แค้นรักนายอสรพิษ

แค้นรักนายอสรพิษ

last updateLast Updated : 2024-12-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
1.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ความรักระหว่าง2เผ่าพันธุ์ที่ไม่มีทางสมหวัง เขาและเธอจะฝ่าฟันมันไปได้อย่างไร กระท่อมกลางป่าในย่านxx เด็กชายวัย15ปี กำลังวิ่งเล่นอย่างมีความสุข หลังจากที่ผู้เป็นพ่อได้มอบของวิเศษให้ น่าอัศจรรย์ยิ่งนักที่มันสามารถทำให้เด็กน้อยสามารถวิ่งเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆ ครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสพื้นดินด้วยเท้าของตัวเอง นี่เป็นสิ่งเดียวที่ตัวเองใฝ่ฝันมาตลอด วันนี้การรอคอยของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว! "เบาๆหน่อยไอ้ลูกชาย" ผู้เป็นพ่อเอ่ยปรามลูกชายเพราะเขาพึ่งจะกลายร่างเป็นครั้งแรก "ก็ผมดีใจนี่ครับ" "มาคิน ลูกจงจำไว้ให้ดี เมื่อใดที่สวมแหวนวงนี้ ลูกจะสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ แต่ยังมีอีกอย่าง " เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของบุตรชาย แล้วจ้องนัยน์ตานิ่ง "อะ อะไรเหรอคับ" "ในคืนพระจันทร์เต็มดวงแหวนวงนี้จะอ่อนพลังอำนาจ เจ้าจะคืนร่างเดิม จงจำไว้ให้ดี หากวันข้างหน้าสิ้นพ่อแล้ว นั่นถือว่า....ชะตาของเจ้าได้เริ่มขึ้นแล้ว"น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อดูเศร้าลงเล็กน้อย "ครับพ่อ" เขารับคำ

