Episode 6 เป่าหู

Episode

6

เป่าหู

เอลิน่าได้โยกย้ายการทำงานของเมธาทิพย์ไปช่วยจัดจานอาหารในส่วนของร้านอาหารเพราะฝีมือของเมธาทิพย์จัดจานอาหารได้สวยงามจนได้รับคำชมจากหลายคน

“เมธาทิพย์วันนี้ย้ายเข้าไปทำงานในครัวนะ บอสอยากให้ไปจัดจานอาหารให้” เอลิน่ามาหาเมธาทิพย์ที่กำลังช่วยหญิงหญิงและชอปเปอร์ทำงาน อยู่ ๆ เอลิน่าก็เดินมาบอกให้เมธาทิพย์ย้ายไปทำงานที่ห้องครัว

“ทำไมล่ะคะบอส แอปเปิลก็ทำได้นะคะ” แอปเปิลเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เดินไปหาเอลิน่าราวกับว่าเอลิน่าจะให้เธอไปทำแทนเมธาทิพย์

“แอปเปิลแกะสลักเป็นหรือเปล่าล่ะ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของแอปเปิลอย่างต้องการคำตอบว่าเธอสามารถทำได้หรือเปล่า

“แกะสลักหรือคะแอปเปิลทำไม่เป็นเหรอกค่ะ แต่ให้แอปเปิลลองจัดจานแบบอื่นให้ก็ได้นะคะ” แอปเปิลยังคงรุกเร้าให้เอลิน่าอนุญาตให้เธอย้ายไปทำงานที่ครัวแทนเมธาทิพย์

“แต่บอสอยากได้คนที่แกะสลักได้ บอสคิดว่าแอปเปิลอยู่เสิร์ฟน้ำดีกว่าเนอะ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาอย่างนั้นแล้วก็เดินไปหาเมธาทิพย์ที่ยืนมองหน้าของหญิงหญิงเพราะเธอไม่อยากไปทำที่ห้องครัวแต่เธออยากทำน้ำช่วยหญิงหญิงมากกว่า

“เม็ดทรายไปกันดีกว่า วันนี้มีลูกค้าที่จองคิวมาเพราะเห็นหน้าตาอาหารที่เม็ดทรายจัดจานเมื่อวานเลยนะ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมายิ้ม ๆ แต่พอมองหน้าของเมธาทิพย์เธอกลับทำหน้าเศร้า ๆ เหมือนไม่อยากไปทำงานที่เธออยากให้ไปทำ

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะ เม็ดทราย ไม่อยากไปหรือคะ” เอลิน่าเอ่ยออกมาเพราะรู้ว่าเมธาทิพย์ไม่ได้อยากไปทำงานในครัว

“เม็ดทรายไม่อยากไปค่ะ เม็ดทรายอยากช่วยพี่หญิงหญิงกับพี่ชอปเปอร์ค่ะแต่ถ้าบอสอยากให้เม็ดทรายไปช่วยงานเม็ดทรายก็ไปได้ค่ะ” เมธาทิพย์เอ่ยออกมาตรง ๆ ตามความรู้สึกของเธอ

“พูดตรงดีนะ บอสชอบแต่ก็ขอบคุณนะคะที่เข้าใจบอส” เอลิน่าพูดจบก็เดินไปจับมือของเมธาทิพย์เพื่อให้ไปกับเธอ

“ป่ะ ไปกัน อีกหน่อยลูกค้าก็จะมาที่ร้านแล้ว” 

“พี่หญิงหญิงไว้หนูมาช่วยอีกนะคะ” เมธาทิพย์บอกกับหญิงหญิงแล้วก็มองหน้าอย่างอาลัยอาวรณ์

“ไม่เป็นไรเหรอกเม็ดทรายพี่มีชอปเปอร์ช่วยไม่เหนื่อยเหรอก” หญิงหญิงเอ่ยขึ้นมาแล้วก็ยิ้มหวาน ๆ ให้กับเมธาทิพย์

“ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์กันขนาดนั้นก็ได้บางวันถ้าไม่มีลูกค้าเยอะบอสก็ให้มาทำงานกับพี่หญิงหญิงเหมือนเดิมนั่นแหละ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาอย่างนั้นทำให้ทั้งเมธาทิพย์ ชอปเปอร์และหญิงหญิง

