Novels by Finfin Series

จื่อหรานเดินเข้ามาพร้อมถาดที่มีถ้วยน้ำแกงหอมกรุ่นวางอยู่ “ซื่อจื่อ น้ำแกงนี้คุณหนูลงมือทำอยู่ครึ่งค่อนวัน ตักแบ่งแยกจากส่วนที่ให้ท่านโหวกับฮูหยิน เดิมนึกว่าคุณหนูเก็บไว้ให้ผู้ใด ที่แท้เป็นซื่อจื่อ มิน่าคุณหนูถึงไม่ยอมให้จื่อหรานปิดหน้าต่าง” หลิวหมิงหย่วนถลึงตาใส่จื่อหราน อีกฝ่ายไม่พูดนับว่าดี พอพูดขึ้นมากระทั่งหน้าผู้เป็นนายก็ไม่รักษา ใบหน้าขาวเนียนเห่อร้อน ไม่กล้าเหลียวมองบุรุษฝั่งตรงข้ามที่กำลังลุกขึ้นมาหยิบถ้วยน้ำแกง ซ่งเทียนเหิงดื่มน้ำแกงไปพลางจับจ้องความเขินอายของหลิวหมิงหย่วนไปพลาง ดันกล่องผ้าปักที่นำติดตัวมาไปตรงหน้าหญิงสาว “คืออะไร” หลิวหมิงหย่วนมองกล่องผ้าปักอย่างเคลือบแคลง “เปิดดูสิ” เห็นหลิวหมิงหย่วนนั่งนิ่งไม่ยอมแตะต้อง ซ่งเทียนเหิงอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “เป็นอะไรไป กลัวข้าซ่อนของที่ทำให้ตกใจไว้หรือ” “ข้าจำได้ ตอนเด็กเจ้าชอบกลั่นแกล้งข้าด้วยวิธีนี้ พอข้าตกใจ เจ้าก็จะทำตัวเป็นคนดีเข้ามาปลอบ จากนั้นฉวยโอกาสกินเต้าหู้ข้า” ซ่งเทียนเหิงไร้ความละอายต่อสิ่งที่เคยกระทำในอดีต วางถ้วยน้ำแกงที่ดื่มจนหมดเกลี้ยงลง “ทุกอย่

แสงตะเกียงวูบไหวตามลมรัตติกาลที่ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย ปกคลุมสรรพสิ่งใต้ผืนฟ้าให้กลายเป็นสีขาวโพลน ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งม้วนพัดเข้ามาปะทะร่างเล็กซึ่งนอนเอนกายอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เนื่องจากร่างกายท่อนล่างมีผ้าห่มผืนหนาปกคลุม ความเย็นจึงมิอาจแทรกซึมเข้าไปสร้างความสั่นสะท้านให้ได้ ต่างจากร่างกายท่อนบน หลิวหมิงหย่วนใช้มือข้างที่ไม่ได้จับหนังสือกระชับสาบเสื้อ จื่อหรานนั่งทำงานเย็บปักอยู่ข้างเตียง หางตาเห็นความเคลื่อนไหวของผู้เป็นนายจึงเงยหน้าขึ้น “คืนนี้ลมแรง จื่อหรานไปปิดหน้าต่างนะเจ้าคะ” หลิวหมิงหย่วนมองบานหน้าต่างที่เปิดกว้างอยู่เพียงบานเดียวในห้อง สายตาคล้ายเฝ้ารออะไรบางอย่างอยู่ ครั้นเห็นว่าดึกมากแล้วจึงถอนสายตากลับ นัยน์ตาสีน้ำหมึกมีประกายผิดหวัง พูดเสียงเบาว่า “ดึกมากแล้ว หลังปิดหน้าต่างเจ้าก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะ ข้าจะนอนแล้วเช่นกัน” กล่าวจบปิดหนังสือในมือ นำไปวางบนโต๊ะเล็กหัวเตียงเตรียมเข้านอน “ซื่อจื่อ” คำเรียกขานประโยคเดียวทำหัวใจหลิวหมิงหย่วนเต้นรัว รีบหันไปมองทางหน้าต่าง พบว่าเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำ

เฉาเฉวียนเฝ้าอยู่หน้าประตู แม้ได้ยินเรื่องราวที่ทั้งสองพูดคุยกันไม่ชัด แต่พอนำมาปะติดปะต่อกันได้ “ซุนกงกงรักและหวังดีต่อท่านอ๋อง ทำสิ่งใดล้วนคำนึงถึงผลประโยชน์ของท่านอ๋องเป็นสำคัญ เรื่องที่ซุนกงกงออกปากเตือน กระหม่อมเห็นว่าท่านอ๋องไม่ควรมองข้าม” อู๋ซั่วหยางสบตาลูกน้องคนสนิท “เจ้าเองก็คิดเช่นเดียวกับซุนกงกงใช่หรือไม่ คิดว่าข้าหวั่นไหวให้หลิวหมิงหย่วน คิดว่าข้ากำลังสร้างจุดอ่อนให้ตนเอง” เฉาเฉวียนก้มหน้าไม่เอ่ยอันใด “ใช่แล้ว เจ้ากับซุนกงกงคิดไม่ผิดมองไม่พลาด ข้าหวั่นไหวให้นางจริง นางกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้ข้าเกิดความลังเลไม่กล้าลงมือเฉียบขาดเฉกเช่นอดีต” เฉาเฉวียนเงยหน้าขึ้น ไม่ง่ายที่ผู้เป็นนายจะเปิดปากยอมรับกับเขาอย่างตรงไปตรงมา เนื่องจากที่ผ่านมาอีกฝ่ายคอยเน้นย้ำเสมอว่ากับหลิวหมิงหย่วนเป็นเพียงความต้องการอยากเอาชนะ เป็นของเล่นที่ยังเล่นไม่เบื่อ ดังคำกล่าวที่ว่า ‘ตนเองเห็นไม่ชัด ผู้อื่นกลับมองเห็นอย่างชัดเจน’ “กระหม่อมไม่นึกว่าท่านอ๋องจะชื่นชอบสตรีเช่นนี้ ยโสโอหัง วางตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง จิตใจซุกซ่อนความอำมหิต ชอบยืมดาบฆ่าคน เจ้าเล่ห์มากแ

จิตใจอู๋ซั่วหยางล่องลอยอยู่กับหลิวหมิงหย่วน ขณะเดียวกันก็ได้ยินทุกถ้อยคำของซุนกงกงอย่างชัดเจน เรื่องรักไม่ละทิ้ง เรื่องใหญ่มีหรือจะละเลย “จะทำเรื่องเหล่านี้ได้ต้องกำจัดอุปสรรคขวางทางเสียก่อน ซ่งเทียนเหิงช่วงชิงสมรสพระราชทานไม่ได้เป็นเพียงการหักหน้า ยังเป็นการประกาศตัวเป็นศัตรูอย่างเปิดเผย ก่อนหน้านี้ที่การเคลื่อนไหวของเราติดขัด เก้าในสิบส่วนคงเป็นฝีมือเขา ตระกูลซ่งจงรักภักดีต่อกษัตริย์ที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างถูกต้องชอบธรรม ไม่มีวันสนับสนุนข้าเป็นแน่” “ชายแดนถูกรุกราน ตระกูลซ่งต้องเคลื่อนทัพไปปราบปราม ในเมืองหลวงเหลือเพียงกองทัพภายใต้การนำของอัครเสนาบดีเกา นอกในประสาน ไยต้องกลัวการใหญ่ไม่สำเร็จ กว่าตระกูลซ่งจะเคลื่อนทัพกลับถึงเมืองหลวง ท่านอ๋องก็คงนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรในฐานะกษัตริย์ไปแล้ว” “ความหมายของซุนกงกงคือ...” สบตาก็รู้ถึงความคิด ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ อู๋ซั่วหยางระงับความตื่นตระหนก เนิ่นนานถึงค่อยเปิดปาก “ครอบครองโดยไม่สูญเสีย ไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ ได้ยินว่ารัชทายาทแคว้นจิ้งอำนาจสั่นคลอนเพราะถูกพี่น้องมุ่งร้ายหวังลากลงจากตำแหน่ง เขาจึงต้องเร่งส