View More

Chapter 1

ตอนที่1 ป่าต้องห้าม

「本当にすべての個人情報を抹消してよろしいですか?処理が完了すれば、あなたはこの世界から完全に消え、記録からも存在が消えます」

……

一人の若い女性が、申請書類を手にしてやって来た。その内容が「身分情報の抹消」だと知った瞬間、窓口の職員は驚きで目を丸くした。

「はい、お願いします」

彼女――朝倉ゆい(あさくら ゆい)は、やわらかながらも揺るぎない声で答えた。

返事を聞いて、職員は資料を受け取り、スタンプを一つ押した。

「手続きには十五日前後かかりますので、お待ちください」

彼女はそれ以上何も言わず、そのまま庁舎をあとにした。外へ出てすぐ、スマホを操作し始め、ほどなくして航空会社からの「航空券購入完了」のメッセージが届いた。

全てを終えてから、ゆいはタクシーを拾って別荘へ向かった。

車は静かに住宅街へと入っていき、やがてタクシーがこれ以上進めなくなった。ここから先は、朝倉誠士(あさくら せいじ)の住む別荘まで歩いていくしかない。

数分も歩かないうちに、彼女の視線は道路脇に停まっている一台のマイバッハに引き寄せられた。

車体が意味不明なほど激しく揺れていて、どう見てもただ事ではない。半開きの窓からは、一人の男と女の影が見える。

男はシートに寄りかかり、煙草をくわえながらダラリとジャケットを脱いでいる。片手は女の腰を抱き、もう片方の手で窓を少し下げて、指先の火を静かに消した。

その綺麗に整った手には、結婚指輪がはまっていた。そこには三つのイニシャルが刻まれていた――「AY」。

朝倉ゆい。

体がかすかに震える。スマホを取り出し、かつて七年間もピン留めしていた番号に指を滑らせた。

電話はすぐに繋がった。優しくもどこか掠れた、彼の声が聞こえてくる。

「どうした、ゆい?」

「……今、会社にいるの?」

問いに答えず、彼女はごく自然を装いながら聞き返した。目元には、かすかな涙の光が滲んでいた。

「うん、そうだよ」

電話の向こうからは、彼の低く笑う声が響いた。その声はさらに優しくなっていて、まるで宥めるようだった。

「もしかして、オレのこと恋しくなっちゃった?ごめんな、今日はちょっと仕事が立て込んでてさ……いい子にして待ってて?すぐに帰るから」

ゆいは何も言わずに、通話を切った。

その瞬間、目の前のマイバッハが再び激しく揺れだした。しかもさっきよりもっと大きな動きで、あからさまに中の様子を想像させた。

もう見ていられなかった。

痛む胸を必死で抑えながら、彼女は踵を返した。

――一時間後。

朝倉家の別荘の扉が、バタンと開いた。

誠士が片手に満開のバラ、もう片手にスイーツの箱を持って慌ただしく入ってきた。

だが、いつもなら玄関まで迎えに来るはずのゆいは、ソファに座ったままぴくりとも動かず、まるで彼の帰宅に気づいていないかのようだった。

誠士の顔には明らかな後ろめたさが滲んでいた。

「ゆい……今日は急に会議が入っちゃって、ちょっと遅くなったんだ。許して?なんでもするからさ」

彼はそう言って、まるで機嫌をとるように、そっとキスを落とした。

ゆいは目を伏せたまま、彼のシャツの隙間から覗いた胸元を見つめていた。そこには、びっしりとキスマークがついていた。

「ねえ、誠士……まだ、私のこと、好き?」

その声はとても小さく、でも確かに届いていた。

誠士はまだ、自分の胸元が見えていることに気づいていないらしく、唐突な問いに動揺し、すぐに彼女を抱きしめた。

「なんで急にそんなこと言うの?もちろん好きに決まってるじゃないか。オレがどれだけ君を愛してるか、世界中が知ってるよ。命を懸けても、君を守りたいんだ」

その言葉を聞いて、ゆいはふっと笑った。

そうだね。全世界が知ってる。

誠士が、私をどれだけ愛してるか――いや、かつてはそうだった、ってことを。

彼女は思い出していた。

物心ついたときから家庭は荒んでいた。両親の怒鳴り合いは日常茶飯事。ひどい時には、包丁まで飛び出して、本気で相手を殺しかねない喧嘩を繰り返していた。

けれど、喧嘩が終わるたびに、両親は決まって彼女の前で涙を流してこう言った。

「お前がいなかったら、俺たちはとっくに離婚してたんだ……」

そんな環境の中で育ったゆいは、ようやく高校一年の時に両親の離婚を迎えた。そしてそれ以来、恋愛というものに強い拒絶反応を抱くようになった。

どれだけ好意を寄せられても、何人に告白されても、彼女の心はびくともしなかった。

――そんなとき、彼は現れた。

朝倉誠士。

彼は一目惚れだったと言い、猛烈なアプローチを始めた。

告白された回数、七十八回。彼女が拒んだ回数も、ぴったり七十八回。

それでも彼は諦めなかった。そしてある日、二人が巻き込まれた交通事故の中で――

彼は一瞬の迷いもなく彼女をかばい、身体を盾にした。

ゆいはかすり傷一つ負わなかった。けれど彼は肋骨を三本折って、三ヶ月も寝たきりになった。

