Episode 7 เลี้ยงฉลองนองน้ำตา

Episode

7

เลี้ยงฉลองนองน้ำตา

เอลิน่ารู้สึกเบื่อที่ต้องทะเลาะกับลลิตาอย่างนี้ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลยสักนิดและวันนี้เธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะง้อลลิตา เธอจึงให้หญิงหญิงไปบอกกับพนักงานทุกคนว่าวันนี้เธอจะเลี้ยงขอบคุณพนักงานที่ช่วยงานกันในวันที่รายการทีวีมาถ่ายทำ

วันนี้เอลิน่าให้พนักงานเลิกเร็วกว่าทุกวันเพราะเธออยากให้ทุกคนกลับไปเตรียมตัวเพื่อไปเที่ยวในคืนนี้กันอย่างสนุกที่สุด

แม้ว่าเอลิน่าจะไม่อยากง้อลลิตาแต่เธอก็ยังพยายามโทรหาลลิตาแต่ในตอนนี้ลลิตากำลังเริงรักกับชายชู้อยู่บนเตียงนอนภายในคอนโดมิเนียมที่เอลิน่าเป็นคนซื้อให้กับเธอ

“ที่รักข้า ซี๊ด อ่า อือ ไม่ไหวแล้วที่รักขา” เสียงร้องครวญครางของลลิตาที่กำลังเริงรักกับชู้หนุ่มที่แอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมานานหลายเดือน นี่อาจเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ลลิตาหาเรื่องทะเลาะกับเอลิน่าอยู่บ่อย ๆ

เสียงเรียกเข้าที่มือถือของลลิตาพร้อมกับระบบสั่นดัง ครืด ๆ ๆ แต่ลลิตาก็ไม่แม้จะเอื้อมมือมารับสายของเอลิน่าเลยสักนิด

“ปล่อยไปก่อนแล้วกัน ไว้ค่อยง้อก็ได้ตอนนี้คงกำลังโกรธมากอยู่แน่ ๆ ไว้รอให้ใจเย็นก่อนค่อยไปตามง้อล่ะกัน” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาคนเดียวแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนภายในคอนโดมิเนียมของเธอ

เมื่อถึงเวลานัดพนักงานของเรนโบว์คาเฟ่ก็ต่างเดินทางมาที่ร้านอาหารชื่อดังที่กึ่ง ๆ ร้านเหล้า

บรรยากาศรอบ ๆ ร้านถูกตกแต่งด้วยแสงไฟหลากสี เสียงเพลงที่ดังไปรอบ ๆ ร้านผู้คนเริ่มเดินทางมากันเรื่อย ๆ แต่เอลิน่าวางแผนไว้ก่อนล่วงหน้าแล้วเธอจัดการจองโต๊ะในโซนส่วนตัวที่เป็นวีไอพีของทางร้านไว้เรียบร้อยแล้วเพราะร้านนี้ก็เป็นร้านของเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของเอลิน่า

“ทุกคนค่ะวันนี้กินกันให้เต็มที่ไปเลยนะคะ ถือว่าขอบคุณที่ทุกคนช่วยกันทำงานกันอย่างเต็มที่ในวันนั้นนะคะ” เอลิน่าพูดขึ้นมายิ้ม ๆ แม้ว่าภายในใจของเธอตอนนี้จะกำลังหม่นหมองอยู่ก็ตาม

“คุณลิตาไม่มาด้วยเหรือคะ” แอปเปิลเอ่ยถามเอลิน่าทั้ง ๆ ที่รู้ว่าลลิตาไม่มีทางมาด้วยแน่นอนเพราะเธอรู้ว่าทั้งสองทะเลาะกัน

“เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะบอสว่า ใครเข้าก่อนสนุกก่อนนะ” เอลิน่าเอ่ยออกมาเพื่อกลบเรื่องที่แอปเปิลพูดถึงลลิตา

