มันก็ไม่แน่

ระหว่างที่ร่างบางกำลังป้อนข้าวลูกชายอยู่นั้น สายตาของเธอสบเข้ากับแผ่นหลังของธนกรที่เดินควงแขนมากับผู้หญิงคนหนึ่ง การแต่งตัวของเธอคนนั้นช่างแตกต่างจากภาวศาโดยสิ้นเชิง เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่สาวในสเปคของเขา

“แม่ครับ ซันปวดฉี่”

“แม่บอกแล้ว ว่าอย่ากินน้ำเยอะเกินไป” แม้ปากจะพร่ำบ่นลูกชาย แต่สองมือคว้าลูกชายขึ้นอุ้มด้วยความทุลักทุเล

“ก็ซันยืนยิ้มตั้งนาน” ตอบกลับพร้อมกับเอาหัวซบไหล่มารดาเพื่อออดอ้อน

“อีกไม่เกินสามเดือนแม่คงอุ้มหนูไม่ไหวแล้ว”

“ทำไมเหยอ”

“เพราะน้องซันกินเยอะ! เห็นไหมพุงป่องเลย”

“ซันไม่อ้วงนะ”

สองแม่ลูกเดินไปพลางพูดคุยไปพลาง โดยไม่รู้ตัวว่าถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่

ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเข้าหากัน ตอนบังเอิญมาได้ยินบทสนทนาระหว่างภาวศากับเด็กน้อยที่หญิงสาวกำลังอุ้มอยู่ ธนกรลืมมือถือไว้บนรถจึงได้กลับออกมาแต่ระหว่างทางดันมองเห็นแผ่นหลังแสนคุ้นตาเข้าเสียก่อน ครั้นรู้ตัวอีกทีเขาได้เดินตามหลังมาห่าง ๆ ทำให้ได้ยินทั้งคู่พูดคุยกันชัดแจ๋ว

‘นี่เธอแอบไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่’ เขาตั้งคำถามเอาไว้ในใจพร้อมกับหยุดฝีเท้าที่กำลังเดินตามด้วยความรู้สึกสับสน ที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด

สี่ปีแล้วที่ร้างรากันไป สี่ปีที่ไม่ได้รู้เรื่องราวของเธอ จนกระทั่งเมื่อเดือนก่อนได้พบกันก็ตอนที่เขาไปดูบ้านตามคำสั่งของมารดาที่วาดฝันอยากให้เขามีครอบครัวเต็มแก่

‘เห็นทีคงต้องให้วรเกียรติไปสืบเรื่องนี้ดูสักหน่อย’

ไม่ใช่เพราะยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์หรืออยากกลับไปคบกับภาวศา เขาก็แค่อยากรู้ว่าพ่อของเด็กคนนั้นเป็นใครต่างหาก แค่หวังว่าคงไม่ใช่ ไอ้พนัส เพราะถ้าหากเป็นแบบนั้นชีวิตของเธอคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ เขาได้ยินข่าวมาจากคุณหญิงจิรนุชว่ามารดาของฝ่ายนั้นกำลังเลือกลูกสะใภ้จากแวดวงธุรกิจด้วยกันเอง

พอคิดเองเออเองเสร็จสรรพถึงได้กลับไปเอาโทรศัพท์ตามที่เคยตั้งใจไว้

“เป็นอะไรของมึง” จิรกิตที่นัดเพื่อนสนิททั้งสองคนมาทานข้าว ที่ร้านอาหารหรูร้องทัก หลังจากมองเห็นหน้าตาเคร่งขรึมของธนกร นี่ไม่ใช่เวลางานเสียหน่อยทำไมมันถึงได้ทำหน้าแบบนั้น หรือว่าปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำแต่ไม่กล้าไป? แต่คนหน้าด้านอย่างมันน่ะเหรอจะแสดงอาการแบบนี้ออกมา

“เปล่านี่ กูแค่คิดอะไรไปเรื่อย”

“กูอุตส่าห์ชวนมากินข้าวด้วยกันทั้งที ทำไมหน้าบูดจังวะ”

“สงสัยอาการชอบเสือกเรื่องชาวบ้านกำเริบล่ะมั้ง” คณเดชแสดงความเห็น นอกจากเรื่องงานก็เรื่องชาวบ้านนี่แหละ ที่เพื่อนตัวดีจะเก็บอาการไม่ค่อยอยู่

“ไม่ใช่เรื่องชาวบ้านสักหน่อย” ธนกรแอบถอนหายใจออกมา

“พี่กร เดี๋ยวน้ำหวานป้อนเองนะคะ” ภรภัสสรพูดเอาใจ หวังให้ชายหนุ่มอารมณ์ดี เผื่อเขาจะเปย์เธอเพิ่ม

“ผมไม่หิว คุณกลับไปก่อนเถอะ”

“แต่ว่า”

“อ้อ กลับไปแล้วคงไม่มีครั้งหน้าให้ได้พบกันอีก ของที่ผมเคยซื้อให้ผมไม่เอาคืนหรอก เพราะฉะนั้นไม่ต้องเสียเวลามาพูดประจบ”

“นี่คุณไล่น้ำหวานแบบนี้เลยเหรอคะ!” หญิงสาวลุกขึ้นโวยวาย โชคดีที่ร้านอาหารที่จิรกิตจองไว้เป็นห้องส่วนตัว ไม่เช่นนั้นพวกเขาคง ไม่กล้าบากหน้าออกไปพบใครแน่

ร่างสูงไม่ได้ตอบกลับ เขาเพียงใช้สายตาเรียบนิ่งมองผู้หญิงตรงหน้าเป็นการเตือนนัย ๆ ว่าไม่ควรพูดอะไรออกมาอีก หากเขาหมดความอดทนเมื่อไรเป็นเธอเองที่จะลำบาก

สุดท้ายภรภัสสรเดินกระทืบเท้าเดินออกไป ทิ้งให้สามหนุ่มอยู่ด้วยกัน

“เม็นมารึไง กูอุตส่าห์หาเด็กมาให้”

“ทีหลังไม่ต้อง”

“ได้ยินไหมไอ้กิต ไอ้กรมันไม่สนสาวแล้ว”

“ก็นึกว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็จะกลับไปกินของเก่านี่เอง” พูดขณะจ้องตากับคณเดชอย่างรู้กัน

“วันนี้กูเห็นพราว”

“แล้วยังไง”

“เขา...มีลูกแล้ว” ท้ายประโยคเอ่ยเสียงแผ่วซะจนคนฟังต้องเงี่ยหูฟังใกล้ ๆ

“พึมพำอะไรของมึง”

“กูรู้ตั้งนานแล้ว” จิรกิตพูดด้วยท่าทางสบายใจไม่ได้ตกใจเลยสักนิด เขารู้มาจากลูกพี่ลูกน้องอย่างพนัสรวมถึงเรื่องที่มันชอบคุณพราวด้วย

“เมื่อกี้มึงว่าไงนะ”

“เรื่องที่คุณพราวมีลูก กูรู้นานแล้ว” จิรกิตตอบแบบชัดถ้อยชัดคำ

“ทำไมถึงไม่บอกกู”

“บอกมึง? กูไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ต้องบอก มึงไม่ได้เป็นพ่อของเด็กคนนั้นสักหน่อย”

“มันก็ไม่แน่ไม่ใช่เหรอวะ” ธนกรเหมือนพูดกับตัวเองซะมากกว่า เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นเหมือนเธออยากจะบอกอะไรเขา แต่ถูกเขาปรามเอาไว้ซะก่อน