แค้นรักนายอสรพิษ

แค้นรักนายอสรพิษ

last updateLast Updated : 2024-12-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ความรักระหว่าง2เผ่าพันธุ์ที่ไม่มีทางสมหวัง เขาและเธอจะฝ่าฟันมันไปได้อย่างไร

View More

Chapter 1

ตอนที่1 ป่าต้องห้าม

Emilly descobriu que seu marido, Mateus, a estava traindo.

Ele a traía com uma estudante universitária.

Hoje era o aniversário de Mateus. Emilly havia preparado uma mesa repleta de pratos especiais logo pela manhã. Nesse momento, o celular de Mateus, esquecido em casa, começou a tocar. Ao verificar a tela, Emilly viu uma mensagem enviada pela estudante universitária.

[Me machuquei pegando o bolo. Está doendo.]

Abaixo, havia uma foto anexada.

A imagem não mostrava o rosto da garota, apenas suas pernas.

Ela usava meias brancas até os joelhos, sapatinhos pretos de bico arredondado e um vestido azul e branco de universitária, ligeiramente erguido, revelando um par de pernas longas e bem torneadas, de beleza inegável.

Seus joelhos claros estavam avermelhados pelo impacto. O frescor juvenil de seu corpo, combinado com as palavras manhosas, exalava uma tentação proibida.

Diziam que, quando os presidentes bem-sucedidos escolhiam amantes, essa era a "categoria" favorita deles.

Emilly segurou o celular com força, seus dedos empalidecendo de tanta tensão.

A estudante universitária enviou outra mensagem.

[Presidente Mateus, nos encontramos no Hotel Estrela do Mar. Hoje à noite, quero celebrar seu aniversário.]

Hoje era o aniversário de Mateus. E sua amante queria comemorar com ele.

Sem hesitar, Emilly pegou sua bolsa e foi direto para o Hotel Estrela do Mar.

Ela precisava ver com seus próprios olhos.

Precisava saber quem era essa estudante universitária!

...

Quando chegou ao Hotel Estrela do Mar, Emilly tentou entrar.

Mas, naquele instante, avistou seus pais, Carlos e Maria Oliveira. Surpresa, se aproximou deles.

— Pai, mãe, o que estão fazendo aqui?

Carlos e Maria trocaram um olhar rápido, hesitantes, antes de responder:

— Emilly, sua irmã voltou do exterior. Viemos trazê-la aqui.

Monique?

Através da brilhante vidraça do hotel, Emilly viu Monique lá dentro. Naquele instante, ficou paralisada.

Monique usava exatamente o mesmo vestido azul e branco da estudante universitária da foto.

Então, a estudante universitária era, na verdade, sua irmã, Monique.

Monique sempre fora uma mulher estonteante, conhecida como a Rosa Vermelha de Rio dos Cedros. Além disso, possuía as pernas mais lindas da cidade, capazes de fazer inúmeros homens se ajoelharem por ela.

E agora, sua querida irmã estava usando essas mesmas pernas para seduzir seu próprio cunhado.

Emilly achou aquilo ridículo. Se virou para encarar Carlos e Maria.

— Então eu sou a última a saber?

Carlos pigarreou, desconfortável.

— Emilly, o presidente Mateus nunca gostou de você.

Maria acrescentou:

— Isso mesmo, Emilly. Você sabe quantas mulheres em Rio dos Cedros sonham com o presidente Mateus? Se ele tem que estar com alguém, é melhor que seja sua irmã do que qualquer outra.

Os punhos de Emilly se fecharam com força.

— Pai, mãe, eu também sou filha de vocês!

Ela se virou para ir embora.

De repente, Maria chamou por ela:

— Emilly, me diga... o presidente Mateus já encostou em você?

Os passos de Emilly vacilaram.

Carlos foi direto ao ponto:

— Emilly, não pense que estamos te devendo algo. No passado, Mateus e Monique eram considerados o casal perfeito. Mas, depois que Mateus sofreu aquele acidente de carro e entrou em coma, fizemos com que você se casasse no lugar dela.

