ศัตรูบนทางแคบ 3

        เห็นท่าทางห่างเหินเย็นชาไร้ไมตรี ในใจอู๋ซั่วหยางบังเกิดความไม่ยินยอม ไม่มีสตรีใดกล้าเมินเฉยเขา หลิวหมิงหย่วนนับเป็นคนแรกและอาจเป็นคนสุดท้าย “คุณหนูรองหลิว ก่อนหน้านี้ข้าออกหน้าช่วยเหลือเจ้า ดูเหมือนเจ้ายังไม่ได้แสดงความขอบคุณ มิสู้อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนข้าสักพัก จากนั้นค่อยกลับเข้าไปในงานพร้อมกัน”

         สองเท้าที่เคลื่อนไปข้างหน้าหยุดกะทันหัน หลิวหมิงหย่วนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าอู๋ซั่วหยางอีกครั้ง ทำดีหวังผล ใช้บุญคุณมาเหนี่ยวรั้งสตรี ช่างน่าขันสิ้นดี ต้องโง่งมปานใดถึงมาหลงรักบุรุษผู้นี้ หากไม่ติดที่แห่งนี้มีอู๋ซั่วหยาง นางคงแหงนหน้าระเบิดเสียงหัวเราะเยาะให้ตนเองไปแล้ว

         “ท่านอ๋อง พระองค์เป็นบุรุษ หม่อมฉันเป็นสตรี อยู่ด้วยกันตามลำพังเห็นทีจะไม่เหมาะสม อีกอย่างเท่าที่หม่อมฉันจำได้ เป็นพระองค์ที่ออกหน้าช่วยเหลือเอง หม่อมฉันหาได้ร้องขอ ในเมื่อเป็นความสมัครใจ เหตุใดต้องถามหาคำขอบคุณ หรือพระองค์ช่วยหม่อมฉันเพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง” กล่าวจบแย้มรอยยิ้มหวาน ต่างจากดวงตาซึ่งไร้ความรู้สึกใด ๆ

         อู๋ซั่วหยางหรี่นัยน์ตา ไม่นึกว่าดรุณีวัยแรกแย้มผู้นี้จะมีฝีปากที่ไม่ธรรมดา ถึงกับกล้าปฏิเสธไมตรีที่เขาหยิบยื่นให้ หากเป็นสตรีอื่น พวกนางคงกระตือรือร้นรีบสร้างสะพานให้เขาข้าม “คุณหนูรองหลิวอย่าได้เข้าใจผิด ตัวข้าช่วยเหลือคนย่อมไม่หวังผล เพียงอยากรู้จักคุณหนูรองหลิวให้มากขึ้น หรือคุณหนูรองหลิวรังเกียจที่จะคบหาข้าเป็นสหาย”

         “ท่านอ๋องชื่อเสียงดีงาม เป็นหม่อมฉันที่ไม่คู่ควร”

         ถ้อยคำปฏิเสธทั้งทางตรงทางอ้อมของหลิวหมิงหย่วนเริ่มสร้างความไม่พอใจให้อู๋ซั่วหยาง หากไม่เห็นว่าตระกูลหลิวมีประโยชน์ต่องานใหญ่ในวันข้างหน้า คิดหรือว่าเขาจะยอมลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับสตรีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วแคว้นอย่างนาง

         ถึงจะรู้สึกฝืนใจกับการเข้าหาหลิวหมิงหย่วน แต่เพื่อผลประโยชน์ ไม่มีอะไรที่อู๋ซั่วหยางทำไม่ได้ รอยยิ้มละมุนที่กระชากวิญญาณสตรีมาแล้วนับไม่ถ้วนถูกนำออกมาใช้ “คุณหนูรองหลิว ข้าทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจใช่หรือไม่ โปรดบอกกล่าวต่อข้าสักเล็กน้อยเถิด ข้าผู้นี้จะได้ปรับปรุงแก้ไข”

         ท่าทางอบอุ่นอ่อนโยนที่อู๋ซั่วหยางคิดว่าสามารถสั่นคลอนจิตใจหลิวหมิงหย่วนได้นั้น แท้จริงกลับเป็นการเพิ่มความสะอิดสะเอียนให้หญิงสาว ลำคอตีบตัน ท้องไส้ปั่นป่วน ขับบางอย่างให้วิ่งมาจุกอยู่ที่ลำคอ ต้องใช้เวลานานพอสมควรถึงกล้ำกลืนฝืนบังคับไม่ให้มันออกมาทักทายตัวต้นเหตุ