“ก็รู้อยู่แล้วว่าบอสทะเลาะกับแฟนยังไปถามหาแฟนเค้าอีก ยัยแอปเปิลนี่มันเป็นคนยังไงกันนะ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ” ชอปเปอร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองตามหลังแอปเปิลก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างเบื่อหน่ายคนอย่างนั้น

“ชอปเปอร์แกก็รู้ไม่ใช่หรือไงว่ายัยแอปเปิลมันชอบหาแสงให้ตัวเองแต่หาไม่รู้เวลาร่ำเวลา” หญิงหญิงเอ่ยขึ้นมาแล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

“เม็ดทรายเราเข้าไปข้างในกันดีกว่า วันนี้เต็มที่ไปเลยนะ” ชอปเปอร์ชวนเมธาทิพย์แล้วจับมือของน้องสาวให้เดินเข้าไปในร้าน แต่เมธาทิพย์กลับมีอาการที่ไม่ร่าเริงเท่าไรจึงตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ เท่านั้น

“ค่ะ” 

บรรยากาศภายในร้านสวยมาก ๆ จนทุกคนที่เดินเข้ามาก็บอกออกมาว่าสวยน่านั่งนาน ๆ

“ทุกคนค่ะ วันนี้อยากกินอะไรสั่งกันได้เต็มที่เลยนะคะ แต่ขอบอกว่าครัวของที่ร้านปิดตอนเที่ยงคืนนะคะ ใครอยากสั่งอะไรสั่ง อยากดื่มอะไรดื่มได้เลยค่ะ เครื่องดื่มยันหว่างได้เลยนะคะ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็ยิ้ม ๆ ให้กับพนักงานแล้วก็เดินไปนั่งที่นั่งของเธอ

เอลิน่าพยายามเล่นมือถืออยู่ตลอดเวลาเพราะกลัวว่าลลิตาโทรหาหรือทักหาแล้วเธอจะไม่เห็นทันทีกลัวลลิตางอนมากไปกว่าเดิม

“บอสคะ ชนแก้วกันหน่อยดีมั้ยคะ วันนี้เรามาดื่มกันให้เต็มที่กันดีกว่านะคะ เรื่องอื่นปล่อยผ่านไปก่อนนะคะ คุณลิตาอีกหน่อยก็หายงอนแล้วค่ะ” แอปเปิลเดินมานั่งใกล้ชิดกับเอลิน่าพร้อมกับยกแก้วขึ้นมาชนแก้วกับเอลิน่าอย่างสนิทสนมจนพนักงานหลายคนหมั่นไส้แอปเปิลที่ทำตัวตีเสมอเอลิน่าอย่างนั้นรวมไปถึงหญิงหญิงและชอปเปอร์ด้วยที่หมั่นไส้หล่อนเต็มที

“คนบางคนนี่ก็หาแสงเก่งจริง ๆ อยากให้เค้าสนใจมากสินะถึงได้กล้าเสนอหน้าไปนั่งใกล้ชิดขนาดนั้น ไม่รู้ว่าอยากตีสนิทหรืออยากตีเนียนเป็นแฟนก็ไม่รู้ ช่างไม่ดูสถานะตัวเองเลยสักนิด” ชอปเปอร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าหญิงหญิงอย่างรู้กัน

“จริง ไม่รู้เมื่อไหร่มันจะรู้ตัวสักทีว่าทำตัวน่ารำคาญแค่ไหน ถ้าฉันเป็นบอสนะป่านนี้วิ่งนี้ไปไกลแล้ว ฮ่า ๆ ๆ กลัว” หญิงหญิงพูดจบชอปเปอร์ก็หัวเราะขึ้นมาพร้อม ๆ กันกับหญิงหญิง

“ชนแก้วกันหญิงหญิง แกพูดถูกใจฉันมาก เม็ดทรายด้วยยกสักทีสิเดี๋ยวแมลงวันก็ไข่ใส่ก่อนเหรอก” ชอปเปอร์บอกกับเมธาทิพย์แล้วก็ยกแก้วขึ้นมาชนแก้วกับเมธาทิพย์

