ศัตรูบนทางแคบ 2

         เดิมคิดอยากเล่นละครผูกไมตรีกับอู๋ซั่วหยางเพื่อให้จดหมายของบุรุษนิรนามปรากฏ จากนั้นค่อยให้คนสืบหา น่าเสียดายที่นางมิอาจทำได้ เพราะทันทีที่เห็นหน้าอู๋ซั่วหยาง ความสะอิดสะเอียนพลันพุ่งจู่โจมจนเกือบทำเรื่องเสียกิริยาอาเจียนออกมาต่อหน้าผู้คน จำต้องรีบก้มหน้าคล้ายเขินอายเพื่อซุกซ่อนความชิงชังในดวงตา

        

         งานเลี้ยงเริ่มขึ้นหลังเจ้าภาพกล่าวเปิดงาน สุราอาหารชั้นเลิศถูกยกออกมาต้อนรับแขกไม่ขาดสาย ท่ามกลางเสียงหัวเราะพูดคุยมีเสียงดนตรีคลอเคล้า เหล่านางรำออกมาร่ายรำเพิ่มสีสัน หลิวโหย่งหลินถือจอกสุราเดินเข้าไปทักทายชินอ๋องและขุนนางร่วมราชสำนัก ที่เห็นสนทนานานหน่อยคงเป็นซ่งโหว ทั้งสองไม่รู้พูดคุยอะไรกัน หลังหัวเราะชอบใจก็พากันยกสุราหลายจอก

         เหอลิ่งหย่าพาหลิวหมิงหย่วนไปทักทายบรรดาฮูหยิน หนึ่งในนั้นคือเซี่ยเมี่ยวผิง ภรรยาซ่งโหว มารดาซ่งเทียนเหิง สตรีผู้ซึ่งเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในจวน ไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงหรืองานสังสรรค์ใด ๆ ทว่าครั้งนี้ที่ยอมออกมาเพราะเป็นงานปักปิ่นของหลิวหมิงหย่วน

         ตระกูลซ่งกับตระกูลหลิวเปรียบเสมือนพี่น้อง แน่นอนว่าในสายตาเซี่ยเมี่ยวผิงเห็นหลิวหมิงหย่วนไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ

“ท่านป้าเมี่ยวผิง” หลิวหมิงหย่วนยอบกายคารวะเซี่ยเมี่ยวผิง “ไม่พบกันนาน ท่านป้าสบายดีหรือไม่เจ้าคะ”

         เซี่ยเมี่ยวผิงมองหญิงสาวตรงหน้าพร้อมยิ้มอ่อนโยน “ป้าสบายดี ไม่พบกันนาน หย่วนเอ๋อร์ของป้างดงามขึ้นอีกแล้ว”

         ตั้งแต่บุตรชายเข้าร่วมกองทัพตระกูลหลิวไปรบที่ชายแดน เซี่ยเมี่ยวผิงไม่เคยมาเยือนจวนหลิวโหวอีกเลย ทุกวันเฝ้าสวดมนต์อธิษฐานต่อสวรรค์ให้คุ้มครองบุตรชายเพียงคนเดียว

สามปีสำหรับคนเป็นแม่ช่างเชื่องช้า กว่าจะผ่านช่วงเวลาแห่งความทุกข์กังวลมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย นับว่าซ่งเทียนเหิงไม่ทำให้มารดาผิดหวัง วางกลอุบายคว้าชัยชนะมาครอบครองได้สำเร็จ เรียกรอยยิ้มที่หายไปเนิ่นนานของเซี่ยเมี่ยวผิงให้กลับคืนมาอีกครั้ง

         “ท่านป้าช่างเข้าใจหยอกล้อหย่วนเอ๋อร์ให้เขินอาย” หลิวหมิงหย่วนแสร้งก้มหน้าเขินอาย หางตาลอบมองไปทางเกาซีเหมิงซึ่งอยู่ไม่ไกล เห็นลี่ลี่ถือถาดสุราอาหารผ่าน จากนั้นหยุดเท้าขยับของบนถาดข้างกายเกาซีเหมิง ดูผิวเผินคล้ายไม่มีอะไร แท้จริงกลับเป็นการส่งสัญญาณบางอย่าง