         “หม่อมฉันกับท่านอ๋องเพิ่งพบกันครั้งแรก ไหนเลยจะมีเรื่องที่ทำให้ขุ่นเคืองใจ ท่านอ๋องคิดมากไปแล้ว หากไม่มีธุระอื่นอีก หม่อมฉันขอตัวกลับเข้างาน” หลิวหมิงหย่วนปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติ ตั้งแต่ต้นจนจบพยายามไม่ให้รอยยิ้มเลือนหาย ทว่าขณะหมุนตัว ข้อเท้าคล้ายมีบางอย่างมากระทบ ส่งผลให้สิ้นไร้เรี่ยวแรงพยุงกาย ทรุดร่างลงพื้นพร้อมใบหน้าเจ็บปวด

         ‘อู๋ซั่วหยาง เจ้าคนบัดซบ! ถึงกับใช้วิธีเลวทรามต่ำช้ามาเหนี่ยวรั้งข้า’ หลิวหมิงหย่วนก่นด่าในใจ ตวัดตามองเจ้าคนสารเลวด้านหลัง

         ริมฝีปากอู๋ซั่วหยางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เหยื่อที่เขาหมายตา มีหรือจะปล่อยให้หลุดรอดไปโดยง่าย ร่างสูงค่อย ๆ โน้มตัวลง ระบายยิ้มอ่อนโยนกลบความดำมืดในใจ “คุณหนูรองหลิวเป็นอะไรไปหรือ ต้องการความช่วยเหลือจากข้าหรือไม่”

         หลิวหมิงหย่วนมองข้อเท้าที่ถูกอู๋ซั่วหยางซัดบางอย่างใส่ ความเจ็บเสียดลึกถึงกระดูกทำให้นางไม่กล้าขยับตัวส่งเดช นางมิอาจโวยวายกล่าวหาอู๋ซั่วหยางโดยไร้หลักฐาน จำต้องมองหาตัวช่วยที่ไม่ใช่เขาแทน

         ไฉนจึงไม่มีผู้ใดผ่านมาบ้างนะ...

         “ยามเจ้าหมุนตัวเมื่อครู่ไม่ทันระวังทำให้ข้อเท้าพลิก ให้ข้าช่วยเถิด”

         หลิวหมิงหย่วนถดตัวถอยหนีวงแขนที่เตรียมช้อนอุ้มนาง “ท่านอ๋อง ชายหญิงห้ามใกล้ชิด หากท่านอ๋องอยากช่วยจริง รบกวนตามสาวใช้มาพยุงหม่อมฉันเถิด ท่านอ๋องชื่อเสียงดีงามเรื่องการวางตัว หลักปฏิบัติที่หม่อมฉันเอ่ยถึงคงไม่มีผู้ใดกระจ่างแจ้งเท่าท่านอ๋องแล้ว” แค่คิดว่าอู๋ซั่วหยางจะแตะเนื้อต้องตัว ความขยะแขยงก็บังเกิดในใจหลิวหมิงหย่วน กระทั่งความเจ็บที่เท้ายังไม่ใส่ใจ ฝืนลากตัวเองออกห่างฝ่ายตรงข้ามในระยะที่คิดว่าปลอดภัย

         ไม่รู้เหตุใดหลิวหมิงหย่วนถึงรู้สึกว่าความอ่อนโยนของอู๋ซั่วหยางมีแรงคุกคามซ่อนอยู่ ชาติก่อนเขาไม่ได้เป็นเช่นนี้ หรือเพราะนางต่อต้านไม่คล้อยตาม เขาจึงควบคุมตนเองไม่อยู่หลุดเผยธาตุแท้ออกมา ผู้ใดจะรู้ยามเขาอยู่กับคนใต้อาณัติเป็นเช่นไร

         “เหตุใดต้องทำให้เรื่องยุ่งยากด้วย ข้าอุ้มเจ้ากลับเรือนไม่ง่ายกว่าหรือ”

         ยิ่งนานความอ่อนโยนของอู๋ซั่วหยางยิ่งน่ากลัว หลิวหมิงหย่วนรู้สึกว่าความเจ็บที่เท้าเบาบางลงบ้างแล้ว จึงยื่นมือจับราวระเบียงทางเดินหมายลุกขึ้น ทว่าทันทีที่เท้าข้างนั้นยันพื้น ความเจ็บพลันแล่นลามจนต้องล้มลงไปนั่งกับพื้นตามเดิม เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มใบหน้าและแผ่นหลัง “เรือนชั้นในเป็นที่พักของอิสตรี ท่านอ๋องเป็นบุรุษไม่เหมาะสมเข้าไป หากมีคนพบเห็น เราสองคนจะต่างฝ่ายต่างเสียหาย”

