Novels by ไป๋ลี่เซียน

ภายในห้องว่างเปล่าไร้เครื่องประดับตกแต่งของอารามไป๋อวิ๋น สตรีท่วงท่าสูงส่งในชุดนักบวชกำลังนั่งสมาธิด้วยจิตสงบนิ่ง กลิ่นอายบริสุทธิ์แผ่ออกมารอบกาย ไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นเป็นต้องเลื่อมใสศรัทธา แม่ชีท่านนี้คือเจ้าอารามไป๋อวิ๋นนามว่าจิ้งอัน เป็นท่านอาจารย์ของจ้าวลี่เชียน ผู้ทำนายทายทักว่านางเกิดมาพร้อมดวงจิตอาฆาต ตลอดชีวิตห้ามโกรธ เกลียด เคียดแค้น มิเช่นนั้นจะเกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ เปลือกตาทั้งสองของแม่ชีจิ้งอันค่อย ๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นระลอกคลื่นสั่นไหวที่ไม่เคยมีมาก่อนตั้งแต่ละทิ้งทางโลกมาออกบวช นั่งปรับลมหายใจพักใหญ่ถึงค่อยกลับมาสงบนิ่งดังเดิม จากนั้นออกจากห้องทำสมาธิมุ่งหน้าสู่หอพระธรรม “ท่านอาจารย์” หญิงสาวคนหนึ่งค้อมตัวคารวะแม่ชีจิ้งอัน “เสี่ยวฉู่ เจ้ารีบเร่งเดินทางไปเมืองหลวงรับตัวเชียนเอ๋อร์กลับมาให้อาจารย์” หญิงสาวที่มีนามว่าเสี่ยวฉู่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ต่อมาพูดว่า “เชียนเอ๋อร์เพิ่งกลับเมืองหลวงไม่นาน ท่านอาจารย์คิดถึงนางแล้วหรือเจ้าคะ มิใช่ท่านอาจารย์อนุญาตให้นางอยู่กับครอบครัวตามต้องการ ชดเชยระยะเวลาสิบปีที่ต้อ

เวลานี้สติรับรู้ของจ้าวลี่เชียนค่อย ๆ เลือนราง กลิ่นคาวเลือดเปลี่ยนนัยน์ตาดำให้เป็นสีแดงฉาน ต่อมาเบื้องหน้าของนางดำมืด ถูกพลังบางอย่างเข้าครอบงำควบคุม หลี่ม่านโถวผงะถอยหลังเมื่อจ้าวลี่เชียนเงยหน้าขึ้น เผยดวงตาแดงก่ำราวปีศาจร้ายผุดขึ้นมาจากขุมนรก รอยยิ้มเย็นบนใบหน้านั้นให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกถึงไขกระดูก “เจ้า…เจ้า…” ลำคอคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนไม่สามารถพูดได้อีก “นางอสรพิษ นิสัยเจ้าไม่เคยเปลี่ยนจริง ๆ สารเลวอย่างไรก็ยังสารเลวอย่างนั้น” เสียงที่พูดเย็นเยียบไม่ต่างจากกลิ่นอายที่โอบล้อมร่าง ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า หลี่ม่านโถวสะกดความหวาดหวั่นในใจ เหตุใดนางต้องกลัวด้วย นอกเหนือจากรูปโฉม จ้าวลี่เชียนมีสิ่งใดเทียบนางได้ “เจ้าว่าใครเป็นอสรพิษ กล้าดีอย่างไรมาด่าว่าข้าสารเลว” เงื้อมือขึ้นจะตบจ้าวลี่เชียนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไหนเลยจะง่ายดายเหมือนครั้งแรก “โอ๊ย!” หลี่ม่านโถวร้องเจ็บเมื่อข้อมือถูกจ้าวลี่เชียนคว้าไว้ จากนั้นบีบอย่างแรง ราวกับต้องการให้กระดูกของนางแหลกละเอียด จ้าวลี่เชียนแค่นเสียงเหยียดหยัน เหวี่ยงหลี