Maria a observou de cima a baixo, com desdém.

— Emilly, olhe para si mesma. Nestes três anos de casamento, você não passou de uma dona de casa dedicada, enquanto Monique se tornou a primeira-bailarina. O cisne branco e o patinho feio... como você pode competir com Monique? Entregue logo o presidente Mateus de volta para ela!

As palavras cortaram Emilly como lâminas afiadas. Com os olhos marejados, ela se afastou.

...

Emilly voltou para a mansão. Já era noite.

Ela deu um dia de folga para Cíntia, a empregada, então a casa estava vazia, escura e silenciosa.

Se sentou sozinha à mesa de jantar no escuro.

A comida estava fria. O bolo que ela mesma havia preparado ainda estava ali.

No topo do bolo, as palavras escritas: [Feliz aniversário, meu amor.]

A cena parecia um insulto.

Assim como ela mesma, tudo ali parecia uma piada.

Mateus e Monique sempre foram vistos como o casal perfeito. Todos sabiam que Monique, a Rosa Vermelha, era o verdadeiro amor de Mateus.

Mas três anos atrás, um acidente inesperado o deixou em coma... e Monique simplesmente desapareceu.

Quando a família Araújo a trouxe de volta do interior, forçaram-na a se casar no lugar de Monique com Mateus, que estava em estado vegetativo.

Ao descobrir que era Mateus, o homem que ela sempre amou, aceitou o casamento de bom grado.

Nos três anos seguintes, Mateus permaneceu em coma. Durante todo esse tempo, Emilly se dedicou inteiramente a cuidar dele. Nunca saía, não tinha vida social, se focava apenas em seu tratamento, vivendo como uma esposa devota cujo mundo girava em torno do marido. No fim, foi graças a ela que ele despertou.

Emilly pegou um isqueiro e acendeu as velas.

À luz fraca, viu seu reflexo no espelho à frente: uma dona de casa. O vestido preto e branco, sempre discreto e antiquado, sem charme algum.

Enquanto isso, nesses mesmos três anos, Monique se tornou a primeira-bailarina. Jovem, vibrante, deslumbrante.

Ela era o patinho feio.

Monique era o cisne branco.

E agora, Mateus, depois de despertar, voltou para o cisne branco, descartando sem hesitação o patinho feio.

Três anos de dedicação, e tudo não passava de uma ilusão que só ela mesma valorizava.

Mateus nunca a amou. Mas ela, sim, o amava.

Dizem que, em um relacionamento, quem se apaixona primeiro já está fadado a perder.

Hoje, Mateus fez questão de destruí-la completamente.

Os olhos de Emilly ficaram marejados. Ela apagou as velas.

A mansão mergulhou novamente na escuridão absoluta.

Foi então que dois fachos de luz intensos romperam a noite lá fora.

O Rolls-Royce de Mateus avançou em alta velocidade e parou no gramado.

Os cílios de Emilly tremularam. Ele voltou.

Ela achava que ele nem voltaria para casa esta noite.

Logo, a porta principal da mansão se abriu.

Uma silhueta alta e imponente entrou, envolta no frescor da noite.

Mateus estava de volta.

A família Costa sempre foi uma das mais nobres de Rio dos Cedros. Como herdeiro do clã, Mateus demonstrou um talento excepcional para os negócios desde pequeno. Aos 16 anos, já havia obtido um duplo mestrado em Harvard. Mais tarde, abriu sua primeira empresa em Wall Street, conquistando um sucesso avassalador. Ao retornar ao país, assumiu oficialmente o Grupo Costa, se tornando o homem mais rico de Rio dos Cedros.

Mateus entrou na sala com passos firmes e elegantes. Sua voz grave e magnética carregava um tom de indiferença.

— Por que não acendeu as luzes?

Ele estendeu a mão e acendeu o lustre da parede.