“ไม่ต้องห่วงนะเม็ดทรายพี่ชอปเปอร์คนนี้จะคอยกวนพี่หญิงหญิงแทนเอง ฮ่า ๆ ๆ” ชอปเปอร์พูดแกล้ง ๆ เพื่อให้บรรยากาศสนุดสนานมากขึ้น แต่คนที่ไม่สนุกก็น่าจะเป็นแอปเปิลและก็ฝนที่ดูท่าทางน่าจะหมั่นไส้เมธาทิพย์

เอลิน่าเดินจับมือของเมธาทิพย์ไปที่ห้องครัว เอลิน่าไม่ได้คิดอะไรมากที่เดินจับมือของเมธาทิพย์เดินไปที่ห้องครัวอย่างนั้นแต่คนที่คิดมากก็น่าจะมี

“ฝนแกดูบอสจับมือของยัยเด็กเม็ดทรายนั่น ฉันว่ามันต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่นอน ยัยเด็กนั่นมันต้องอ่อยบอสแน่ ๆ” แอปเปิลเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะมองไปที่เอลิน่าอย่างไม่ชอบที่เธอเดินจับมือกับบอสอย่างนั้น

“แกฉันก็คิดอย่างที่แกคิดนะ ยัยเด็กนั่นดูซื่อ ๆ ใส ๆ ก็จริงแต่มันก็ดูร้ายไม่เบาเหมือนกันนะ” ฝนเองก็ยุยงให้เพื่อนอิจฉาริษยาเมธาทิพย์ทั้ง ๆ ที่เมธาทิพย์ไม่ได้คิดอะไรกับเอลิน่ามากไปกว่าเจ้านายเท่านั้น

“แกรู้จักฉันน้อยไปยัยเม็ดทราย ในเมื่อแกกล้าลองดีก็ต้องเจอดี” แอปเปิลเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาแล้วก็กดมือถือโทรออกหาใครสักคน

“เม็ดทรายทำอะไรก็สวยไปหมด ถ้าบอสไม่รับหนูเข้าทำงานพาร์ทไทม์บอสต้องเสียใจมากแน่ ๆ ที่พลาดโอกาสรับคนฝีมือดี ๆ อย่างนี้มาทำงานด้วย” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็จ้องมองหน้าของเมธาทิพย์และในจังหวะนั้นเมธาทิพย์ก็หันมามองหน้าของเอลิน่าทำให้สายตาของทั้งสองประสานสายตากันอย่างไม่ตั้งใจ

“พี่เอลิน” เสียงของลลิตาดังมาแต่ไกลและดังมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเอลิน่ากำลังจ้องมองเมธาทิพย์ตาไม่กระพริบ

“ลิตามาทำไมไม่บอกพี่ก่อนล่ะคะ” เอลิน่าเอ่ยทักทายลลิตายิ้ม ๆ เพราะไม่คิดว่าลลิตาจะโกรธอะไรเธอ

“ถ้าบอกก็คงไม่เห็นในสิ่งที่ไม่อยากเห็น” ลลิตาเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะจ้องมองหน้าของเมธาทิพย์ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรสักเท่าไร

“ลิตามันไม่ได้มีอะไรเหรอกนะคะ ลิตาหิวหรือยังเดี๋ยวพี่ให้คนทำไปให้เอามั้ยคะ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นเพื่อเอาอกเอาใจแฟนสาวของเธอแต่ดูเหมือนว่าอีกคนมุ่งแต่จะหาเรื่องเอลิน่าอย่างเดียวเลยในตอนนี้

“ลิตาไม่หิวค่ะ แต่ลิตามีเรื่องที่อยากคุยกับพี่เอลินค่ะ” ลลิตาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่ากำลังโมโหอะไรบางอย่าง

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่พี่ขอสั่งงานน้องก่อนนะ” เอลิน่าบอกกับลลิตาแล้วก็หันไปสั่งงานกับเมธาทิพย์