หลี่ม่านโถวเดินชมสวนดอกไม้คนเดียวด้วยอาการเหม่อลอย กระทั่งเห็นใครบางคนเดินมาทางนี้ ท่าทางห่อเหี่ยวของนางเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้น ไม่รอช้าเร่งสาวเท้าเข้าไปหาฝ่ายตรงข้ามด้วยใจมุ่งร้าย ยิ่งเห็นจ้าวลี่เชียนอยู่คนเดียว รอบด้านไม่มีคนอื่น โอกาสดีงามเช่นนี้นางจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร บัญชีหนี้แค้นทั้งเก่าใหม่ ถึงเวลาสะสางในคราวเดียว “ช่างบังเอิญเสียจริง นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจอคุณหนูจ้าวที่นี่ ถูกองค์ชายเจ็ดทิ้งแล้วหรือ” ยิ้มเยาะแล้วพูดต่อว่า “อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ นิสัยองค์ชายเจ็ดมีใครไม่รู้บ้างว่าเป็นประเภทรักง่ายหน่ายเร็ว ไม่เคยจริงจังกับใครทั้งนั้น” เพียงเห็นว่าเจ้าของคำพูดไม่น่าฟังเป็นใคร จ้าวลี่เชียนกลอกตาขึ้นฟ้า พูดในใจว่า พบศัตรูบนทางแคบแท้ ๆ กระนั้นก็รับมืออย่างมีมารยาทและสุขุม “คุณหนูหลี่โปรดระวังวาจาด้วย ข้ากับองค์ชายเจ็ดไม่ได้เป็นอะไรกัน คำว่าถูกทิ้งนี้มิกล้ารับ ที่สำคัญนิสัยองค์ชายเจ็ดเป็นเช่นไร ยังไม่ถึงคราวบุตรสาวขุนนางคนหนึ่งมาวิพากษ์วิจารณ์กระมัง คุณหนูหลี่ไม่กลัวโทษลบหลู่เบื้องสูงหรือ” หลี่ม่านโถวสะอึก แต่ก็ดึงส

เมื่อคำพูดประโยคนี้ของรัชทายาทหลุดออกมา เสียงกระซิบกระซาบของคนกลุ่มใหญ่พลันดังขึ้น รัชทายาทที่หลายปีมานี้ไม่เคยแตะต้องดอกไม้ของตนเองในงานเลี้ยงบุปผา ปีนี้กลับหยิบมันขึ้นมาพร้อมลุกขึ้นยืน ต่อมาสายตาของทุกคนย้ายมาที่จ้าวลี่เชียนราวกับนัดหมาย นั่นเพราะมีเพียงนางที่เพิ่งเข้าร่วมงานเลี้ยงบุปผา ส่วนหลี่ม่านโถวได้รับเลือกให้เป็นผู้ชนะถึงสามปีติดต่อกัน หากรัชทายาทมีใจปฏิพัทธ์ ไหนเลยจะรั้งรอมาถึงตอนนี้ คงมอบดอกไม้ให้ตั้งแต่ปีแรกไปแล้ว ในขณะที่เริ่มมั่นใจว่าคนที่จะได้รับดอกไม้จากหวังเทียนซวี่คือจ้าวลี่เชียน ทันใดนั้นทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นเขาทำลายดอกไม้ในมือ กลีบดอกโบตั๋นร่วงหล่นลงพื้นราวกับของไร้ค่า ส่งผลให้คนที่รอคอยดอกไม้จากเขาด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างหลี่ม่านโถวหน้าถอดสี หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรง ความหวังที่จะได้เป็นพระชายารัชทายาทถูกมือข้างนั้นของเขาฉีกกระชากทำลายอย่างเลือดเย็น คาดไม่ถึงว่ารัชทายาทที่ได้ชื่อว่าสุภาพอ่อนโยนจะมีด้านหยาบคายเช่นนี้ด้วย “ต้องขออภัยคุณหนูหลี่กับคุณหนูจ้าวด้วย ตัวข้าไม่รู้จักหนักเบาแรงมือ เผลอทำลายดอกไม้จนเสียหาย มิ

