บทที่ 2. ตอนที่ 4. ภูมิหลัง

ซูมี่รีบเข้ามากอดคอหญิงสาว ทำตัวเหมือนสนิทกัน แต่ฟางเฟยพยายามบิดไหล่หลบ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนิทมักคุ้นกัน ฟางเฟยหันไปมองพี่ชายรูปหล่อ พยายามส่งสัญญาณให้รู้ว่ารีบกลับเถอะ

“ขอโทษด้วยนะทุกคน พอดีผมนัดกับฟางเฟยไว้ จะพาเธอไปซื้อของ ต้องขอตัวก่อนนะ”

จางจิ้งคว้ามือหญิงสาวแล้วรีบเดินออกจากจุดนั้น

“ฉันไม่รู้จักซูมี่มาก่อนนะ เราเพิ่งรู้จักกันที่นี่ และเธอก็ปากร้ายมาก แต่พอเห็นพี่จ้างจิ้งอารมณ์เปลี่ยนเลย”

“ธรรมดาคนมันน่าตาดี ว่าแต่เธอเถอะเจียอีมองเธอไม่วางตาเลยนะ เห็นทีคงต้องเพิ่มคนดูแลเป็นพิเศษซะแล้ว”

“ธรรมดาค่ะคนมันสวย” สองคนพี่น้องหัวเราะต่อกันอย่างมีความสุข

รถคันหรูแล่นออกจากสตูดิโอ แต่ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเจียอี เขาแอบประทับใจฟางเฟยตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอ มาถึงตอนนี้ท่าจะยากเสียแล้ว เพราะดูหญิงสาวที่เขาหมายตา จะเป็นคนสำคัญของตระกูลใหญ่ ที่เขาเข้าถึงยากเสียแล้ว 

ตั้งแต่วันนั้น จางจิ้งได้เพิ่มบอดี้การ์ดมาอีก 1 คนคู่กับตงเจ๋อ ฟางเฟยทำพิธียกน้ำชาให้กับคุณปู่เกาซูว่าน เพื่อขอเป็นศิษย์ และในตอนเย็นคุณปู่ก็เริ่มทำการฝึกเธอแบบง่าย ๆ  เช่นการควบคุมลมหายใจและการยืดกล้ามเนื้อ ซึ่งเป็นเรื่องสบายมาก เพราะในการร่ายรำก็ต้องทำแบบนี้เช่นกัน

“เห็นจางจิ้งบอกว่าหนูร่ายรำได้สวยมาก บางทีปู่อาจฝึกหนู จากส่วนที่ถนัดให้กลายเป็นอาวุธป้องกันตัวได้”

“คุณปู่คะ ทำไมต้องฝึกการต่อสู้พวกนี้ด้วยคะ ยุคสมัยนี้ เรื่องแบบนี้คงไม่ค่อยได้ใช้กันแล้ว”

“บอกไม่ได้หรอกนะว่าจะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้ ตระกูลสายเราสืบทอดเรื่องพวกนี้มา ฉันแค่ถ่ายทอดต่อยังคนรุ่นต่อไปแค่นั้น ไม่ใช่แค่หนูกับจางจิ้งนะที่ต้องฝึก ลูกหลานเราทุกคนก็ต้องฝึก เพียงแต่ฉันควรเข้มงวดกับหนู เพราะหนูกับจ้างจิ้ง ถือว่ามีความสำคัญมากกับตระกูลเรา ของที่เรามีตะกูลอื่นก็อยากมี ถ้าเราจะรักษาเอาไว้เราก็ต้องแข็งแกร่ง”

คุณปู่เกา คงหมายถึงคันฉ่องทองแดง กับดาบของพี่จางจิ้ง ซึ่งเธอยังไม่มีโอกาศได้เห็นมัน ของสองสิ่งนี้สำคัญมากขนาดนี้ ทำไมคนสายตระกูลเกาในเมืองไทยกลับเฉยเมย แต่กับทุกคนที่นี่กลับมองว่าสำคัญเท่าชีวิต 

“วันนี้เราฝึกกันเท่านี้ก่อน ปู่มีนัดเล่นหมากกับเพื่อนต่อ ซินเธอก็ดูแนะนำคุณหนูด้วย ในฐานะที่เป็นรุ่นพี่”

“ค่ะคุณท่าน” ซินยิ้มชอบใจ ที่นายท่านยกย่องให้เป็นรุ่นพี่ของคุณหนู

คุณปู่เกาเดินออกไปจากลานยุทธ เส้นผมที่ขาวทั้งหัว แต่ร่างกายยังแข็งแรงคล่องแคล่ว ฟางเฟยเห็นว่ายังไม่เย็นมาก เลยให้ซินช่วยฝึกต่อ และให้เธอแสดงสิ่งที่เธอได้เรียนมาให้ดู ซินเป็นหญิงร่างเล็กแต่สามารถใช้ดาบเล่มใหญ่และมีน้ำหนักได้อย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว จังหวะฟาดฟันดูมีน้ำหนักน่าเกรงขาม ไม่น่าเชื่อว่าร่างกายที่เล็กบางแบบสตรี จะสามารถออกอาวุธได้ดุดันแบบนี้ ถ้าได้ดูพี่จางจิ้งที่เป็นชายรูปร่างสมส่วนแบบนั้น แสดงเพลงดาบคงจะดูดุดันน่าหวาดกลัวกว่านี้มาก