ตอนที่11 ผู้คุมเกมร้อน

ตอนที่11 ผู้คุมเกมร้อน

พรึบ!

อุ้มร่างบางลอยขึ้นจากโซฟา เปิดประตูพาขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

บรื๊น…

รถยนต์คันหรูขับออกไปด้วยความเร็วเกินที่มหาวิทยาลัยกำหนด ดีที่ช่วงเวลานี้ไม่มีนักศึกษาคนอื่น

"คุณจะพาหนูไปไหนคะ"

"คิดว่าผมจะพาไปที่ไหนล่ะ"

"จอดรถให้หนูลงด้วยค่ะ ไม่อย่างนั้นหนูจะโทรบอกเพื่อน" เธอขู่ออกไปคำโต หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์แต่ยังไม่กดโทรออกทันที

"โทรสิ บอกเพื่อนคุณด้วยว่าคืนนี้คุณจะค้างกับผม" ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ หน้าตาเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านกับคำขู่ของเธอ

"คุณคิดว่าหนูไม่กล้าเหรอคะ"

พรึบ!

ตู๊ด…

ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งละจากพวงมาลัยดึงโทรศัพท์ในมือหญิงสาวไปกดต่อสายโทรออกทันที

'แกอยู่ไหนยัยพิมพ์ เขาทำอะไรแกหรือเปล่า' เสียงร้อนรนของรินดาดังมาตามสาย

'ผมไม่ได้ทำร้ายเพื่อนคุณหรอก' เสียงเรียบตอบกลับปลายสาย

'อาจารย์ภาคภูมิ แล้วยัยพิมพ์ล่ะคะ' รินดาถามกลับน้ำเสียงอ่อนลง

'เธอนั่งอยู่ข้างผมนี่แหละ และเธอสบายดี' เขาตอบกลับ เหลือบมองหน้าเธอ

'แล้วทำไมอาจารย์ถึงได้โทรมาล่ะคะ'

'ผมแค่โทรมาบอกว่าคืนนี้พิพิมพ์จะค้างที่คอนโดผม ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลเธออย่างดี'

'เอ่อ…ค้างที่คอนโดอาจารย์เหรอคะ'

'ใช่ คอนโดผม ติดแม่น้ำเจ้าพระยา'

'เข้าใจแล้วค่ะ ฝากดูแลยัยพิมพ์ด้วยนะคะ'

'แค่นี้นะครับ' พูดจบก็กดตัดสายทันที พิพิมพ์ได้แต่นั่งนิ่งฟังบทสนทนาของทั้งสอง

บรรยากาศในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังเล็ดลอดเข้ามาบางจังหวะที่เร่งความเร็ว พิพิมพ์เผลอปล่อยความคิดล่องลอย ย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์คืนนั้น

สัมผัสของเขา จูบของเขา จนเธอเผลอจิกเล็บลงบนต้นขาแน่น

"กลัวเหรอ"

“คะ! เปล่าค่ะ”

“อย่าทำ…” เสียงเขาเบาลงกว่าทุกครั้ง

“ขาเป็นรอยแดงหมดแล้ว” ฝ่ามือหนาดึงมือเธอออกจากต้นขา ก่อนจะกุมไว้บนหน้าตัก ปลายนิ้วลูบหลังมือเธอแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยน ขัดกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้าอย่างชัดเจน

พิพิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย สายตาที่เคยแข็งกร้าวค่อย ๆ อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เธอก้มมองมือของตัวเองก่อนจะค่อย ๆ ดึงกลับมาวางไว้บนหน้าตักเหมือนพยายามดึงสติกลับมา

ภายในรถยังเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังแผ่ว ๆ ภาคภูมิไม่พูดอะไรแต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ฝ่ามือหนาก็ยื่นมากุมมือเธออีกครั้ง

ครั้งนี้…เธอไม่ได้ดึงหนี ปลายนิ้วของเขาลูบหลังมือเธอช้า ๆ แผ่วเบาเหมือนเดิม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงเล็กน้อย สัมผัสต้นขาอ่อนอย่างแผ่วเบา

“อึก" จังหวะนี้เธอสะดุ้งไม่ทันตั้งตัว ขนขาลุกซู่ มืออีกข้างเผลอกำเบาะแน่นร่างกายกลับร้อนวูบวาบจังหวะเขาสอดฝ่ามือเข้าใต้ชายกระโปรง

"เพี๊ย!"