เซียวซื่อยิ้มภูมิใจในตัวบุตรสาว หวังเทียนชิงใช้นิ้วสะกิดหวังเทียนซวี่ให้มองจ้าวลี่เชียน “ดอกไม้ของข้าปีนี้คงต้องเปลี่ยนจากว่าที่พี่สะใภ้เป็นคุณหนูจ้าวแล้ว” “ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกคุณหนูหลี่เช่นนี้ เกิดคนอื่นมาได้ยิน ชื่อเสียงของนางมิใช่ถูกคำพูดเลื่อนเปื้อนของเจ้าทำลาย” “คุณหนูหลี่เฝ้ารอดอกไม้จากท่านมาหลายปี พี่สี่อย่าปฏิเสธว่าไม่รู้” “รู้แล้วอย่างไร ไม่รู้แล้วอย่างไร ดอกไม้ของข้าไม่ได้มอบให้คนที่คู่ควรเหมาะสม แต่เป็นคนที่ใจข้าอยากมอบให้” “เช่นนั้นคุณหนูจ้าว พี่สี่มีใจอยากมอบให้หรือไม่” หวังเทียนซวี่ไม่ตอบ มองจ้าวลี่เชียนที่ตอนนี้ได้รับคำสั่งจากพระมารดาของเขาให้กลับไปนั่ง “น้องสาวของข้าร้ายกาจจริง ๆ ดูสีหน้าคนที่อยากเห็นเจ้าอับอายขายหน้าสิ” จ้าวหลิงเซียวทำปากบุ้ยใบ้ให้จ้าวลี่เชียนมองหลี่ม่านโถวซึ่งกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธจัด หากที่นี่เป็นจวนเจิ้งกั๋วกง เกรงว่าคงกรีดร้องระบายอารมณ์ไปหลายรอบแล้ว จ้าวลี่เชียนส่งสายตาชัยชนะให้หลี่ม่านโถว นางรักสงบไม่อยากมีเรื่องกับใครก็จริง แต่ไม่

“พี่สี่ ท่านว่าเสียงพิณของคุณหนูจ้าวจะไพเราะหรือไม่” หวังเทียนชิงเอ่ยถามหวังเทียนซวี่ อยากรู้ว่าความสามารถของคนงามจะยอดเยี่ยมเหมือนหน้าตาหรือไม่ หวังเทียนซวี่ไม่ตอบ คลึงจอกสุราในมือเล่น ดวงตาทอดมองร่างระหงของจ้าวลี่เชียนค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดลานแสดง ทั้งที่เพิ่งเข้าวังครั้งแรก ร่วมงานเลี้ยงที่มีแต่ชนชั้นสูง ไฉนเขาถึงไม่เห็นความประหม่าของนาง แม้แต่แววตาหวาดหวั่นไม่มั่นใจก็ไม่มีให้เห็น นางมีความสามารถจริง หรือเพียงเขียนเสือให้วัวกลัว*เท่านั้น หลี่ม่านโถวกลับมานั่งที่ ยิ้มสาแก่ใจ รอเหยียบย่ำซ้ำเติมจ้าวลี่เชียนหลังบรรเลงเพลงพิณแสนบาดหูออกมา “นางคือคนที่ทำร้ายเจ้าที่ร้านหรูเซียงหรือ” บุรุษที่นั่งข้างหลี่ม่านโถวเอ่ยถาม “เจ้าค่ะ” ครั้นเห็นสายตาที่บุรุษผู้นั้นมองจ้าวลี่เชียนก็ให้ขัดเคืองใจ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นางคือคนที่ทำร้ายน้องสาวท่าน ดังนั้นหยุดความคิดที่มีเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่มีวันปล่อยให้พี่ชายไปยุ่งเกี่ยวกับศัตรู ต่อให้เป็นการหยอกเย้าเล่น ชื่นชมเสร็จโยนทิ้งก็ตาม” คนเป็นพี่ชายเลิกคิ้ว กลิ่นอายเหี้ยมเกรียมบนร่างค่อย ๆ ชัดเจนจนหลี่ม่า