A iluminação intensa fez Emilly fechar os olhos por um instante. Quando os reabriu, olhou para Mateus.

Ele vestia um terno preto feito sob medida, sua figura impecável irradiava charme e nobreza. O porte naturalmente frio e altivo o tornava o protagonista dos sonhos de muitas mulheres da alta sociedade.

Emilly o observou.

— Hoje é seu aniversário.

O rosto esculpido de Mateus não demonstrou nenhuma emoção. Ele lançou um olhar casual para a mesa de jantar e disse, sem o menor interesse:

— Da próxima vez, não perca seu tempo. Não ligo para essas coisas.

Emilly sorriu levemente e perguntou:

— Você não liga para isso, ou simplesmente não quer passar seu aniversário comigo?

Mateus a encarou, mas seu olhar era frio e distante, como se ela não merecesse nem um segundo de atenção.

— Pense como quiser. — Dito isso, subiu as escadas sem hesitar.

Ele sempre foi assim com ela.

Não importava o que ela fizesse, nunca conseguia aquecer o coração dele.

Emilly se levantou e observou as costas largas e indiferentes do homem.

— Hoje é seu aniversário. Quero te dar um presente.

Mateus não parou nem olhou para trás.

— Não preciso.

Emilly sorriu. Seus lábios vermelhos se curvaram devagar.

— Mateus, vamos nos divorciar.

Mateus já tinha um pé no primeiro degrau da escada quando, de repente, parou.