         เสียหาย? แน่นอนว่าอู๋ซั่วหยางอยากให้มีเรื่องเสียหายถึงทำเช่นนี้ ต่อไปการเข้าใกล้หลิวหมิงหย่วนก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้ว เขามองลูกกวางน้อยที่พยายามเอาตัวรอดจากกรงเล็บหมาป่าด้วยความเอ็นดู เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอยากเล่นกับเหยื่อ จึงไม่ได้รีบร้อนฉวยโอกาสตามที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้ หมากที่ไม่ยอมลงกระดานย่อมน่าสนใจกว่าหมากที่จับวางได้ตามใจ

         รอยยิ้มขบขันบนใบหน้าอู๋ซั่วหยางกระตุ้นอารมณ์หลิวหมิงหย่วนให้เดือดดาล หากไม่กลัวตระกูลหลิวจะเดือดร้อนไปกับนางในข้อหาทำร้ายเชื้อพระวงศ์ นางคงใช้ปิ่นบนศีรษะแทงเขาให้หายแค้นไปแล้ว

         “อย่าฝืนเลย ให้ข้าอุ้มเจ้ากลับเรือนเถอะ” อู๋ซั่วหยางเอ่ยขึ้นหลังมองสภาพทุลักทุเลของหลิวหมิงหย่วนจนพอใจ เหงื่อบนใบหน้าไม่ได้ทำให้ความงดงามของนางจางลง แต่ขับเน้นให้น่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น วงแขนกำยำยื่นออกไปข้างหน้าเตรียมช้อนอุ้มร่างบอบบาง ทันใดนั้น ร่างของหลิวหมิงหย่วนพลันลอยขึ้นเหนือพื้นผ่านหน้าเขาไป ดวงตาสีนิลมีประกายดำมืดพาดผ่าน

         เป็นผู้ใดบังอาจมาขัดขวางเรื่องดีงามของเขา!

         ต่อให้มีโทสะรุนแรง อู๋ซั่วหยางกลับไม่สามารถแสดงออกมาได้ เขาคือชินอ๋องผู้สุภาพอ่อนโยน อารมณ์ด้านมืดคือสิ่งต้องห้ามที่ไม่ควรเผย คิดได้ดังนั้น ไอสังหารในดวงตาจึงเลือนหาย ลุกขึ้นเผชิญหน้าผู้มาใหม่

         ฝั่งหลิวหมิงหย่วนตกใจกับการที่ร่างถูกยกขึ้นกะทันหันจึงวาดมือสะเปะสะปะกระทั่งคล้องเข้ากับลำคอเจ้าของวงแขนที่อุ้มนาง เนื้อตัวนางสั่นเทาเนื่องจากหวาดกลัวการตกพื้น

         “อย่ากลัว พี่ชายไม่ปล่อยเจ้าตกลงไปหรอก”

         เสียงนี้? หลิวหมิงหย่วนช้อนตามองทันใด “พี่หงซิน” เสียงหวานเอ่ยเรียกพร้อมกระชับวงแขนที่โอบรอบคอชายหนุ่มให้แน่นขึ้น “ห้ามทำหย่วนเอ๋อร์ตกนะ”

         “น้องสาวน่าทะนุถนอมปานนี้ พี่ชายจะใจร้ายทำบอบช้ำได้อย่างไร”

         “ท่านตาเล่า”

         “อยู่ในงาน เพื่อให้ทันมางานปักปิ่นของเจ้า ท่านปู่สั่งสารถีเร่งความเร็วรถม้าประดุจพายุ จากไห่โจวมาเมืองหลวงไม่ใช่วันสองวัน แต่เพื่อหลานรักอย่างเจ้าท่านปู่กลับทำได้”

         “แน่นอนว่าท่านตารักหย่วนเอ๋อร์ที่สุด การค้าต่างเมืองจะสำคัญกว่าได้อย่างไร”

         “ดีที่การค้าครั้งนี้ราบรื่น มิเช่นนั้นตระกูลเหอต้องพลาดลูกค้ารายใหญ่เพราะเจ้าเป็นแน่”

         หลิวหมิงหย่วนย่นจมูก ซบหน้ากับอกญาติผู้พี่ หางตาเหลือบมองอู๋ซั่วหยางที่กลายเป็นส่วนเกินระหว่างเครือญาติ