เสียงหัวเราะสดใสแว่วดังตามลมมาเป็นระยะ ๆ ในศาลารับลมยามคิมหันต์มาเยือน ปรากฏภาพเด็กน้อยสามคนกำลังนั่งล้อมวงสนทนา คนแรกเป็นเด็กชายวัยเก้าขวบ ยิ่งโตเค้าโครงความหล่อเหลายิ่งเด่นชัด อีกสองคนเป็นเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มวัยห้าขวบ เวลานี้ทั้งสามนั่งดื่มน้ำบ๊วยแช่เย็นอย่างเอร็ดอร่อย “น้ำบ๊วยที่มารดาพี่จื่อเทียนทำอร่อยมาก” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังเช็ดคราบน้ำบ๊วยที่เลอะตามปากเรียบร้อยแล้ว มีคนชื่นชมมารดา เด็กที่ใดจะไม่ภาคภูมิใจ ซ่งจื่อเทียนในฐานะที่เป็นเด็กผู้ชายเพียงคนเดียวยืดอกขึ้น พูดว่า “ไม่ใช่เพียงน้ำบ๊วยที่อร่อย ท่านแม่ของพี่จื่อเทียนยังทำอาหารอร่อยอีกด้วย เย็นนี้น้องหยุนหรงเตรียมลิ้มรสได้เลย ไม่ง่ายที่พวกเราสามครอบครัวจะมารวมตัวกัน ดังนั้นท่านแม่พี่จื่อเทียนจึงลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง” ดวงตาเด็กหญิงเปล่งประกาย ปรบมือชอบใจพลางลูบท้อง “เย็นนี้หยุนหรงจะกินให้พุงแตกทีเดียวเชียว” ซ่งจื่อเทียนยิ้มเอ็นดู ยื่นมือไปเล่นมวยผมที่มัดเป็นจุกคล้ายซาลาเปาสองก้อนบนศีรษะเจิ้งหยุนหรง หยุนหรงหรือเจิ้งหยุนหรง เป็นบุตรสาวของเจิ้งเหวินเสียนกับสุ่ยหนิง เว

ความสัมพันธ์ของคนในราชวงศ์ลึกลับซับซ้อน เดี๋ยวรักใคร่ เดี๋ยวชิงชัง เดี๋ยวห่วงใย เดี๋ยวหลอกใช้ เดี๋ยวให้อภัย เดี๋ยวทำลายล้าง สรุปแล้วจริงใจหรือเสแสร้ง คงมีเพียงเจ้าตัวที่แจ่มแจ้ง บานประตูถูกผลักเปิดจากภายนอก ซ่งเทียนเหิงจับมือหลิวหมิงหย่วนเดินเข้าไปในห้อง การประดับตกแต่งและข้าวของเครื่องใช้ในห้องนี้เรียกได้ว่าไม่มีอะไรแตกต่างจากชาติก่อนเลย ยกเว้นภาพหญิงงามที่แขวนโดดเด่นอยู่กลางห้อง หลิวหมิงหย่วนยืนอึ้งกับภาพหญิงงามที่ได้เห็น นางคงไม่เป็นเช่นนี้ถ้ามันไม่ใช่ภาพที่อู๋ซั่วหยางเคยวาดให้นางในชาติก่อน เวลานั้นนางกับเขาแอบนัดพบกันที่สวนท้อนอกเมือง หญิงงามยืนอยู่ใต้ต้นท้อ ส่วนบุรุษหล่อเหลาสะบัดปลายพู่กันร่างความงามทั้งหมดลงบนกระดาษ ไฉนภาพนี้จึงมาอยู่ในห้องนอนของอู๋ซั่วหยาง ทั้งที่ชาตินี้ระหว่างนางกับเขาไม่เคยมีช่วงเวลาเหล่านั้น “ข้าพานางมาตามคำขอของเจ้าแล้ว” สุ้มเสียงซ่งเทียนเหิงที่ดังขึ้นดึงหลิวหมิงหย่วนให้หลุดจากภวังค์ความคิด นางหันไปมองเขา เห็นว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่งจึงมองตาม ภาพที่สะท้อนนัยน์ตาคือเตียงหลังหนึ่ง บนนั้นมีบุรุษรูป