         ลี่ลี่จากไปได้ไม่นาน เกาซีเหมิงก็หาเรื่องปลีกตัวออกจากวงสนทนา หลิวหมิงหย่วนส่งสายตาให้จื่อหรานลอบตามไป มุมปากกดลึกเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่แทบมองไม่เห็น

         ดูเหมือนอาภรณ์ที่หลิวหมิงหย่วนออกแบบจะยังเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนในงาน เพราะไม่ว่าเกาซีเหมิงเดินไปทางใดก็มีแต่เสียงชื่นชม ทำให้เกาซีเหมิงกลายเป็นคนโดดเด่นที่สุดในงานไม่ต่างจากชาติก่อน

         ยิ่งโดดเด่นถึงจะยิ่งสนุก...

         จื่อหรานกลับมาในชั่วยามให้หลัง นางกวักมือเรียกผู้เป็นนายให้แยกตัวออกมาจากกลุ่มฮูหยินที่ล้อมวงสนทนากันอยู่

         “ว่าอย่างไร” หลิวหมิงหย่วนเอ่ยถามหลังมาถึงสถานที่ปลอดคน

         “เป็นไปตามที่คุณหนูคาดการณ์ไว้เจ้าค่ะ ลี่ลี่ถูกคุณหนูเกาซื้อตัวไป ทั้งสองแอบพบกันที่ภูเขาจำลองด้านหลัง จื่อหรานได้ยินคุณหนูเกาถามลี่ลี่ว่าเหตุใดคุณหนูไม่สวมชุดที่ตนเองออกแบบ รวมถึงเรื่องขอทานที่โผล่มาในงานวันนี้ด้วย”

         “สุนัขเลี้ยงไม่เชื่องตัวนั้นตอบว่าอย่างไร”

         “การใช้วาจาเอาตัวรอดไม่มีผู้ใดเก่งเกินลี่ลี่”

         หลิวหมิงหย่วนพยักหน้าเข้าใจ “เกาซีเหมิงโดดเด่นสมปรารถนาแล้ว เรื่องอื่นคงไม่ได้ให้ความสำคัญสักเท่าใด”

         “คุณหนูจะจัดการเลยหรือไม่เจ้าคะ จื่อหรานไปตรวจสอบด้านหลังมาแล้ว ทุกอย่างรอเพียงคุณหนูสั่งการ”

         หลิวหมิงหย่วนมองบรรยากาศรอบงานคราหนึ่ง ส่ายหน้าเป็นเชิงว่ายังไม่ถึงเวลา “รอแต่ละคนเมามายได้ที่อีกสักพัก”

         “คุณหนู” จื่อหรานทำหน้าไม่สบายใจเล็กน้อย กลอกตาครุ่นคิดว่าควรเอ่ยเตือนผู้เป็นนายสักเล็กน้อยดีหรือไม่

         “มีอะไรก็พูดมาเถิด ข้ายินดีรับฟังความคิดเจ้า”

         ได้ยินดังนั้น จื่อหรานจึงไม่ลังเลอีก “ในงานเต็มไปด้วยผู้หลักผู้ใหญ่ เรื่องที่คุณหนูกำลังจะทำถือเป็นการไม่ให้เกียรติแขก รวมถึงทำลายชื่อเสียงตนเองด้วย จื่อหรานจึงขอบังอาจให้คุณหนูทบทวนดูอีกที”

         “เรื่องนี้อาจทำให้ท่านพ่อท่านแม่อับอายขายหน้าอยู่บ้าง แต่จำเป็นต้องทำ ยิ่งข้าไร้มารยาทยิ่งเป็นผลดี จะได้ไม่มีใครกล้าแต่งข้าเข้าบ้าน ล้มเลิกความคิดแสวงหาผลประโยชน์จากการเกี่ยวดอง”

         คำพูดประโยคนี้ฟังดูแล้วไม่เจาะจงผู้ใดเป็นพิเศษ แต่สำหรับหลิวหมิงหย่วน นางแจ่มแจ้งว่าต้องการให้ใครรังเกียจเดียดฉันท์ตนที่สุด นางไม่ต้องการเป็นหมาก ไม่ต้องการเป็นคนโง่งม ไม่ต้องการให้คำว่าหน้าตาชื่อเสียงมาเป็นอุปสรรคขัดขวางทางเดินของนางในชาตินี้