“ค่ะ” เมธาทิพย์เอ่ยออกมาสั้น ๆ อีกครั้งแต่สายตาก็ยังจับจ้องที่หรน้าจอมือถือไม่วางตาและแววตาก็บ่งบอกว่าเธอกำลังเศร้ามาก ๆ ในตอนนี้

“เป็นอะไรหรือเปล่าเม็ดทรายดูเศร้า ๆ นะ แล้วอีกอย่างก็พูดน้อยมาก พูดแค่ค่ะอยู่คำเดียว หนูไม่สบายหรือเปล่าลูกบอกพี่ได้นะ” ชอปเปอร์ที่เริ่มสังเกตุได้ว่าเมธาทิพย์ไม่ปกติแล้วก็ยังดูเศร้า ๆ ผิดปกติอีกด้วย

“ไม่มีอะไรค่ะ เรามาสนุกกันดีกว่านะคะ” เมธาทิพย์แม้ว่าจะบอกว่าไม่มีอะไรแต่น้ำตาของเธอไหลอาบทั้งสองแก้มของเธอลงมาทั้งสองข้างพร้อม ๆ กันเพราะตอนนี้เธอกลั้นมันไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

“เป็นอะไรเม็ดทรายร้องไห้ทำไมบอกพี่ได้นะ” หญิงหญิงเอ่ยถามพร้อมกับกอดเมธาทิพย์ไว้ในอ้อมกอดทันทีด้วยความเป็นห่วง

“ฮือ ๆ ๆ พี่หญิงหญิง หนูไม่ไหวแล้ว ฮือ ๆ” เมธาทิพย์ร้องไห้ออกมาหนักมาก จนชอปเปอร์ต้องมาคอยลูบหลังปลอบใจอีกคน

“เป็นอะไรค่อย ๆ พูดก็ได้ พี่รอได้ไม่สบายใจก็ร้องออกมาจนกว่าจะพอนะ” 

“แฟนหนูนอกใจหนูไปกับผู้หญิงคนอื่น ฮือ ๆ หนูไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะเป็นอย่างนี้ ฮือ ๆ ๆ ๆ” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็ร้องไห้ไปด้วย

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ในเมื่อมันทิ้งเราได้ เราก็ต้องลืมมันได้เหมือนกัน เชื่อพี่ พี่ก็เคยผ่านมาแล้วเหมือนกัน เอ้า!!! ชนแก้ว!!!” ชอปเปอร์พูดแล้วก็ชวนทั้งสองชนแก้วกันอีกรอบ ไป ๆ มา ๆ ทั้งสามชนแก้วกันฉ่ำจนเมามายทั้งสามคน เอลิน่าก็วุ่นวายกับมือถือจึงดื่มไปไม่มากแต่แอปเปิลที่คอยเกาะแกะตอนนี้เมาจนฝนต้องได้พากลับบ้านเพราะเอาแต่จะกอดเอลิน่าอย่างเดียวเลย

เมธาทิพย์ได้รับคลิปวิดีโอจากเพื่อนซึ่งเป็นคลิปที่วีระยุทธเดินกระหนุงกระหนิงกันไปดูหนัง แล้วก็มีหอมแก้มกันด้วยยิ่งทำให้เมธาทิพย์มั่นใจว่าเธอกำลังโดนสวมเขาอยู่ในตอนนี้และอาการของเธอตอนนี้ค่อนข้างหนักเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เมธาทิพย์ไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์เลยสักครั้งนี่คือครั้งแรกของเธอแต่อีกสองอย่างหญิงหญิงและชอปเปอร์ไม่ได้ดื่มครั้งแรกและไม่ได้อกหักก็เมาเช่นเดียวกัน ไม่ต่างกันเลย

สุดท้ายทั้งสามเมาและไม่รู้ว่าใครจะดูแลใครและไม่รู้ว่าใครจะไปส่งเพราะเมาไม่รู้เรื่องด้วยกันทั้งสามคน