鉄でできた彼女の心を、彼はその命がけの行動でこじ開けた。

付き合い始めた後、彼の家――名家である朝倉家は、庶民出身の彼女を当然のように拒絶した。

だけど、誠士は家に逆らった。家業の跡継ぎの座を自ら降り、全ての特権を捨てて、独立。

血を吐くほどの努力で一から企業を築き、ついには朝倉家も渋々認めるしかなかった。

――そして結婚。

結婚後も、彼の愛は狂気じみていた。

ゆいの誕生日には、何十億円もの費用をかけて特大の花火を打ち上げ、ドローンを使ったパフォーマンスで彼女を喜ばせた。

結婚記念日には、街中の大型スクリーンを買い占め、自分の愛を世界中に向けて宣言した。

彼女が仇に拉致されたとき、誠士は侮辱に耐え、命懸けで彼女を守った。

そのときの彼の土下座はSNSで拡散され、世間を騒がせた――

その数日間、トレンドには彼らの名前が踊っていた。

【朝倉誠士、世紀の土下座】

【千年に一度の男、誠士様】

【恋の英雄、土下座でネットに衝撃】

――世界がそう絶賛した彼の愛は、まるで奇跡のようだった。

だけど、その奇跡のような愛を捧げていたはずの誠士は、結婚四年目にして裏切った。

ゆいに何も告げず、新しく入った秘書の藤崎すみれ(ふじさき すみれ)を囲い、隠れて逢瀬を重ねていた。

昼間はゆいを抱きしめて「愛してる」と囁き、夜になるとすみれのベッドで優しく愛していた。

……あのマイバッハは、間違いなく彼の車だ。

いったいどれだけ我慢できなかったのか。家の前というのに、あんなにも大胆にすみれと絡み合っていたなんて。

ゆいが真実を知ったのは、もう三ヶ月も前のことだった。

その三ヶ月間――彼女は何度も疑い、何度も苦しみ、何度も絶望した。

でも――ただの一度も、彼を問い詰めることはしなかった。

彼女がした唯一のこと。それは、自分自身の個人情報をすべて抹消する手続きだった。

「誠士……結婚の日に、私が言ったこと、覚えてる?」

彼女は彼の瞳を見つめてそう問いかけた。

彼は一瞬、ぽかんとした顔をしていた。ゆいは微笑みながら、言葉を続けた。

「あなたは、誰よりも熱い想いで、私の心をこじ開けた。その日、私はこう言ったの。

――もし、いつか愛が冷めたなら、その時は、ちゃんと言ってね。私は追いすがったりしない。

――でも、もしあなたが私を騙したら、私は跡形もなく消える。絶対に、見つからないように」

そう、これは予言だったのかもしれない。

あと半月。

その日が来たら、彼女はこの世界から、完全に消えてしまう。

誠士が、どれだけこの世を探しても、もう二度と、ゆいには辿り着けない。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
ตอนที่1 ป่าต้องห้าม
ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งย่านxxสาวน้อยในวัย9ขวบเธอมีนามว่า ฮาน่า ลุค ใบหน้าอันงดงามของเธอกำลังเปื้อนคราบน้ำตาแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความสวยบนใบหน้าเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังเปิดกระเป๋าล้วงเอารูปภาพใบใหญ่ออกมาดู สีหน้าของเธอหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด"ฮาน่า...หยุดร้องไห้ได้แล้วเด็กดี แม่เขาจากเราไปแล้ว""พ่อคะ ทำไมแม่ถึงทิ้งหนูไป ไหนแม่บอกว่าจะมาอยู่ที่นี่กับเรา" เธอร้องไห้เข้าโผกอดผู้เป็นพ่อ งานศพเพิ่งจะผ่านมาได้ไม่นานนัก ทำให้ฮาน่าที่ต้องอยู่กับผู้เป็นพ่อเพียงลำพังยังทำใจไม่ได้มากนัก บางคืนเธอยังนอนละเมอฝันว่ามารดามาหา จนสะดุ้งตื่น แต่กลับเจอเพียงความว่างเปล่า หลายครั้งที่เธอแอบผู้เป็นบิดาไปร้องไห้ในสวนหลังบ้านอยู่บ่อยๆ"โถ่ลูก แม่ของลูกเขาไม่ได้ไปไหน ยังอยู่ในนี้...ข้างๆลูก" บิดาชี้ไปที่หน้าอกด้านซ้ายของลูกสาว"แม่จะอยู่ข้างๆหนูใช่ไหมคะ""เป็นเช่นนั้น" อนาทา ยิ้มรับและพยักหน้าให้ลูกสาวก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ'อนาทา' ชายวัย40ปี เขาเพิ่งสูญเสียภรรยาสุดที่รักอย่าง "ฮันน่า" ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ เขาสัญญากับเธอไว้ว่าถ้าเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อย เขาจะพาเธอและลูกมาใช้ชีวิตในอยู่ที่นี่ บ้านห