ซ่งเทียนเหิงมองเด็กน้อยในอ้อมแขนหลิวหมิงหย่วนอย่างโง่งม เรื่องหลิวหมิงหย่วนตั้งครรภ์สายเลือดตระกูลซ่งแน่นอนว่าเขาไม่รู้ ในมือหลิวหมิงหย่วนมีตราคำสั่งที่สามารถสั่งการหน่วยลับของเขา นายหญิงให้เก็บเป็นความลับ ย่อมไม่มีใครไม่กลัวตายเอาไปแจ้งผู้เป็นนาย ระหว่างนายหญิงกับผู้เป็นนาย ใครมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายสูงสุด ทุกคนต่างเห็นอยู่ในสายตา “เทียนเอ๋อร์ของแม่มาได้อย่างไร มิใช่เล่นอยู่ที่เรือนท่านปู่กับท่านย่าหรือ” เห็นแก้มกลมป่องขึ้นสีชมพูดอกท้อ หลิวหมิงหย่วนอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงไป “ท่านย่า มาส่ง ไปแล้ว” ซ่งจื่อเทียนตอบมารดาสั้นง่ายได้ใจความตามประสาเด็กหัดพูด ดวงตากลมโตไร้เดียงสามองบุรุษแปลกหน้า บุรุษแปลกหน้าก็มองเขา ต่างฝ่ายต่างจ้องตากัน คนหนึ่งมึนงง คนหนึ่งสงสัย “ท่านแม่ ใคร” หลิวหมิงหย่วนเห็นสายตาของสองพ่อลูกพลันหลุดขำ เพราะความหมายที่สื่อออกมาช่างเหมือนกัน นั่นคือ เจ้าเป็นใคร! นางย่อตัวปล่อยบุตรชายให้ยืนบนพื้น ยิ้มอธิบายว่า “เทียนเอ๋อร์ คนผู้นี้คือบิดาที่เจ้าเฝ้าถามถึงทุกวัน ท่านพ่อกลับมาหาเทียนเอ๋อร์แล้ว รีบคารวะท่านพ่อเร็ว” เพราะความสูง

สุ่ยหนิงเข้าใจความคิดหลิวหมิงหย่วน เพราะนางเองก็ไม่ต่างกัน เฝ้ารอให้ชายคนรักกลับมาอย่างปลอดภัย ถึงเจิ้งเหวินเสียนจะเป็นเพียงหมอ ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในค่ายคอยดูแลรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าเมื่อใดที่กองทัพแพ้ศึก โอกาสรอดของเขาจะมีสักเท่าไรกันเชียว “แม้ประสบการณ์ในสนามรบของซื่อจื่อจะน้อย ฝีมือและชั้นเชิงด้านกลยุทธ์กลับไม่อ่อนด้อย หลายเดือนมานี้มีแต่ข่าวดีไม่มีข่าวร้าย เจ้าควรวางใจแล้วหันมาดูแลตนเองกับลูก อีกอย่างข้างกายซื่อจื่อก็มีนักรบผู้มากประสบการณ์คอยให้คำชี้แนะ เจ้าคงไม่ได้ลืมบิดาตนเองไปกระมัง” “เพราะมีท่านพ่ออยู่ข้างเขาข้าถึงวางใจ ศึกก่อนหน้านี้ทั้งสองร่วมมือกันจนได้รับชัยชนะ ศึกครั้งนี้ทั้งสองก็ต้องทำได้เช่นกัน ข้ามั่นใจ” ศึกรวมแคว้นไหนเลยจะใช้เวลาเพียงสั้น ๆ วันคืนหมุนเปลี่ยนเวียนผัน นับจากวันนั้นหิมะได้มาเยือนหลิวหมิงหย่วนกับลูกเป็นครั้งที่สี่แล้ว ข่าวการศึกถูกส่งเข้าเมืองหลวงโดยม้าเร็วแปดร้อยหลี่อย่างต่อเนื่อง ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงแคว้นจิ้งการศึกยิ่งเข้มข้น ถึงขั้นผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ กองทัพภายใต้การนำของซ่งเทียนเหิงกับหลิวโหย่งหลิน