Ele se virou, e seus olhos negros e profundos se fixaram intensamente nela.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
ตอนที่1 ป่าต้องห้าม
ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งย่านxxสาวน้อยในวัย9ขวบเธอมีนามว่า ฮาน่า ลุค ใบหน้าอันงดงามของเธอกำลังเปื้อนคราบน้ำตาแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความสวยบนใบหน้าเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังเปิดกระเป๋าล้วงเอารูปภาพใบใหญ่ออกมาดู สีหน้าของเธอหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด"ฮาน่า...หยุดร้องไห้ได้แล้วเด็กดี แม่เขาจากเราไปแล้ว""พ่อคะ ทำไมแม่ถึงทิ้งหนูไป ไหนแม่บอกว่าจะมาอยู่ที่นี่กับเรา" เธอร้องไห้เข้าโผกอดผู้เป็นพ่อ งานศพเพิ่งจะผ่านมาได้ไม่นานนัก ทำให้ฮาน่าที่ต้องอยู่กับผู้เป็นพ่อเพียงลำพังยังทำใจไม่ได้มากนัก บางคืนเธอยังนอนละเมอฝันว่ามารดามาหา จนสะดุ้งตื่น แต่กลับเจอเพียงความว่างเปล่า หลายครั้งที่เธอแอบผู้เป็นบิดาไปร้องไห้ในสวนหลังบ้านอยู่บ่อยๆ"โถ่ลูก แม่ของลูกเขาไม่ได้ไปไหน ยังอยู่ในนี้...ข้างๆลูก" บิดาชี้ไปที่หน้าอกด้านซ้ายของลูกสาว"แม่จะอยู่ข้างๆหนูใช่ไหมคะ""เป็นเช่นนั้น" อนาทา ยิ้มรับและพยักหน้าให้ลูกสาวก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ'อนาทา' ชายวัย40ปี เขาเพิ่งสูญเสียภรรยาสุดที่รักอย่าง "ฮันน่า" ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ เขาสัญญากับเธอไว้ว่าถ้าเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อย เขาจะพาเธอและลูกมาใช้ชีวิตในอยู่ที่นี่ บ้านห
last updateLast Updated : 2024-11-23
Read more
ตอนที่2 เผ่าพันธุ์งู
บันทึก มาคินสวัสดีครับ ผม 'มาคิน' ลูกชายคนเดียวของหัวหน้าเผ่า ผมอยู่กับพ่อแค่สองคน แม่ผมเสียตั้งแต่ผมอายุ10ขวบ ผมเป็นตัวอะไรทุกคนคงรู้แล้วใช่ไหมครับ ใช่ครับ! ผมเป็นงู เผ่าพันธุ์ของผมเหลือน้อยมากแล้วถ้าเทียบกับเมื่อก่อน เพราะมนุษย์รุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของพวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ เราอาศัยอยู่ในหมู่บ้านร้างเป็นเวลานานนับร้อยปีมาแล้ว อายุขัยไม่ได้ต่างไปจากมนุษย์มากเท่าไหร่ นานสุดก็ประมาณ2-3ร้อยปีเท่านั้นเอง ด้วยสภาพแวดล้อมและอากาศที่นี่ทำให้เราเริ่มสูญพันธุ์เร็วขึ้น"ไอ้คิน แกมาทำอะไรตรงนี้" เมฆาเป็นคนในหมู่บ้านและผมกับมันยังเคยเป็นเพื่อนที่รักกันอีกด้วย"มันเรื่องของข้า"ผมตอบนิ่งๆ"คิดถึงแม่อยู่สินะ" มันพูดจี้ใจดำผม"รีบไปซะ ก่อนที่ข้าจะซัดหน้าแก""ใจเย็นน่า ข้าก็แค่เป็นห่วง..." เมฆาแสยะยิ้มที่มุมปาก คนแบบมันน่ะหรอจะเป็นห่วงผม! ไม่นานมันก็เดินเข้าหมู่บ้านไปมาต่อกันดีกว่าครับ เด็กๆที่อยู่ในหมู่บ้าน เมื่ออายุได้15ปี ท่านผู้เฒ่าจะทำพิธีกรรมบูชาพญางูเพื่อรับแหวนประจำตัวและพลังแรกเกิดของแต่ละบุคคล แหวนประจำตัวที่ว่านี้เมื่อสวมใส่แล้วจะสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ พลังที่แต่ละคนจะได้รับล้วนแตกต่า
