บทที่ 10

เมื่ออยู่บนเตียงกว้างแล้ว ยศสิตาก็ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น อาการปวดข้อเท้าทุเลาลง หากแต่หญิงสาวกลับพลิกกระสับกระส่ายไปมา นอนไม่หลับด้วยรู้สึกว่ากิริยาและคำพูดของตัวเองเมื่อสักครู่นั้นช่างไม่น่ารักเอาซะเลย สิ่งที่หล่อนแสดงออกเหมือนคนไม่รู้จักบุญคุณคน มิหนำซ้ำยังพูดจาไม่ดีกับเขาไปตั้งเยอะ

“เฮ้อ...” หญิงสาวระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมมาสวมทับไว้และเดินออกจากห้องด้วยฝีเท้าเบาที่สุด 

ร่างอรชรเดินเกาะไปตามกำแพงช้าๆ โดยหารู้ไม่ว่าตอนนี้มีใครบางคนเดินตามหลังมาไม่ห่างกันนัก เท้าเล็กๆ เลี้ยวไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ หากเกิดอาการลังเลว่าจะยกมือขึ้นเคาะประตูห้องเขาดีหรือไม่

ผู้เป็นเจ้าของห้องยืนกอดอกอมยิ้มมองดูท่าทางลังเลของหญิงสาวอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ร่างกำยำจะเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังแล้วสอดมือรอบเอวรวบเอาร่างบางเข้าไปกอดไว้แน่น ยศสิตาตกใจสะดุ้งเฮือกพร้อมทั้งส่งเสียงอุ๊ยว้ายออกมาเบาๆ

ใบหน้าหล่อคมฉวยโอกาสก้มลงจุมพิตบนเรือนผมดำขลับยาวสลวยอย่างรวดเร็ว หญิงสาวดิ้นขลุกขลัก ชายหนุ่มจึงหมุนร่างนั้นให้หันมาเผชิญหน้า

ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านทอดตัวก้มลงมองด้วยแววตาแพรวพราว อาการตกใจของหล่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเขินอายจึงแสดงออกกลบเกลื่อนด้วยเสียงการแผดเสียงใส่เขา

“ปล่อยนะ!”

เสียงหวานติดห้วนพร้อมทั้งดิ้นฟึดฟัดต่อเนื่องเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระจากอ้อมแขนอันแข็งแรงของเขา …ภูริภัชร์ยิ้มอย่างพอใจที่สามารถยั่วให้หล่อนแง่งอนได้อีกครั้ง ชายหนุ่มจึงแกล้งรัดวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิมก่อนจะยั่วยุยศสิตาด้วยการกดจมูกลงบนเรือนผมนุ่มสลวยของหล่อนซ้ำสอง แต่เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบานั้นก็ทำเอาหล่อนอ่อนเปลี้ยราวกับกำลังจะหลอมละลาย

“นอนไม่หลับเหรอ” เขาพูดชิดริมฝีปากด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ลมหายใจปะทะลมหายใจให้ความรู้สึกอุ่นวาบจนยศสิตาคิดอะไรไม่ออก

ภูริภัชร์ใช้มือข้างหนึ่งผลักประตูห้องเข้าไป ร่างกำยำขยับเข้ามาแนบชิดทำให้ยศสิตาต้องก้าวถอยหลังเข้าไปตามทางที่เปิดโล่งเอาไว้ ชายหนุ่มดันประตูให้ปิดลงและรวบร่างบางเข้ามากอดไว้เช่นเดิม

“ปล่อยนะ เอยจะกลับห้อง” ยศสิตาประท้วงขึ้นทันทีเมื่อได้สติ

“คุยกันก่อนนะ” น้ำเสียงที่เคยห่างเหินเย็นชาราวกับลมหนาวบัดนี้ทุ้มลึกออดอ้อนอย่างน่าฟังเล่นเอายศสิตามึนงงไปอีกครั้ง ความอ่อนโยนของเขาทำให้หล่อนตกอยู่ในภวังค์อย่างไม่ยากนัก เขาทำราวกับจงใจร่ายเสน่ห์ใส่และหล่อนก็ติดกับอย่างง่ายดาย

“คุยอะไร เอยไม่มีอะไรจะคุยด้วย” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นเมื่อนัยน์ตาคู่คมก้มลงมองลึกลงในดวงตากลมโตแทบไม่กะพริบ

