ตอนที่10 ห้องพักอาจารย์ตอนเย็น

ตอนที่10 ห้องพักอาจารย์ตอนเย็น

"แต่คุณ" พิพิมพ์อ้าปากจะเถียงกลับ ก็ต้องกลืนคำพูดทุกอย่างลงคอ เพราะมีสายตาของพิธาและรินดาจับจ้องอยู่

"ค่ะ อาจารย์"

รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมุมปาก พิพิมพ์ไม่สามารถโต้กลับเขาได้เลยแม้แต่น้อย จำต้องรับปากและเดินออกไปเงียบ ๆ พร้อมความโกรธที่โดนเขาเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว

"ยัยพิมพ์ แกโอเคไหม" รินดาเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นเพื่อนถอนหายใจเป็นสิบ ๆ ครั้ง

"ฉันโอเค ฉันจัดการได้"

"แกกับอาจารย์ภาคภูมิ ไม่ได้มีเรื่องอะไรกันใช่ไหม" สีหน้ารินดาแสดงออกชัดเจนว่ากังวลและเป็นห่วง

"ถ้าแกหมายถึงเรื่องทะเลาะกัน ไม่มีหรอก" รินดามีคำถามขึ้นในหัวทันทีหลังจากได้ยินคำตอบ

"งั้นคงมีเรื่องอื่นสินะ ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวแกมากนัก แต่ถ้ามีเรื่องอะไรให้ฉันช่วยแกบอกฉันได้เลยนะ ฉันอยู่ข้างแกเสมอ" รินดาหันไปบอกเพื่อนสีหน้าจริงจัง หลังจากเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ กลิ่นน้ำหอมบนตัวอาจารย์หนุ่มค่อนข้างชัดเจนว่าคือกลิ่นเดียวกับที่เธอได้กลิ่นตั้งแต่เมื่อวาน

"ขอบใจแกมาก ฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จฉันจะเล่าทุกอย่างให้แกฟังนะ เข้าห้องเรียนกันเถอะ"

ตอนเย็น

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ อย่าลืมทำรายงานส่งให้ทันตามกำหนดเวลาที่ผมแจ้งไปนะครับ แล้วเจอกันวันศุกร์" อาจารย์ประจำคลาสพูดจบก็เดินออกจากห้องไป นักศึกษาพากันทยอยเดินออกจากห้องตามไปเช่นกัน

"นี่ก็มืดแล้ว เดี๋ยวฉันไปพบอาจารย์ภาคภูมิเป็นเพื่อนแกแล้วกัน"

"ไม่เป็นไรหรอก แกกลับไปก่อนเถอะ แกบ่นว่าหิวไม่ใช่เหรอ กลับไปหาอะไรกินก่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน" พิพิมพ์ปฏิเสธทันควัน เพราะเธอรู้ดีว่าที่เขาเรียกพบเธอไม่ใช่เหตุผลเรื่องรายงาน เพราะรายงานทั้งหมดเขาเป็นคนแก้ให้เธอเองกับมือ

"แกแน่ใจนะ"

"ไม่ต้องห่วงฉัน เขาไม่ทำอะไรฉันหรอก" พิพิมพ์ตอบกลับสีหน้าจริงจัง

"โอเค ถ้ามีอะไรรีบโทรมาหาฉันนะ"

"โอเค"

ร่างบางในชุดนักศึกษาเดินไปตามทางเดินที่สว่างจ้าตลอดแนว ไม่มีนักศึกษาคนอื่นเดินสวน ไฟบนตึกเรียนมืดสนิท บ่งบอกว่าการเรียนของวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว มีเพียงอีกตึกที่มีเรียนภาคค่ำยังคงเปิดไฟอยู่ แต่ก็อยู่ห่างออกไป

ขาเรียวยาวบนรองเท้าส้นสูงรีบสาวเท้าไปข้างหน้า ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าห้องที่เธอคุ้นเคย จากนั้นเธอหยิบมือถือขึ้นกดถ่ายวิดีโอไว้เป็นหลักฐานก่อนจะเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

กำปั้นเล็กยกขึ้นเคาะประตูหน้าห้อง แต่ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยืนรอเงียบ ๆ ถ้าเขาไม่เปิดประตูเธอก็จะกลับทันที เพราะมีหลักฐานแล้วว่ามาพบเขาตามที่เขาบอกแล้ว

แกร็ก!

