟย มาทันเวลาพอดี แต่ถ้าเป็นเวลางานหวังว่าคุณจะมาได้เร็วกว่านี้นะ เพราะอย่าลืมว่าพวกคุณทั้งหมดเป็นตัวประกอบ และฉากที่ต้องใช้พวกคุณก็เป็นฉากสำคัญ ที่เราต้องเตรียมทั้งอุปกรณ์ประกอบฉาก และนักแสดงนำของเรื่องอีกหลายคน หวังว่านักแสดงประกอบจะเข้าใจตรงนี้ด้วย”

หญิงสาวหน้าตาสวยงาม แต่งตัวเรียบร้อย พูดขึ้นกลางที่ประชุมทันทีที่เห็นฟางเฟยเดินเข้ามาในห้อง ฟังดูเหมือนหล่อนตั้งใจพูดว่าเธอ แต่สุดท้ายก็ทำทีเป็นพูดเตือนรวม ๆ