Read more
ตอนที่2 เผ่าพันธุ์งู
บันทึก มาคินสวัสดีครับ ผม 'มาคิน' ลูกชายคนเดียวของหัวหน้าเผ่า ผมอยู่กับพ่อแค่สองคน แม่ผมเสียตั้งแต่ผมอายุ10ขวบ ผมเป็นตัวอะไรทุกคนคงรู้แล้วใช่ไหมครับ ใช่ครับ! ผมเป็นงู เผ่าพันธุ์ของผมเหลือน้อยมากแล้วถ้าเทียบกับเมื่อก่อน เพราะมนุษย์รุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของพวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ เราอาศัยอยู่ในหมู่บ้านร้างเป็นเวลานานนับร้อยปีมาแล้ว อายุขัยไม่ได้ต่างไปจากมนุษย์มากเท่าไหร่ นานสุดก็ประมาณ2-3ร้อยปีเท่านั้นเอง ด้วยสภาพแวดล้อมและอากาศที่นี่ทำให้เราเริ่มสูญพันธุ์เร็วขึ้น"ไอ้คิน แกมาทำอะไรตรงนี้" เมฆาเป็นคนในหมู่บ้านและผมกับมันยังเคยเป็นเพื่อนที่รักกันอีกด้วย"มันเรื่องของข้า"ผมตอบนิ่งๆ"คิดถึงแม่อยู่สินะ" มันพูดจี้ใจดำผม"รีบไปซะ ก่อนที่ข้าจะซัดหน้าแก""ใจเย็นน่า ข้าก็แค่เป็นห่วง..." เมฆาแสยะยิ้มที่มุมปาก คนแบบมันน่ะหรอจะเป็นห่วงผม! ไม่นานมันก็เดินเข้าหมู่บ้านไปมาต่อกันดีกว่าครับ เด็กๆที่อยู่ในหมู่บ้าน เมื่ออายุได้15ปี ท่านผู้เฒ่าจะทำพิธีกรรมบูชาพญางูเพื่อรับแหวนประจำตัวและพลังแรกเกิดของแต่ละบุคคล แหวนประจำตัวที่ว่านี้เมื่อสวมใส่แล้วจะสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ พลังที่แต่ละคนจะได้รับล้วนแตกต่า
Read more
ตอนที่3 บทลงโทษ1
ฮาน่าตัดสินใจแอบตามเจ้างูยักษ์เข้าไปในป่าเงียบๆ เธอเดินตามมันไปช้าๆและดูเหมือนงูตัวนั้นจะไม่รู้ว่าเธอตามมา มันพาเธอเข้ามาลึกมากในป่าเต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ อายุน่าจะประมาณหลายสิบปี แต่ละต้นต้องใช้ประมาณสามคนถึงจะโอบรอบ บรรยากาศก็วังเวงเต็มไปด้วยเสียงนกหลากหลายชนิดที่ร้องกันระงมไปทั่วผืนป่า ฟังแทบไม่ออกเลยว่าเป็นนกชนิดไหนบ้าง ในขณะที่เธอมัวแต่สังเกตดูรอบๆจนลืมสังเกตว่างูยักษ์ตัวนั้นได้หายไปแล้ว"หายไปไหนแล้ว" เธอหันหน้าหันหลังพลางครุ่นคิดว่าเอาไงต่อดี เธอจึงคิดว่าจะเดินกลับออกไปทางเดิมแต่ในป่าเต็มไปด้วยต้นไม้มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเดินมาจากทางไหน! มันเหมือนกันไปหมดเลย เธอทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง"พ่อคะ หนูไม่น่าดื้อเลย"เธอพึมพำกับตัวเองเธอยิ่งเดินก็ยิ่งหลงเข้าไปลึกกว่าเดิม สาวน้อยปาดเหงื่อที่ไหลโชกไปทั้งตัว และชุดเดรสกระโปรงยาวที่เธอใส่ก็ยากลำบากต่อการเดินเข้ามาในป่าแบบนี้อีกด้วยหิวน้ำ..... เธอเริ่มกระหายน้ำ หลังจากเดินวนไปวนมาที่เดิมเกือบ3ชั่วโมงซ่าาาาาาาเสียงน้ำไหล! โชคเข้าข้างเธอ เธอรีบวิ่งไปหาต้นตอเสียงทันที แต่ไม่ทันที่จะไปถึงก็ล้มก้นจ้ำเบ
Read more
ตอนที่4 บทลงโทษ2
10ปีผ่านไป...คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยย่านxxสาวผมบลอนสีน้ำตาลนุ่มสลวย ดวงตาประกายสีฟ้าคู่นั้นชวนให้น่าหลงใหล ผิวขาวอมชมพูสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆ รูปร่างบางอรชร สูง168 เซนติเมตรในชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงทรงเอเหนือเข่าเล็กน้อย ขาเรียวยาวของเธอทำเอาหนุ่มๆที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองกันเป็นแถว"ยัยฮาน่า แกทำบุญด้วยอะไร ดูซิมีแต่คนมองแก" ลัลนา เพื่อนสนิทของเธอแซว"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า แกก็เวอร์ไป""ฉันละอยากรู้จริงๆเลย สวยๆอย่างแกคิดยังไงมาเรียนเกษตร 🤦""ที่บ้านฉันทำส่งออกน่ะก็เลยอยากเรียนด้านนี้""อ่อ" ลัลนาพยักหน้า "แล้วนี่แกจะไปไหนต่อ กลับเลยไหม" ลัลนาถามต่อ"อืม ว่าจะกลับเลย" ฮาน่าโบกมือลาเพื่อนสาวก่อนจะเดินไปที่รถยนต์ของตัวเองที่บิดาเพิ่งจะซื้อให้เป็นของขวัญเช้าวันต่อมา..."น้องๆครับ ปีนี้ชมรมของเราจะไปจัดกิจกรรมนอกสถานที่กัน พวกพี่อยากให้น้องๆได้สัมผัสกับธรรมชาติแบบใกล้ชิด มีกิจกรรมให้ทำมากมาย เช่นปลูกป่า สร้างฝายกั้นน้ำ และเรียนรู้การใช้ชีวิตของชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในป่าเป็นเวลา1อาทิตย์! ให้น้องๆทุกคนลงชื่อกันให้เรียบร้อยก่อนจะแยกย้ายได้ครับ"อาวินประธานรมชมประกาศว่าอีก1สัปดาห์จะมีกิจกร
Read more
ตอนที่5 หมู่บ้านกลางป่า
"ถึงแล้วครับทุกคน แปะๆๆๆ" ประธานชมรมปลุกทุกคนให้ตื่น "ต่อจากนี้เราต้องเดินเท้าเข้าไปข้างในครับ มาคินประมาณกี่กิโลว่ะ" อาวินหันมาถามมาคินที่เพิ่งงัวเงียตื่นเช่นกัน"ไม่ไกล...