ซ่งเทียนเหิงพูดเรื่องลูกหลายครั้งหลายหนแล้ว ดูท่าจะอยากเป็นพ่อคนมากจริง ๆ การไปเยือนประตูผีครั้งนี้ทำให้หลิวหมิงหย่วนค้นพบสัจธรรมข้อหนึ่ง ชีวิตคนเราไม่แน่นอน เมื่อมีโอกาสก็ควรรีบทำในสิ่งที่อยากทำ อย่าได้รั้งรอจนเป็นเหตุให้ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง บางอย่างเมื่อพลาดไปแล้ว จะมีสักกี่คนที่ได้รับโอกาสหนที่สอง หลิวหมิงหย่วนหมุนตัวเข้าหาซ่งเทียนเหิง ยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าหล่อเหลา ส่งสายตาเชื้อเชิญอย่างไม่ปกปิด “สงครามเป็นเรื่องยืดเยื้อ สิ้นสุดเมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ แทนที่จะรออย่างไร้จุดหมาย มิสู้ลองดูสักหน ถ้าสวรรค์เมตตา ไม่แน่ท่านอาจประทานตัวแทนความรักให้เราสองคนในคืนนี้ก็เป็นได้” ดวงตาหมาป่าเริ่มเปล่งประกายหื่นกระหาย นานแล้วที่ซ่งเทียนเหิงไม่ได้ใกล้ชิดหลิวหมิงหย่วน ภรรยาเปิดทางให้ขนาดนี้ ผู้ใดจะกล้าชักช้าเสียเวลา จุมพิตเริ่มต้นอย่างร้อนแรงดูดดื่ม สองสามีภรรยาเปรียบเสมือนเปลวไฟที่พร้อมแผดเผากันและกัน ส่งผลให้เลือดลมพลุ่งพล่านยากระงับ หลิวหมิงหย่วนยกตัวขึ้นคร่อมขาซ่งเทียนเหิง สองแขนโอบรัดร่างกำยำ ยื่นทรวงอกอิ่มให้เขาปรนเปรอ ซ่งเทียนเหิงพึงพอใจกับควา

ซ่งเทียนเหิงก้มหน้าให้หน้าผากแตะหน้าผาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาซุกซนของภรรยา “ข้าเป็นเจ้าหนี้ที่ค่อนข้างหน้าเลือด ไม่มีทางยกหนี้ให้ฮูหยินง่าย ๆ หรอก” ไม่รู้ใต้น้ำมีงูตั้งแต่ยามใด มันถึงเลื้อยสำรวจเรือนร่างคนไม่หยุด หลิวหมิงหย่วนรีบจับงูตัวนั้น ก่อนที่มันจะเหิมเกริมไปมากกว่านี้ “บรรดานักรบไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยเหมือนท่านทุกคนหรือไม่” “ทุกอย่างบนโลกล้วนมีข้อยกเว้น การใช้แรงที่เต็มไปด้วยความสุข ไม่มีผู้ใดปฏิเสธหรือไม่ต้องการหรอก” เสียงทุ้มนุ่มเริ่มแหบพร่า หลิวหมิงหย่วนคร้านถกเถียงเรื่องพรรค์นี้กับหมาป่าเจ้าเล่ห์ นางเปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งพิงหลังกับอกแกร่ง ให้แขนของเขาโอบเอวคอดกิ่ว ผิวพรรณขาวเนียนเมื่อมีตำหนิย่อมโดดเด่นสะดุดตา สายตาซ่งเทียนเหิงจับจ้อง ประทับจุมพิตลงไปแผ่วเบา “ทำให้ฮูหยินพบเจอเรื่องเลวร้าย ต้องโทษสามีที่บกพร่องต่อหน้าที่ ดูแลเจ้าได้ไม่ดีพอ” สัมผัสอ่อนโยนน้ำเสียงนุ่มนวลทำหัวใจหลิวหมิงหย่วนอบอุ่น ซ่งเทียนเหิงเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่เคยกล่าวโทษหรือตำหนินาง ยินดีให้นางเป็นฝ่ายถูก ส่วนเขาแบกรับความผิดไว้เพียงผู้เดียว “เ