         จื่อหรานกระจ่างแจ้งทันใด ที่แท้เป็นแผนเกาทัณฑ์ดอกเดียวได้นกสองตัว ทางหนึ่งเก็บกวาดของสกปรกใกล้ตัว อีกทางดับความคิดคนที่ต้องการเข้ามาแสวงหาผลประโยชน์จากอำนาจบารมีของตระกูลหลิว “เช่นนั้นจื่อหรานจะรอสัญญาณจากคุณหนู”

         สองนายบ่าวพากันแยกย้าย ขณะหลิวหมิงหย่วนเดินกลับไปหามารดา เบื้องหน้าพลันมีคนผู้หนึ่งเข้ามาขวาง ร่างระหงถอยหลังหลายก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ยอบกายคำนับตามมารยาท

         “ท่านอ๋อง”

         อู๋ซั่วหยางใช้สายตายากแท้หยั่งถึงประเมินหลิวหมิงหย่วน ไฉนจึงไม่เหมือนที่คนของเขารายงาน คุณหนูนิสัยเสีย ขี้อิจฉาริษยา เย่อหยิ่งเอาแต่ใจ กิริยามารยาทไร้ความเรียบร้อย ตั้งแต่พบกันจวบจนบัดนี้ เขายังไม่เห็นข้อบกพร่องใดในตัวนาง

         นางปกปิดตัวตนเก่ง... หรือแท้จริงไม่ใช่คนเช่นนั้น!

         “คุณหนูรองหลิวมิต้องมากพิธี”

         หลิวหมิงหย่วนกักเก็บความชิงชังไว้ในส่วนลึก ช้อนตาขึ้นมองอู๋ซั่วหยางพร้อมระบายยิ้มบางเบา คนมีจุดประสงค์ ต่อให้คิดหลบเลี่ยง ฝ่ายตรงข้ามก็มีสารพัดวิธีในการเข้าหา “ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

         ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่มีผู้ใดเปิดปาก เหตุการณ์ในวันนี้ไม่เหมือนอดีต หลิวหมิงหย่วนจึงอยากรู้ว่าอู๋ซั่วหยางจะใช้แผนการอะไรมาหลอกล่อนางให้หลงใหล “งานเลี้ยงไม่สนุกหรือเพคะ ท่านอ๋องถึงได้แยกตัวออกมา” เห็นอู๋ซั่วหยางเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจา ทั้งยังมองนางด้วยสายตาค้นหา หลิวหมิงหย่วนจึงกระแอมกระไอให้อีกฝ่ายรู้ตัว

         อู๋ซั่วหยางไม่สะทกสะท้านต่อการกระทำอันไร้มารยาทของตน บนแผ่นดินนี้ ไม่ว่าสตรีใดล้วนอยากอยู่ในสายตาเขา อยากให้เขาจ้องมองโดยไม่ละสายตา “รับสุราคารวะจากเหล่าขุนนางมากเกินไป รู้สึกมึนเมาเล็กน้อยจึงออกมาเดินผ่อนคลาย คุณหนูรองหลิวเล่า ไฉนมาอยู่ที่นี่แทนที่จะเป็นงานเลี้ยง”

         เมาสุราแต่ไม่มีกลิ่นสุรา? ช่างเป็นเหตุผลที่... หลิวหมิงหย่วนก้มหน้าปกปิดรอยยิ้มหยัน ดูท่าอู๋ซั่วหยางคงแอบจับตาดูนางเพื่อหาโอกาสใกล้ชิด ครั้นเห็นนางออกจากงานจึงรีบตามออกมา “หม่อมฉันมาตรวจสอบความพร้อมของการแสดงชุดสุดท้ายที่จัดเตรียมไว้ให้บิดา ยามนี้กำลังจะกลับเข้างาน เชิญท่านอ๋องรับลมคลายฤทธิ์สุราตามสบาย ขอตัวเพคะ”