ศัตรูบนทางแคบ 1

         “ข้าผู้เป็นอ๋องสามารถเป็นพยานให้คุณหนูรองหลิวได้ คุณหนูรองหลิวไม่ได้ว่าจ้างผู้ใดมาสร้างภาพให้ตนเองดูดี วันนั้นข้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมฝูไหล เห็นกับตาว่าขอทานคนหนึ่งถือป้ายหยกประจำตระกูลเหอมารับอาหารที่โรงเตี๊ยม บอกเป็นคำสั่งคุณหนูหลิว เมืองหลวงแคว้นอู๋มีคุณหนูหลิวแค่สองคน คนหนึ่งดำรงตำแหน่งมารดาแผ่นดินอยู่ในวัง ส่วนอีกคนคือคนที่อยู่ข้างกายหลิวโหวยามนี้”

         เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นทำให้หลิวหมิงหย่วนกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ร่างกายนางแข็งเกร็งอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เจ้าของเสียงปรากฏตัวที่หน้าประตู

         อู๋ซั่วหยาง!

         ความแค้นลึกล้ำไม่ตายไม่เลิกราพาดผ่านดวงตาคู่งามก่อนเลือนหายอย่างรวดเร็วยามศัตรูคู่อาฆาตเดินนำเหล่าขุนนางเข้ามาภายในจวน

         หลิวโหย่งหลินเห็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ผู้ดำรงตำแหน่งชินอ๋องมาเยือนก็รีบออกคำสั่งให้พ่อบ้านเรียกตัวบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่งมาพาขอทานออกไป

         “หงซวน วันนั้นเจ้ากับสหายเห็นเช่นเดียวกันกับข้า เหตุใดไม่ออกมาชี้แจงต่อคุณหนูทั้งหลาย ปล่อยพวกนางทำลายชื่อเสียงคุณหนูรองหลิวได้อย่างไร” อู๋ซั่วหยางมองเกาหงซวนซึ่งอยู่ในกลุ่มคุณชายที่มาร่วมงานปักปิ่นของหลิวหมิงหย่วน จากนั้นเลื่อนมายังบรรดาคุณหนูที่สร้างความวุ่นวายเมื่อครู่

         “แต่ละคนถือว่าได้รับการอบรมสั่งสอนจากครอบครัวมาเป็นอย่างดี ไฉนถึงทำเรื่องไม่รู้จักหนักเบาเช่นนี้ออกมาได้ ที่นี่คือจวนหลิวโหว แม่ทัพผู้มีคุณูปการอันยิ่งใหญ่ต่อแผ่นดินแคว้นอู๋ เป็นพระสสุระของฮ่องเต้ ในราชสำนัก หรือแม้กระทั่งฝ่าบาทยังต้องไว้หน้าสามส่วน ดูถูกเหยียดหยามบุตรสาวไม่ต่างจากดูถูกเหยียดหยามบิดา หรือพวกเจ้าคิดว่าตนเองอยู่เหนือกษัตริย์ จึงไม่จำเป็นต้องให้เกียรติท่านโหวผู้นี้”

         น้ำเสียงอู๋ซั่วหยางที่ใช้กล่าวตั้งแต่ต้นจนจบนั้นอ่อนโยน ทว่าคนฟังกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น บรรดาคุณหนูที่ก่อเรื่องพากันหลบเข้าหลังมารดา ก้มหน้าก้มตาหลบเลี่ยงสายตาท่านอ๋องหนุ่ม

         เกาหงซวนซึ่งเป็นสหายสนิทของอู๋ซั่วหยางและเป็นพี่ชายเกาซีเหมิงก้าวเท้าออกมาด้านหน้า ประสานมือค้อมกาย “ขออภัยท่านอ๋อง หงซวนเพิ่งออกมาสมทบกับทุกคน จึงไม่รู้ว่าด้านหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

         หลิวหมิงหย่วนลอบแค่นเสียงเย้ยหยัน เห็นได้ชัดว่าเป็นข้ออ้างปัดความผิดให้พ้นตัว แต่ช่างเถิด นางไม่ได้หวังให้คนตระกูลเกาออกมายืนยันความดีให้นางอยู่แล้ว โรงเตี๊ยมฝูไหลคือโรงเตี๊ยมของชนชั้นสูง แน่นอนว่าคนที่รู้เห็นเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้มีแต่กลุ่มของอู๋ซั่วหยางกับเกาหงซวน หญิงสาวมองไปยังกลุ่มขุนนางระดับสูงที่อยู่ด้านหลังอู๋ซั่วหยาง ส่งยิ้มให้คนผู้หนึ่ง

         เป็นไปตามคาด คนแรกที่ออกมาคือผู้ที่เปรียบเสมือนพี่ชายของบิดา ซ่งโหว ซ่งตงหยาง บิดาซ่งเทียนเหิง

         “ข้าช่วยยืนยันอีกเสียง วันนั้นข้าพาภรรยาไปกินอาหารที่นั่นพอดี ได้ยินชัดเจนว่าขอทานเหล่านี้บอกว่าคุณหนูหลิวให้มารับอาหาร”

         เมื่อมีคนที่หนึ่งออกมายืนยัน คนที่สอง คนที่สาม และคนที่สี่ย่อมตามมาเรื่อย ๆ นี่คือการค้าที่หลิวหมิงหย่วนคำนวณผลกำไรไว้ล่วงหน้าก่อนจะปลดหยกประจำตระกูลเหอให้ขอทานนำไปรับอาหาร