last updateLast Updated : 2024-11-23
Read more
ตอนที่3 บทลงโทษ1
ฮาน่าตัดสินใจแอบตามเจ้างูยักษ์เข้าไปในป่าเงียบๆ เธอเดินตามมันไปช้าๆและดูเหมือนงูตัวนั้นจะไม่รู้ว่าเธอตามมา มันพาเธอเข้ามาลึกมากในป่าเต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ อายุน่าจะประมาณหลายสิบปี แต่ละต้นต้องใช้ประมาณสามคนถึงจะโอบรอบ บรรยากาศก็วังเวงเต็มไปด้วยเสียงนกหลากหลายชนิดที่ร้องกันระงมไปทั่วผืนป่า ฟังแทบไม่ออกเลยว่าเป็นนกชนิดไหนบ้าง ในขณะที่เธอมัวแต่สังเกตดูรอบๆจนลืมสังเกตว่างูยักษ์ตัวนั้นได้หายไปแล้ว"หายไปไหนแล้ว" เธอหันหน้าหันหลังพลางครุ่นคิดว่าเอาไงต่อดี เธอจึงคิดว่าจะเดินกลับออกไปทางเดิมแต่ในป่าเต็มไปด้วยต้นไม้มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเดินมาจากทางไหน! มันเหมือนกันไปหมดเลย เธอทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง"พ่อคะ หนูไม่น่าดื้อเลย"เธอพึมพำกับตัวเองเธอยิ่งเดินก็ยิ่งหลงเข้าไปลึกกว่าเดิม สาวน้อยปาดเหงื่อที่ไหลโชกไปทั้งตัว และชุดเดรสกระโปรงยาวที่เธอใส่ก็ยากลำบากต่อการเดินเข้ามาในป่าแบบนี้อีกด้วยหิวน้ำ..... เธอเริ่มกระหายน้ำ หลังจากเดินวนไปวนมาที่เดิมเกือบ3ชั่วโมงซ่าาาาาาาเสียงน้ำไหล! โชคเข้าข้างเธอ เธอรีบวิ่งไปหาต้นตอเสียงทันที แต่ไม่ทันที่จะไปถึงก็ล้มก้นจ้ำเบ
last updateLast Updated : 2024-11-23
Read more
ตอนที่4 บทลงโทษ2
10ปีผ่านไป...คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยย่านxxสาวผมบลอนสีน้ำตาลนุ่มสลวย ดวงตาประกายสีฟ้าคู่นั้นชวนให้น่าหลงใหล ผิวขาวอมชมพูสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆ รูปร่างบางอรชร สูง168 เซนติเมตรในชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงทรงเอเหนือเข่าเล็กน้อย ขาเรียวยาวของเธอทำเอาหนุ่มๆที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองกันเป็นแถว"ยัยฮาน่า แกทำบุญด้วยอะไร ดูซิมีแต่คนมองแก" ลัลนา เพื่อนสนิทของเธอแซว"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า แกก็เวอร์ไป""ฉันละอยากรู้จริงๆเลย สวยๆอย่างแกคิดยังไงมาเรียนเกษตร 🤦""ที่บ้านฉันทำส่งออกน่ะก็เลยอยากเรียนด้านนี้""อ่อ" ลัลนาพยักหน้า "แล้วนี่แกจะไปไหนต่อ กลับเลยไหม" ลัลนาถามต่อ"อืม ว่าจะกลับเลย" ฮาน่าโบกมือลาเพื่อนสาวก่อนจะเดินไปที่รถยนต์ของตัวเองที่บิดาเพิ่งจะซื้อให้เป็นของขวัญเช้าวันต่อมา..."น้องๆครับ ปีนี้ชมรมของเราจะไปจัดกิจกรรมนอกสถานที่กัน พวกพี่อยากให้น้องๆได้สัมผัสกับธรรมชาติแบบใกล้ชิด มีกิจกรรมให้ทำมากมาย เช่นปลูกป่า สร้างฝายกั้นน้ำ และเรียนรู้การใช้ชีวิตของชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในป่าเป็นเวลา1อาทิตย์! ให้น้องๆทุกคนลงชื่อกันให้เรียบร้อยก่อนจะแยกย้ายได้ครับ"อาวินประธานรมชมประกาศว่าอีก1สัปดาห์จะมีกิจกร
