ตอนที่9 มีพิรุธ

ตอนที่9 มีพิรุธ

คอนโด

ติ๊ด!

ประตูปลดล็อก ยังไม่ทันได้เปิดประตูห้อง

แอ๊ด…

ประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิดออก

“อ้าว!” รินดาเปิดประตูออกมาพอดี

“ไหนแกบอกว่าจะกลับไปนอนบ้านแม่คืนนี้ไง”

กึก!

พิพิมพ์ชะงัก จับมือบิดประตูแน่น

“แล้วทำไมแกกลับมาล่ะ” รินดายังถามต่อ

"ฉันรีบกลับมาแก้รายงานน่ะ"

“แล้วนี่แกใส่ชุดของใครมา” สายตารินดาไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เอ่อ…คือ…” พิพิมพ์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“ชุดพี่ชายฉันน่ะ พอดีว่าแม่ฉันนัดไปเจอที่คอนโดพี่ชาย”

“แล้วชุดนักศึกษาแกไปไหน” รินดายังคงมองแบบจับผิด

“ปกติพี่เพทายไม่ชอบใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมแบบนี้นี่ ชุดที่แกใส่อยู่นี่ราคาน่าจะหลักแสน”

“พี่เพทายทำงานหาเงินเองได้แล้ว น่าจะอยากใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมละมั้ง” ตอบกลับน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่น่าเอาเสื้อผ้าพวกนี้มาให้แกยืมใส่นะ" รินดาจ้องหน้า

“แกมีพิรุธ…ยัยพิมพ์”

“เปล่า” พิพิมพ์รีบส่ายหัว

“กลิ่นน้ำหอมที่ติดอยู่บนเสื้อ ฉันจำได้ว่าเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่ติดอยู่บนตัวแกตอนเที่ยง แกกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่ยัยพิมพ์ สารภาพมาซะดี ๆ แกกำลังมีแฟนใช่ไหม”

“ฉันจะรีบแก้รายงาน ค่อยสอบสวนวันหลังนะ”

ปั้ง!

ประตูปิดลง ร่างบางยืนพิงประตู หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมานอกอก มือสั่นเล็กน้อย ขาเรียวยาวค่อย ๆ ประคองร่างบางไปล้มลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างคนหมดแรง

เช้าวันต่อมา ณ โรงอาหารตอนกลางวัน

“มึงนึกยังไง ปกติไม่ชอบที่คนวุ่นวายแบบนี้ แล้ววันนี้โต๊ะก็เต็มหมด” พิธามองไปรอบ ๆ เพื่อหาโต๊ะว่าง แต่วันนี้เหมือนนักศึกษาจะมาทานมื้อเที่ยงที่โรงอาหารเยอะผิดปกติ

ภาคภูมิไม่พูดอะไร เดินนำไปอีกทาง สายตาหยุดที่โต๊ะหนึ่ง

“ขอนั่งด้วยนะครับ” พิธาพูดขึ้น

“ได้ค่ะอาจารย์” รินดาพยักหน้า

ภาคภูมินั่งลงฝั่งตรงข้ามพิพิมพ์ทันที พิพิมพ์ชะงักเล็กน้อย กำช้อนในมือแน่นบรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง มีแค่เสียงช้อนกระทบจาน พิพิมพ์ก้มหน้ากินไม่มองใคร

“ว่าแต่…” พิธาวางช้อนลง หันมามองพิพิมพ์

“คุณพักอยู่คอนโดเดียวกับภาคภูมิเหรอ”

กึก!

พิพิมพ์ชะงัก มือที่ถือช้อนกำแน่นขึ้นทันที ยังไม่ทันตอบ รินดาหันขวับมามองเธอทันที ทุกสายตาจ้องหน้าหญิงสาว ยกเว้นชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามเธอ เขายังนั่งหน้าเรียบนิ่งตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

“เอ่อ…คือ…” เธอกำช้อนแน่นขึ้น ก่อนจะตอบกลับ

“ไปหาพี่ชายค่ะ”

“อ๋อ” พิธาพยักหน้าเบา ๆ พิพิมพ์ก้มหน้าลงอีกครั้ง ตักข้าวเข้าปาก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

"ผมก็นึกว่าคุณพักอยู่ที่นั่น คอนโดติดริมแม่น้ำเจ้าพระยาแบบนั้นราคาแพงกว่าซื้อบ้านเดี่ยวซะอีก เจ้าของโครงการขายแบบหน้าเลือดมาก" ขณะพูดเหลือบมองหน้าภาคภูมิสลับกับมองทางหญิงสาว

"คนไม่มีปัญญาซื้อมักจะมองว่าแพงเสมอ แต่คนมีเงินซื้อไม่มีใครบ่นว่าแพง ตอนนี้ก็มีคนซื้อเต็มทุกห้องแล้ว" เสียงเรียบพูดขึ้นลอย ๆ แต่บ่งบอกชัดเจนว่ากำลังตอบกลับพิธา

"ยัยริน คอนโดพี่เพทายอยู่แถวอโศกไม่ใช่เหรอ" รินดาโน้มหน้าเข้าไปกระซิบถามให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ค่อยสอบสวนฉันทีหลังได้ไหม ฉันขอร้องล่ะ"

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงอีกครั้ง มีแค่เสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ ส่วนภาคภูมิ ยังคงนั่งกินข้าวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอพยายามกลืนข้าวลงคอ

ทั้งที่แทบไม่มีรสชาติอะไรเลย

“หนูอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะคะอาจารย์” เธอพูดขึ้นสั้น ๆ ก่อนจะลุกขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเดินออกไป เสียงเรียบดังขึ้น

"เย็นนี้หลังเลิกคลาส ไปพบผมที่ห้องด้วย"

"คะ" คิ้วเรียวสวยผูกเข้าหากัน จ้องหน้าอาจารย์หนุ่ม

"รายงานของคุณมีปัญหา"