         ผู้ใดบอกขอทานเป็นพวกไร้ประโยชน์ ประโยชน์ของพวกเขาคือมีการกระจายตัวตามที่ต่าง ๆ ของเมืองหลวงเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง ยามผู้ใดให้อาหาร พวกเขาจะสรรเสริญเยินยอถือเป็นผู้มีพระคุณ นางคือหนึ่งในนั้น เพียงชั่วข้ามคืน ชื่อเสียงเสียหายในอดีตของนางก็ลดทอนลงไปเกือบครึ่ง ยิ่งมีชนชั้นสูงรู้เห็นเหตุการณ์ ในสายตาพวกเขาย่อมต้องมองนางไปในทิศทางที่ดีขึ้น

         หากกล่าวว่าหลิวหมิงหย่วนทำความดีหวังผลนั้นคงไม่ผิด แต่เหนือสิ่งอื่นใด นางต้องการช่วยเหลือขอทานเหล่านั้นจริง ๆ ชีวิตคนเราไม่ว่าสูงหรือต่ำล้วนมีค่า นางเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ในยามที่ตนถูกเหยียบย่ำทำร้ายไม่ต่างจากสัตว์ในคุกหลวง

         เดิมหลิวหมิงหย่วนคาดหวังให้มีเสียงเล่าลือเกี่ยวกับตัวนางในทางที่ดีบ้างเท่านั้น ผู้ใดจะคิดว่าขอทานที่นางช่วยเหลือจะมีสามัญสำนึกอันสูงส่ง พร้อมใจกันมาร่วมอวยพรผู้มีพระคุณในวันสำคัญ

         “บุตรสาวข้าคงไม่มีความสามารถถึงขั้นซื้อตัวขุนนางระดับสูงได้กระมัง ยังมีผู้ใดข้องใจในความมีเมตตาของนางอีก” เสียงทรงพลังของหลิวโหย่งหลินดังขึ้น ดวงตาแข็งกร้าวตวัดมองกลุ่มคนที่ก่อนหน้านี้พยายามทำให้บุตรสาวของเขาอับอายขายหน้า “ถึงบุตรสาวข้าจะร้ายกาจ แต่ก็ดีกว่าคนบางจำพวกที่ต่อหน้าดีงามลับหลังน่ารังเกียจ ในเมื่อแขกไม่ให้เกียรติเจ้าบ้าน เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าเสียมารยาท พ่อบ้าน ส่งแขกทั้งหมดที่ลบหลู่คุณหนู”

         บรรดาขุนนางหลายคนยืนมองภรรยาและลูกถูกขับไล่โดยไม่สามารถช่วยอะไร หลิวโหวกลับมาพร้อมผลงานใหญ่ ไม่มีผู้ใดกล้าหาเรื่องใส่ตัวด้วยการล่วงเกินเขา เกิดอีกฝ่ายไม่พอใจใช้การพระราชทานรางวัลมาแก้แค้นเอาคืน เส้นทางขุนนางที่ฝ่าฟันอย่างยากลำบากคงได้สิ้นสุดเพียงเท่านี้

         “ท่านอ๋อง” หลิวโหย่งหลินไม่แยแสเสียงตัดพ้อโวยวายของแขกที่ถูกขับไล่ พาภรรยาและบุตรสาวมาคารวะอู๋ซั่วหยาง “ไม่ทราบท่านอ๋องจะเสด็จ กระหม่อมจึงไม่ได้เตรียมการต้อนรับ ขอท่านอ๋องโปรดอภัย เรื่องวุ่นวายน่าอับอายเมื่อครู่ หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ถือสา ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ออกหน้าช่วยเหลือบุตรสาวกระหม่อม”

         อู๋ซั่วหยางรับการคารวะจากครอบครัวตระกูลหลิวและแขกเหรื่อด้านหลัง รอยยิ้มอบอุ่นดุจลมวสันต์ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย “ได้ยินจากเหล่าขุนนางว่าในงานปักปิ่นคุณหนูรองมีการเลี้ยงต้อนรับท่านโหว ข้าจึงได้ทูลขอฝ่าบาทเป็นตัวแทนพระองค์มาร่วมงาน เป็นข้าที่มาโดยไม่ได้รับเชิญ ดังนั้นคนที่ต้องขออภัยควรเป็นข้า หวังว่าท่านโหวจะไม่ถือสาและแบ่งพื้นที่ว่างให้ข้าได้ร่วมสนุก”

         “ท่านอ๋องให้เกียรติมาร่วมงาน นับเป็นเกียรติของกระหม่อมและครอบครัว” กล่าวจบผายมือไปยังทางเข้างาน “เชิญท่านอ๋อง เชิญใต้เท้าทุกท่าน”

         ตั้งแต่ต้นจนจบหลิวหมิงหย่วนไม่ได้เงยหน้าหรือเอ่ยขอบคุณอู๋ซั่วหยาง จวบจนอีกฝ่ายเดินผ่าน หญิงสาวจึงช้อนตาขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มมองมาเช่นกัน ยามสายตาสบประสาน ทุกอย่างคล้ายหมุนวนกลับที่เดิม หลิวหมิงหย่วนจำได้ดี แววตาอู๋ซั่วหยางที่ใช้มองนางไม่ต่างจากชาติก่อนแม้แต่น้อย น่าเสียดายที่นางไม่ใช่หลิวหมิงหย่วนคนเก่า ความอ่อนโยนจอมปลอมจึงยากสั่นคลอนจิตใจให้หวั่นไหว