ก็ประมาณ2กิโล" เขาตอบสั้นๆ"ห๊ะ ! จะจริงหรอ" ประธานชมรมถึงกับผะหงะ"โทษที ลืมบอกไปว่าหมู่บ้านอยู่ลึกหน่อย รีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะค่ำซะก่อน" เขาบอก ทุกคนก็ทยอยลงจากรถและเดินต่อแถวตามมาคินเข้าไปในป่า บางคนก็สะพายเป้บางคนก็ถือกระเป๋าลาก ต่างพากันบ่นอุบอิบกันเป็นแถวเพราะไม่คิดว่าต้องเดินไกลขนาดนี้"โหแก ขาฉันจะหักไหมเนี่ย" ลัลนาบ่นอีกคน"เอาน่าแก มาถึงขนาดนี้แล้วต้องอดทนสิ ถอดใจตอนนี้ไม่ผ่านกิจกรรมทำไง" ฮาน่าปลอบเพื่อน"ยืนคุยอะไรกันครับน้อง เห็นไหมเพื่อนไปกันหมดแล้ว" มาคินทำหน้าตึงมองมายังคนทั้งสองแบบดุๆ"ค่ะๆ" ฮาน่า/ลัลนาพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะรีบเดินตามขบวนไป"จากนี้ไปพี่ขอมอบหน้าที่ไกด์นำทางให้เป็นของพี่มาคินเต็มตัวละกัน อย่าดื้ออย่าซนกันล่ะเด็กๆ"อาวินตะโกนบอกทุกคนทุกคนสะพายเป้คนละใบ และมีรุ่นพี่ที่เป็นพี่เลี้ยงแบกสำภาระกับของใช้จำเป็นตามหลังมา3ชั่วโมงผ่านไป..."หยุดพักตรงนี้ก่อนครับ ตรงนั้นมีลำธารอยู่น้องๆไปล้างหน้าล
Read more
ตอนที่6 ฝันร้ายกลายเป็นดี
เช้าวันต่อมา...ประธานชมรมอย่างอาวินก็ได้เรียกทุกคนมาพบที่หอประชุมของหมู่บ้าน"ทุกคนครับ กิจกรรมวันแรกของเราคือปลูกต้นไม้ในป่าทางด้านโน้นครับ พี่มาคินจะนำทางไป พร้อมกันแล้วนะครับ" อาวินประกาศเสร็จมาคินก็เดินนำไปทันที เมื่อทุกคนมาถึงก็พบกับลานกว้างขนาดใหญ่ มีต้นหญ้าขึ้นไกลสุดลูกหูลูกตา มีดอกไม้หลากสีประปรายอยู่เป็นระยะ"โหแก สวยมาก ดูตรงนั้นสิ มีดอกอะไรไม่รู้" ลัลนาเขย่าแขนฮาน่ากึ่งจูงกึ่งลากให้เดินตามมา"ดอกนั่น...." คุ้นๆแฮะ ลัลนากำลังจะเด็ดมัน แต่เด็ดยังไงก็ไม่ได้ มันไม่ยอมขยับเลย"บ้าจริง ดอกนี่เด็ดยากชะมัด"ลัลนาว่า"ไหนฉันลองซิ" ฮาน่าลองเด็ดดูบ้างแต่ก็เป็นเหมือนกัน นอกจากมันจะไม่ยอมขยับแล้วเธอยังรู้สึกเจ็บมืออีกต่างหาก"พี่เอาให้...อะนี่" จู่ๆมาคินก็ยื่นมือมาเด็ดดอกนั่นแต่ที่แปลกคือมันดันหลุดติดมือเขามาเฉยเลย เขายื่นดอกไม้ให้ฮาน่า เด็ดให้ตายยังไงก็ไม่ได้หรอก หึ มาคินคิดในใจพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างพอใจ"ไม่ใช่หนู ลัลนาต่างหาก" ฮาน่าบอก มาคินจึงยื่นให้ลัลนาแทน"มันคือดอกอะไรหรอคะ เหมือนดอกกล้วยไม้แต่...ลำต้นไม่เหมือน" ลัลนาถามเขาพลางพิจารณาดอกไม้ในมือตนเอง"ดอกอุรคะ""ชื่อดอกไม้อะไรพิล
Read more
ตอนที่7 ความลับของหมู่บ้าน
"ค่ะ รับทราบ" เธอรับคำแต่โดยดี "ไหนล่ะยา ลัลนารอนานแล้วนะ หรือว่าพี่อยากไปทาให้เองก็ไม่ว่านะ ยัยลัลคงดีใจ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"พูดอะไรของเธอ อะนี่" เขายื่นหลอดยาให้เธอ "แล้วนี่ยาคลายกล้ามเนื้อ" พร้อมกับยัดห่อยาใส่มือให้เธอ"ขอบคุณค่ะ""พูดดีๆก็เป็นหรอ นึกว่าจะพูดแค่กับอาวิน" เขาแหยะยิ้ม"อะไรของพี่ เมื่อกลางวันก็ทีหนึ่งแล้วนะ" เธอหน้ามุ่ย"ไม่แกล้งแล้ว กลับที่พักเถอะ เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง" "ไม่เป็นไร หนูกลับเองได้""เถอะน่า" เขาดันหลังให้ฉันออกจากห้อง"พี่พักอยู่คนเดียวหรอ" เธอถาม"อืม ถามทำไม""บ้านพี่ดูใหญ่กว่าที่จะอยู่คนเดียวนะสิ แถมบ้านพี่ยังไม่เหมือนบ้านของคนอื่นด้วย" "พ่อพี่เคยเป็นหัวหน้าหมู่บ้านนะ นี่...