last updateLast Updated : 2024-11-23
Read more
ตอนที่5 หมู่บ้านกลางป่า
"ถึงแล้วครับทุกคน แปะๆๆๆ" ประธานชมรมปลุกทุกคนให้ตื่น "ต่อจากนี้เราต้องเดินเท้าเข้าไปข้างในครับ มาคินประมาณกี่กิโลว่ะ" อาวินหันมาถามมาคินที่เพิ่งงัวเงียตื่นเช่นกัน"ไม่ไกล...ก็ประมาณ2กิโล" เขาตอบสั้นๆ"ห๊ะ ! จะจริงหรอ" ประธานชมรมถึงกับผะหงะ"โทษที ลืมบอกไปว่าหมู่บ้านอยู่ลึกหน่อย รีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะค่ำซะก่อน" เขาบอก ทุกคนก็ทยอยลงจากรถและเดินต่อแถวตามมาคินเข้าไปในป่า บางคนก็สะพายเป้บางคนก็ถือกระเป๋าลาก ต่างพากันบ่นอุบอิบกันเป็นแถวเพราะไม่คิดว่าต้องเดินไกลขนาดนี้"โหแก ขาฉันจะหักไหมเนี่ย" ลัลนาบ่นอีกคน"เอาน่าแก มาถึงขนาดนี้แล้วต้องอดทนสิ ถอดใจตอนนี้ไม่ผ่านกิจกรรมทำไง" ฮาน่าปลอบเพื่อน"ยืนคุยอะไรกันครับน้อง เห็นไหมเพื่อนไปกันหมดแล้ว" มาคินทำหน้าตึงมองมายังคนทั้งสองแบบดุๆ"ค่ะๆ" ฮาน่า/ลัลนาพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะรีบเดินตามขบวนไป"จากนี้ไปพี่ขอมอบหน้าที่ไกด์นำทางให้เป็นของพี่มาคินเต็มตัวละกัน อย่าดื้ออย่าซนกันล่ะเด็กๆ"อาวินตะโกนบอกทุกคนทุกคนสะพายเป้คนละใบ และมีรุ่นพี่ที่เป็นพี่เลี้ยงแบกสำภาระกับของใช้จำเป็นตามหลังมา3ชั่วโมงผ่านไป..."หยุดพักตรงนี้ก่อนครับ ตรงนั้นมีลำธารอยู่น้องๆไปล้างหน้าล
last updateLast Updated : 2024-11-23
Read more
ตอนที่6 ฝันร้ายกลายเป็นดี
เช้าวันต่อมา...ประธานชมรมอย่างอาวินก็ได้เรียกทุกคนมาพบที่หอประชุมของหมู่บ้าน"ทุกคนครับ กิจกรรมวันแรกของเราคือปลูกต้นไม้ในป่าทางด้านโน้นครับ พี่มาคินจะนำทางไป พร้อมกันแล้วนะครับ" อาวินประกาศเสร็จมาคินก็เดินนำไปทันที เมื่อทุกคนมาถึงก็พบกับลานกว้างขนาดใหญ่ มีต้นหญ้าขึ้นไกลสุดลูกหูลูกตา มีดอกไม้หลากสีประปรายอยู่เป็นระยะ"โหแก สวยมาก ดูตรงนั้นสิ มีดอกอะไรไม่รู้" ลัลนาเขย่าแขนฮาน่ากึ่งจูงกึ่งลากให้เดินตามมา"ดอกนั่น...." คุ้นๆแฮะ ลัลนากำลังจะเด็ดมัน แต่เด็ดยังไงก็ไม่ได้ มันไม่ยอมขยับเลย"บ้าจริง ดอกนี่เด็ดยากชะมัด"ลัลนาว่า"ไหนฉันลองซิ" ฮาน่าลองเด็ดดูบ้างแต่ก็เป็นเหมือนกัน นอกจากมันจะไม่ยอมขยับแล้วเธอยังรู้สึกเจ็บมืออีกต่างหาก"พี่เอาให้...อะนี่" จู่ๆมาคินก็ยื่นมือมาเด็ดดอกนั่นแต่ที่แปลกคือมันดันหลุดติดมือเขามาเฉยเลย เขายื่นดอกไม้ให้ฮาน่า เด็ดให้ตายยังไงก็ไม่ได้หรอก หึ มาคินคิดในใจพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างพอใจ"ไม่ใช่หนู ลัลนาต่างหาก" ฮาน่าบอก มาคินจึงยื่นให้ลัลนาแทน"มันคือดอกอะไรหรอคะ เหมือนดอกกล้วยไม้แต่...ลำต้นไม่เหมือน" ลัลนาถามเขาพลางพิจารณาดอกไม้ในมือตนเอง"ดอกอุรคะ""ชื่อดอกไม้อะไรพิล
last updateLast Updated : 2024-11-23
Read more
ตอนที่7 ความลับของหมู่บ้าน