เสียงประตูปลดล็อกจากด้านใน ไม่มีเสียงของเขาเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน เธอยืนชั่งใจอยู่หน้าประตูอยู่นาน ว่าจะเปิดเข้าไปดีหรือไม่

"จะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนเลยหรือไง" เสียงเรียบดังออกมาจากด้านใน

ก่อนที่เธอจะทันตัดสินใจ

"อีตาบ้านี่"

แอ๊ด…

"นึกว่ารอให้ผมไปอุ้มเข้ามา"

"รายงานหนูมีปัญหาตรงไหนคะ"

"ยืนอยู่ตรงนั้นจะมองเห็นหรือไง"

"ถ้างั้นอาจารย์บอกหัวข้อมาได้เลยค่ะ" หญิงสาวหยิบสมุดโน้ตกับปากกาขึ้นมาเตรียมจดทันที

"ผมบอกว่าเดินมานี่"

"ไม่ค่ะ อาจารย์บอกหัวข้อมาได้เลยค่ะ"

"คุณกำลังท้าทายผมอยู่สินะ"

"เปล่าค่ะ" ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้น ตอบกลับน้ำเสียงหนักแน่น

แกร็ก!

เสียงล็อกประตูดังขึ้น ร่างกำยำลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวตรงเข้ามาหาเธอ

"คุณจะทำอะไรคะ เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็น ที่นี่ห้องพักอาจารย์นะคะ ถ้าคุณเข้ามาหนูจะเรียกให้คนมาช่วย" เธอหยิบมือถือออกจากกระเป๋าสะพาย ร่างกำยำค่อย ๆ เดินเข้าหาเธอ ร่างบางถอยหลังตามสัญชาตญาณ

"อ้ะ!"

แผ่นหลังชนโซฟาตัวใหญ่ เสียหลักล้มลง มือถือร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้น

"กลัวเหรอ เมื่อกี้ยังท้าทายผมอยู่เลย" เสียงทุ้มกดต่ำ ฝ่ามือหนาท้าวพนักโซฟา คร่อมตัวหญิงสาวไว้ทันที

“หลบทำไม ให้เก่งเหมือนเมื่อกี้สิ” ฝ่ามือหนาจับปลายคางให้เธอหันมาสบตา

ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้จนลมหายใจร้อนปะทะแก้มเนียน ดวงตากลมโตปิดสนิท ริมฝีปากเม้มแน่น

จ๊วบ!

ริมฝีปากหยักประกบลงปากบางอย่างไม่ให้ตั้งตัว จากตอนแรกตั้งใจว่าจะแค่ขู่ให้เธอกลัว แต่ริมฝีปากอมชมพูตรงหน้านั้นทำเขาอดใจไม่ไหว พิพิมพ์พยายามเบี่ยงหน้า ขัดขืนไม่ยอมเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำไปมากกว่านั้น

“ปะ…ปล่อยหนูนะคะ” เสียงสั่นเล็กน้อย

“คิดว่าเข้ามาห้องผมแล้ว…จะกลับออกไปง่าย ๆ เหรอ” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่กดดัน ยังไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

“แต่คุณบอกให้หนูมาแก้รายงานนี่คะ”

“สาบานว่าคุณไม่รู้ว่าผมเรียกคุณมาทำไม” เธอเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับ

“แต่ที่นี่มหาวิทยาลัยนะคะ” สายตาคมหรี่ลงเล็กน้อย

“งั้นก็แสดงว่าทำที่อื่นได้”