เป็นสิ่งเดียวที่พ่อพี่ทิ้งไว้ให้" เขาตอบสั้นๆ แต่สีหน้าดูนิ่งไป"ขอโทษนะ พ่อพี่...เสียแล้วหรอ" "แม่พี่เสียตั้งแต่พี่อายุ10ขวบ หลังจากนั้นพี่ก็อยู่กับพ่อมาตลอด ท่านเพิ่งเสียเมื่อปีก่อนนี่เอง" เขากำหมัดแน่น"เสียใจด้วยนะ" เธอพยายามพูดปลอบเขา"ถึงแล้วรีบขึ้นบ้านไป แล้วอย่าทำแบบนี้อีกไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน" เ
Read more
ตอนที่8 คืนพระจันทร์เต็มดวง
"พี่มาคิน อยู่ในห้องหรือเปล่าคะ" ก๊อกๆๆเธอเคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน"พี่มาคิน หนูจะเปิดเข้าไปแล้วนะ" คนข้างในไม่มีท่าทีว่าจะเปิดประตูออกมา เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ด้วยความที่มันคาใจว่าเจ้าของบ้านจะทำมิดีมิร้ายเพื่อนของเธอเหมือนที่เธอคิดหรือไม่"พี่...เป็นอะไรหรือเปล่า" เขานอนอยู่บนเตียงมีสีหน้าซีดเผือด ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อโชก อาการเหมือนคนไม่สบายจับไข้สั่น"เธอมาได้ยังไง" เขาพูดด้วยเสียงแหบแห้ง"ก็เปิดประตูเข้ามานะสิ" เธอตอบกวนๆ"ยังจะมีน่ามาเล่นอีก พี่บอกแล้วไงว่าห้ามออกจากที่พัก" เขาดุ"หนูมาตามหายัยลัลค่ะ ยัยนั่นบอกว่าจะมาหาพี่" "ทำไมต้องมาหาพี่" "ก็...ช่างมันเถอะ แล้วลัลละคะ? พี่เห็นเพื่อนหนูบ้างไหม" เธอถามหยั่งเชิง จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความระแวง แต่เขานอนป่วยขนาดนี้ถ้าคิดจะทำอะไรเพื่อนเธอจริงๆก็คงทำไม่ได้หรอก ความคิดในหัวของเธอกำลังคุยกันเหมือนคนบ้า"ลัลไม่ได้มาหาพี่นะ" เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"อ้าว ถ้าไม่ได้มาหาพี่แล้วยัยลัลหายไปไหน" เธอมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด"พี่ก็ไม่รู้" เขาส่ายหัว"หนูจะไปบ
Read more
ตอนที่9 คนที่หายไป
"รีบๆกินซะ อยากไปตาหาเพื่อนไม่ใช่เหรอ""ค่ะ" เธอตักข้าวต้มยัดเข้าไปในปาก "หูยย อร่อยมากเลยค่ะ นี่แน่ใจใช่ไหมว่าพี่ทำเอง" เธอแหย่เขาเล่นแต่ดูเหมือนคนตัวสูงจะไม่ได้เล่นด้วย ได้แต่มองอีกฝ่ายแบบดุๆมาคินกับฮาน่าเล่าเรื่องที่ลัลนาหายตัวไปเมื่อคืนให้อาวินฟังก่อนที่ทุกคนจะช่วยกันออกตามหาลัลนา ทุกคนช่วยกันออกตามหาภายในหมู่บ้านแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอเธอเลย"เอาไงต่อว่ะ" อาวินถามขึ้น