"ค่ะ รับทราบ" เธอรับคำแต่โดยดี "ไหนล่ะยา ลัลนารอนานแล้วนะ หรือว่าพี่อยากไปทาให้เองก็ไม่ว่านะ ยัยลัลคงดีใจ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"พูดอะไรของเธอ อะนี่" เขายื่นหลอดยาให้เธอ "แล้วนี่ยาคลายกล้ามเนื้อ" พร้อมกับยัดห่อยาใส่มือให้เธอ"ขอบคุณค่ะ""พูดดีๆก็เป็นหรอ นึกว่าจะพูดแค่กับอาวิน" เขาแหยะยิ้ม"อะไรของพี่ เมื่อกลางวันก็ทีหนึ่งแล้วนะ" เธอหน้ามุ่ย"ไม่แกล้งแล้ว กลับที่พักเถอะ เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง" "ไม่เป็นไร หนูกลับเองได้""เถอะน่า" เขาดันหลังให้ฉันออกจากห้อง"พี่พักอยู่คนเดียวหรอ" เธอถาม"อืม ถามทำไม""บ้านพี่ดูใหญ่กว่าที่จะอยู่คนเดียวนะสิ แถมบ้านพี่ยังไม่เหมือนบ้านของคนอื่นด้วย" "พ่อพี่เคยเป็นหัวหน้าหมู่บ้านนะ นี่...เป็นสิ่งเดียวที่พ่อพี่ทิ้งไว้ให้" เขาตอบสั้นๆ แต่สีหน้าดูนิ่งไป"ขอโทษนะ พ่อพี่...เสียแล้วหรอ" "แม่พี่เสียตั้งแต่พี่อายุ10ขวบ หลังจากนั้นพี่ก็อยู่กับพ่อมาตลอด ท่านเพิ่งเสียเมื่อปีก่อนนี่เอง" เขากำหมัดแน่น"เสียใจด้วยนะ" เธอพยายามพูดปลอบเขา"ถึงแล้วรีบขึ้นบ้านไป แล้วอย่าทำแบบนี้อีกไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน" เ
last updateLast Updated : 2024-11-28
Read more
ตอนที่8 คืนพระจันทร์เต็มดวง
"พี่มาคิน อยู่ในห้องหรือเปล่าคะ" ก๊อกๆๆเธอเคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน"พี่มาคิน หนูจะเปิดเข้าไปแล้วนะ" คนข้างในไม่มีท่าทีว่าจะเปิดประตูออกมา เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ด้วยความที่มันคาใจว่าเจ้าของบ้านจะทำมิดีมิร้ายเพื่อนของเธอเหมือนที่เธอคิดหรือไม่"พี่...เป็นอะไรหรือเปล่า" เขานอนอยู่บนเตียงมีสีหน้าซีดเผือด ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อโชก อาการเหมือนคนไม่สบายจับไข้สั่น"เธอมาได้ยังไง" เขาพูดด้วยเสียงแหบแห้ง"ก็เปิดประตูเข้ามานะสิ" เธอตอบกวนๆ"ยังจะมีน่ามาเล่นอีก พี่บอกแล้วไงว่าห้ามออกจากที่พัก" เขาดุ"หนูมาตามหายัยลัลค่ะ ยัยนั่นบอกว่าจะมาหาพี่" "ทำไมต้องมาหาพี่" "ก็...ช่างมันเถอะ แล้วลัลละคะ? พี่เห็นเพื่อนหนูบ้างไหม" เธอถามหยั่งเชิง จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความระแวง แต่เขานอนป่วยขนาดนี้ถ้าคิดจะทำอะไรเพื่อนเธอจริงๆก็คงทำไม่ได้หรอก ความคิดในหัวของเธอกำลังคุยกันเหมือนคนบ้า"ลัลไม่ได้มาหาพี่นะ" เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"อ้าว ถ้าไม่ได้มาหาพี่แล้วยัยลัลหายไปไหน" เธอมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด"พี่ก็ไม่รู้" เขาส่ายหัว"หนูจะไปบ
last updateLast Updated : 2024-11-28
Read more
ตอนที่9 คนที่หายไป