"นี่มันในรถนะคะ" ฝ่ามือเล็กฟาดลงฝ่ามือหนาไม่แรงมากนัก เมื่อกระโปรงตัวสั้นถูกเลิ่กขึ้นจนเกือบเห็นกางเกงในตัวจิ๋ว โดยฝีมือของชายหนุ่ม

"ไม่มีใครเห็น" เขาหยุดรุกล้ำแต่ยังคงลูบไล้อยู่ตรงต้นขาเนียนขาว

"หยุดลวนลามหนูได้แล้วค่ะ" เธอว่ากลับเสียงแข็งพร้อมปัดมือเขาออก

"จะลวนลามผมกลับก็ได้นะ" ไม่ว่าเปล่าดึงมือเธอไปวางตรงเป้ากางเกง

"อ่าส์…" จังหวะรถสะเทือนตรงพื้นถนนขรุขระ มือเธอเผลอกดลงตรงเป้าตุงจนชายหนุ่มเผลอร้องครางออกมา พิพิมพ์พยายามดึงมือกลับแต่สู้แรงเขาไม่ได้ และตอนนี้แท่งเนื้อด้านในกำลังขยายตัวภายใต้กางเกงสแลกราคาแพง

"ปล่อยนะคะ"

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากทำบนรถ ผมไม่ได้ขู่ ถ้าผมทนไม่ไหวคุณต้องใช้ปากจัดการมัน" คำขู่ของเขาใช้ได้ผล มือเล็กวางนิ่งตรงส่วนนั้นจนถึงคอนโด

คอนโด

“ไปอาบน้ำ”

“คะ”

"เสื้อผ้าของคุณผมเตรียมไว้ให้อยู่ในตู้ด้านขวา หรือคุณจะใส่เสื้อผ้าผมก็ได้ ตามสบาย เพราะเวลาคุณใส่เสื้อผ้าผมคุณดูเซ็กซี่มาก" สายตาคมไล่มองตั้งแต่ใบหน้าลงมา หยุดที่ต้นขาอ่อนที่โผล่พ้นกระโปรงนักศึกษาตัวสั้น

“โรคจิต”

เวลาผ่านไปประมาณสิบห้านาที เสียงน้ำจากฝักบัวเงียบลง ประตูห้องน้ำเปิดออก ร่างบางก้าวออกมา มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบอก

“อ๊ะ!” เธอสะดุ้ง

ร่างกำยำยืนกอดอกพิงผนัง ท่าทางสบายเหมือนรออยู่ก่อนแล้ว

“คุณมายืนทำอะไรที่นี่คะ”

“รออาบน้ำ”

พิพิมพ์รีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า แต่ก็ต้องชะงัก ชุดนอนที่แขวนอยู่ข้างในบางจนมองทะลุปรุโปร่ง เธอหยิบขึ้นมาดูทีละชุด แต่ก็ไม่ต่างกันเลย

“ทำไมคุณยังยืนอยู่นี่คะ” เธอหันไปถาม เมื่อยังเห็นเขายืนมองอยู่ที่เดิม

“นี่ห้องผม” เขาตอบเรียบ ๆ

“ผมจะยืนตรงไหนก็ได้”

พิพิมพ์หันกลับไปเลือกเสื้อผ้าต่อ หยิบตัวนั้น วางตัวนี้ ยังไม่ตัดสินใจ

“ใส่ชุดไหน” เสียงเขาดังขึ้นด้านหลัง

“ก็ต้องถอดเหมือนเดิมนั่นแหละ” พูดจบ เขาเดินผ่านหน้าเธอไป ประตูห้องน้ำปิดลงทันที