อารมณ์สาวใช้ผู้หวงแหนคุณหนูให้ท่านเขยที่ตนเองชื่นชอบพลันผ่อนคลาย สำหรับนางนอกจากซ่งซื่อจื่อ ไม่มีบุรุษใดคู่ควรเป็นท่านเขยของนาง นางรู้ นางเห็น หลายปีมานี้ซ่งซื่อจื่อทำเพื่อคุณหนูของนางมากมายเพียงใด งานเย็บปักถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านโหวส่งคืนอำนาจทางการทหาร ตระกูลหลิวยามนี้มีเพียงบารมีไม่มีอำนาจ สิ้นไร้ผลประโยชน์ให้แสวงหา เหตุใดชินอ๋องยังไม่เลิกยุ่งกับคุณหนูอีก” จื่อหรานพึมพำอย่างไม่เข้าใจ “เขาเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง ไม่เคยถูกคนทำให้อับอายขายหน้ามาก่อน การแต่งงานของข้าทำให้เขาต้องแบกรับความอัปยศถึงสองครั้งสองหน หนแรกเป็นซ่งซื่อจื่อทูลขอสมรสพระราชทานสตรีคนเดียวกัน ต่อมาเป็นข้าปฏิเสธไม่เลือกเขา เขาเกิดมาฐานะเหนือผู้คน ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีจะมากตามไม่ถือเป็นเรื่องแปลก ในระยะเวลาอันสั้นถูกข้ากับซ่งซื่อจื่อผลักให้กลายเป็นตัวตลก ในใจจะไม่คิดแค้นต้องการเอาคืนได้อย่างไร เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยเขาไปเถิด ขอเพียงฝ่ายเรามีสติ เหตุใดต้องกลัวแผนร้ายของคนพาล” ฝั่งคนพาลที่หลิวหมิงหย่วนเอ่ยถึง เวลานี้กำลังนั่งทำหน้าถมึงทึงอยู่หลังโต๊ะหนังสือ เบื้องหน้าคือซุนกงกงที่ส

กลับถึงเรือน สิ่งแรกที่หลิวหมิงหย่วนทำคือเปิดจดหมายของอู๋ซั่วหยาง จิตใจใคร่รู้ บุรุษชั่วช้าผู้นั้นคิดเล่นเล่ห์อะไรในจดหมาย ริมฝีปากเหยียดยิ้มหยัน ไม่รอให้อ่านจบก็จัดการโยนทิ้งกระถางไฟ เปลวเพลิงกลืนกินกระดาษอย่างรวดเร็ว ไม่กี่อึดใจก็สูญสลายไม่เหลือกระทั่งเถ้าถ่าน “จดหมายผู้ใดหรือเจ้าคะ ไยคุณหนูโยนทิ้งราวสิ่งไร้ค่า” หลิวหมิงหย่วนเท้าคางกับโต๊ะเตี้ยเบื้องหน้า ทอดสายตามองหิมะขาวโปรยปรายนอกหน้าต่าง หวนนึกถึงช่วงเวลาแสนหวานที่ได้อยู่กับซ่งเทียนเหิงเมื่อวาน จิตใจจึงเบิกบานลืมความขุ่นเคืองยามอ่านจดหมายไปจนสิ้น ปลายนิ้วสัมผัสกลีบปาก ความอบอุ่นของจุมพิตตอนลาจากตราตรึงใจไม่เลือนหาย ใบหน้าร้อนผะผ่าว แก้มขาวเนียนขึ้นริ้วแดง ไม่คิดว่าตนเองจะได้กลายเป็นสาวน้อยตกสู่ห้วงรักอีกครั้ง “คุณหนู คุณหนู” จื่อหรานโน้มตัวกระซิบเรียกข้างหูหลังส่งชาร้อนให้ผู้เป็นนายแต่อีกฝ่ายเอาแต่เหม่อลอยไม่ยอมรับ “คิดถึงซ่งซื่อจื่ออยู่หรือเจ้าคะ” คำถามนี้ของจื่อหรานทำริ้วแดงบนใบหน้าหลิวหมิงหย่วนแล่นลามไปถึงใบหู นางตวัดตาค้อน ตอบไม่เต็มเสียงนัก “ผู้ใดคิดถึงเขากัน” “ไม่คิดถึง