"รีบๆกินซะ อยากไปตาหาเพื่อนไม่ใช่เหรอ""ค่ะ" เธอตักข้าวต้มยัดเข้าไปในปาก "หูยย อร่อยมากเลยค่ะ นี่แน่ใจใช่ไหมว่าพี่ทำเอง" เธอแหย่เขาเล่นแต่ดูเหมือนคนตัวสูงจะไม่ได้เล่นด้วย ได้แต่มองอีกฝ่ายแบบดุๆมาคินกับฮาน่าเล่าเรื่องที่ลัลนาหายตัวไปเมื่อคืนให้อาวินฟังก่อนที่ทุกคนจะช่วยกันออกตามหาลัลนา ทุกคนช่วยกันออกตามหาภายในหมู่บ้านแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอเธอเลย"เอาไงต่อว่ะ" อาวินถามขึ้น เขามีสีหน้าตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด หากว่าเกิดอะไรขึ้นกับรุ่นน้องพวกจะรายงานทางมหาลัยและครอบครัวของเธอยังไง"มีอยู่ที่หนึ่งที่ยังไม่ได้หา" มาคินบอก"ที่ไหนว่ะมาคิน" อาวินร้อนรน "แกรู้ไหมว่าเป็นฝีมือของใคร" เขาถามขณะที่ทุกคนกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามพวกเขามาติดๆ"พอเดาได้" เขาตอบ "แต่ก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่""เออ รีบไปกันก่อนเถอะ"มาคินพาทุกคนมาหยุดอยู่หน้าถ้ำร้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่หลังหมู่บ้านไม่ไกลเท่าไหร่นัก"ที่นี่หรอ มันดูน่ากลัวๆยังไงไม่รู้" อาวินบอก"พี่ครับ ผมไม่เข้าไปด้วยนะครับผมกลัวผี" หนึ่ง รุ่นน้องบอกก่อนจะกระโดดไปกอดเพื่อน"โห่ ไอ้ป๊อดเอ๊ยยยย" เพื่อนอีกคนพูด"ผีที่ไหนไม่มีหรอกเว้ย" เพื่อนอีกคนสมทบ"พอๆเลิ
last updateLast Updated : 2024-11-28
Read more
ตอนที่10 เกือบ
"ขะ ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ""ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันนึกประท้วงในใจขึ้นมาทันทีเมื่อเขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ในเมื่อเขาตั้งใจชัดๆ!จบบันทึกฮาน่าเช้าวันต่อมา...เมฆาเดินออกมาจากบ้านของตนเอง ชาวบ้านต่างมองไปยังเจ้าตัวก่อนจะซุบซิบนินทากันต่างๆนานา แต่คนที่ถูกมองก็ไม่ได้แสดงสีหน้าพิรุธอะไร"ไอ้เมฆาแกบอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าแกเอาตัวลัลนาไปไว้ไหน!" มาคินถลาเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาอย่างเหลืออด"ข้าจำเป็นต้องรายงานเจ้าทุกเรื่องหรือไง" เขาตอบตอบท่าทียียวนกวนประสาท"แกต้องการอะไร" เขากำหนัดแน่น"เอาเวลาไปดูแลยัยนั่นของแกไม่ดีกว่าหรอ หรืออยากให้ข้าเปลี่ยนตัว!" เมฆาจ้องหน้ามาคินอย่างไม่เกรงกลัว"ในที่สุดก็ยอมรับสินะ!" มาคินจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง"จุ๊! อย่าเสียงดังไปไม่อย่างนั้นข้าจะบอกทุกคนเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของแกซะ" เขาขู่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน"แก!!" มาคินผลักเมฆาเซไปสามก้าว"หึ! อย่ายุ่งเรื่องของข้าถ้าไม่อยากให้ยัยนั่นตาย" มาคินได้แต่ยืนกำหมัดแน่น เขาถึงกับหยุดกึก!ทันทีหลังจากนั้นเมฆาก็หายไปจากหมู่บ้านอย่างไร้ร่องรอย เหมือนจงใจจะมาบอกให้รู้ว่าลัลนายังมีชีวิตอยู่ และห้ามใครยุ่งเรื่องนี้ไม่งั้นเขาจะทำอ
last updateLast Updated : 2024-11-28
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status