“ไม่คุยก็ไม่คุย” เขาพูดเหมือนตามใจขณะหลุบตามองยศสิตาที่นิ่งราวกับสะกดให้หล่อนต้องมนต์ของเขา และเพียงไม่ถึงวินาทีใบหน้าหล่อคมก็ก้มหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอนุ่มอย่างรวดเร็ว

“กอดผม” เสียงทุ้มส่งเสียงกระซิบแหบพร่าอย่างเว้าวอน ...มือหนาเลื่อนมากอบกุมที่สะโพกกลมกลึงหนั่นแน่นเอาไว้อย่างชิดเชื้อเสมือนจับจองการเป็นเจ้าของร่างอรชรนั้น

“ไม่...” หญิงสาวปฏิเสธผาดแผ่วเสียงดังเท่าละเมอ

“ถ้าไม่ ผมจูบนะ” เสียงห้าวทุ้มพูดชิดใบหู ยศสิตาขนลุกเกรียวด้วยความวาบหวาม ดวงตากลมโตหลับพริ้มลง หอบหายใจหนักๆ หัวใจเต้นแรงระรัวดังกึกก้องราวกับกลองศึก

“คนบ้าอำนาจชอบบังคับ” หล่อนพูดเหมือนคนไม่มีสติเพราะจมูกโด่งคมที่กำลังคลอเคลียอยู่กับซอกคอทำเอาหญิงสาวสมาธิกระเจิดกระเจิง

“กอดผม...เอย” เขาสั่งอีกครั้ง “ถ้าไม่กอดผมจะจูบ”

คราวนี้ยศสิตารีบทำตามทันที โดยยกมือขึ้นโอบรอบคอเขาทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้น มือบางซุกไซ้แทรกเข้าไปในกลุ่มผมดำสนิทของเขาอย่างไม่รู้ตัว

“ดีมากคนสวย” ชายหนุ่มครางเสียงแหบพร่าด้วยความพอใจ

ยศสิตาสะดุ้งเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเลื่อนขึ้นมาพรมจูบที่ข้างแก้มนวล ภูริภัชร์ตักตวงเก็บเกี่ยวเอาความหอมละมุนนั้นอย่างไม่ยอมพลาดโอกาส ร่างอรชรใจเต้นรัวขึ้นเมื่อจุมพิตที่เร่าร้อนพร่างพรมลงมาบนดวงหน้าผุดผ่องของหล่อน แล้วเขาก็ทำให้หล่อนรู้สึกเหมือนจะล่องลอยยามเมื่อริมฝีปากเขาเข้าครอบครองเรียวปากอิ่มเต็มแล้วบังคับกลีบปากนุ่มให้แยกออกจากกันด้วยลีลาอันเจนจัด

ปลายลิ้นอุ่นๆ ค่อยสอดแทรกผ่านริมฝีปากและฟันขาวสะอาดเข้าไปควานหาความหวานด้านในนั้นทันที

“อือ...” เสียงครางเริ่มหลุดจากปากของทั้งคู่

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกหลังจากดูดดื่มความหวานล้ำจนพอใจแล้ว อ้อมแขนแข็งแรงโอบกระชับร่างนุ่มนิ่มแนบชิดอกแกร่งมากยิ่งขึ้น เขารู้สึกถึงความนุ่มหยุ่นเคร่งครัดของเนินเนื้อใต้ชุดนอนตัวบางเบาเป็นอย่างดี จมูกโด่งบรรจงไล้ไปตามพวงแก้มใส และเลยลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายสาวช่างเย้ายวนใจปลุกให้มังกรตัวจิ๋วที่ห่อตัวอยู่ใต้กางเกงนอนพุ่งชูชันขึ้นมาเป็นลำอย่างรวดเร็ว

ภูริภัชร์ใช้ความเจนจัดของเขาปลุกเร้าเจ้าของร่างขณะดื่มด่ำกับความหวานของผิวเนื้อบริเวณนั้น หญิงสาวแหงนหงายศีรษะไปข้างหลังเพื่อให้ชายหนุ่มคลุกเคล้าส่วนนั้นได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น ริมฝีปากเร่าร้อนกดฝังที่แอ่งชีพจรทำเอาร่างอรชรสั่นระริกไหวไปทั้งร่าง มือบางลูบไล้ไปตามหนั่นเนื้อไหล่กว้าง ความแข็งแรงนั้นช่างน่าหลงใหล