เขามีสีหน้าตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด หากว่าเกิดอะไรขึ้นกับรุ่นน้องพวกจะรายงานทางมหาลัยและครอบครัวของเธอยังไง"มีอยู่ที่หนึ่งที่ยังไม่ได้หา" มาคินบอก"ที่ไหนว่ะมาคิน" อาวินร้อนรน "แกรู้ไหมว่าเป็นฝีมือของใคร" เขาถามขณะที่ทุกคนกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามพวกเขามาติดๆ"พอเดาได้" เขาตอบ "แต่ก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่""เออ รีบไปกันก่อนเถอะ"มาคินพาทุกคนมาหยุดอยู่หน้าถ้ำร้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่หลังหมู่บ้านไม่ไกลเท่าไหร่นัก"ที่นี่หรอ มันดูน่ากลัวๆยังไงไม่รู้" อาวินบอก"พี่ครับ ผมไม่เข้าไปด้วยนะครับผมกลัวผี" หนึ่ง รุ่นน้องบอกก่อนจะกระโดดไปกอดเพื่อน"โห่ ไอ้ป๊อดเอ๊ยยยย" เพื่อนอีกคนพูด"ผีที่ไหนไม่มีหรอกเว้ย" เพื่อนอีกคนสมทบ"พอๆเลิ
Read more
ตอนที่10 เกือบ
"ขะ ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ""ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันนึกประท้วงในใจขึ้นมาทันทีเมื่อเขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ในเมื่อเขาตั้งใจชัดๆ!จบบันทึกฮาน่าเช้าวันต่อมา...เมฆาเดินออกมาจากบ้านของตนเอง ชาวบ้านต่างมองไปยังเจ้าตัวก่อนจะซุบซิบนินทากันต่างๆนานา แต่คนที่ถูกมองก็ไม่ได้แสดงสีหน้าพิรุธอะไร"ไอ้เมฆาแกบอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าแกเอาตัวลัลนาไปไว้ไหน!" มาคินถลาเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาอย่างเหลืออด"ข้าจำเป็นต้องรายงานเจ้าทุกเรื่องหรือไง" เขาตอบตอบท่าทียียวนกวนประสาท"แกต้องการอะไร" เขากำหนัดแน่น"เอาเวลาไปดูแลยัยนั่นของแกไม่ดีกว่าหรอ หรืออยากให้ข้าเปลี่ยนตัว!" เมฆาจ้องหน้ามาคินอย่างไม่เกรงกลัว"ในที่สุดก็ยอมรับสินะ!" มาคินจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง"จุ๊! อย่าเสียงดังไปไม่อย่างนั้นข้าจะบอกทุกคนเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของแกซะ" เขาขู่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน"แก!!" มาคินผลักเมฆาเซไปสามก้าว"หึ! อย่ายุ่งเรื่องของข้าถ้าไม่อยากให้ยัยนั่นตาย" มาคินได้แต่ยืนกำหมัดแน่น เขาถึงกับหยุดกึก!ทันทีหลังจากนั้นเมฆาก็หายไปจากหมู่บ้านอย่างไร้ร่องรอย เหมือนจงใจจะมาบอกให้รู้ว่าลัลนายังมีชีวิตอยู่ และห้ามใครยุ่งเรื่องนี้ไม่งั้นเขาจะทำอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status