“เหลือจัดจานอีกสองจาน ถ้าหนูจัดเสร็จแล้วเรียกพี่พนักงานเสิร์ฟเอาไปเสิร์ฟได้เลยนะ ส่วนหนูถ้าไม่อยากอยู่ในครัวก็ไปหาพี่หญิงหญิงก็ได้นะ งานในครัวของหนูในวันนี้หมดแล้วค่ะ ไว้วันหลังค่อยมาช่วยพี่อีกนะคะ” เอลิน่าบอกกับเมธาทิพย์พร้อมกับรอยยิ้มหวาน ๆ ให้กับเธออย่างเป็นกันเอง

“ไปได้หรือยังคะ ลิตาเมื่อยขาไปหมดแล้วนะคะ” ลลิตาเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะควงแขนของเอลิน่าเพื่อเร่งให้เธอไปที่ห้องทำงานส่วนตัว

“เสร็จแล้วค่ะ” เอลิน่าหันไปบอกกับลิตาแล้วทั้งสองก็เดินไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของเอลิน่าในทันที

“ลิตามาหาเอลินมีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่าคะ ทำไมมาไม่ได้บอกพี่คะ” เอลิน่าพยายามทำให้ลลิตาอารมณ์ดีที่สุดเพราะเธอรู้จักนิสัยของลลิตาเป็นอย่างดี

“ลิตาไม่ได้ตั้งใจมาหาพี่เอลินเหรอกนะคะ แต่เพราะอยากมาก็เลยมาเจอพี่เอลินกำลัง...ลิตาไม่อยากพูดเหรอกนะคะแต่ก็ต้องพูดค่ะ” ลลิตามองค้อนเอลิน่าทันที

“เอลินก็ไม่เห็นว่าจะมีเรื่องอะไรเลยนะคะ” 

“พี่เอลินไม่มีแต่ลิตามีค่ะ ทำไมต้องให้เด็กนั่นมาใกล้ชิดพี่เอลินอย่างนั้นด้วย”

“ก็เม็ดทรายจัดจานเก่งแล้วก็สวยพี่ก็เลยต้องให้มาช่วยจัดจาน” 

“คนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะทำไมไม่ให้ทำ ทำไมต้องเป็นยัยเด็กนั่นด้วย”

“ก็คนอื่นไม่มีใครแกะสลักเป็นเลยสักคนมีแค่เม็ดทรายคนเดียวเท่านั้นตอนนี้” 

“อยากได้มั้ยคะ เดี๋ยวลิตาหามาให้แค่คนแกะสลัก พี่เอลินคิดว่าลิตาไม่รู้หรือไงคะว่าพี่เอลินกำลังสนใจนังเด็กนั่นอยู่” ลลิตาเอ่ยขึ้นมาอย่างนั้นไม่ได้ทำให้เอลิน่ารู้สึกว่าลลิตาหวงเธอเลยสักนิดแต่เอลิน่ารู้สึกว่าลลิตาไร้เหตุผลและกำลังหาเรื่องทะเลาะกัน

“ลิตาพี่คิดว่าเรื่องนี้มันไม่ควรเป็นเรื่องที่เราต้องมาทะเลาะกัน น้องเค้าก็เป็นแค่พนักงานที่มีความสามารถพี่ก็ให้มาทำงานช่วยก็แค่นั้นเอง ลิตาไม่เห็นต้องมาหาเรื่องพี่อย่างนี้เลย”

“ถ้าพี่เอลินไม่ให้มันเลิกทำตำแหน่งนี้เราสองคนก็ไม่ต้องมาคุยกันอีกค่ะ พี่เอลินคิดว่าเรื่องแค่นี้แล้วลิตาชวนพี่ทะเลาะ ถ้าพี่เอลินเห็นมันดีกว่าลิตาก็ตามสบายค่ะ” ลลิตาเอ่ยออกไปอย่างนั้นเพราะคิดว่ายังไงเอลิน่าก็ต้องง้อเธออยู่ดี

“พี่คงให้เม็ดทรายทำหน้าที่นี้ต่อไปจนกว่าน้องเขาจะเลิกทำงานและลาออกไปเองเพราะลูกค้าก็ต่างชื่นชมในการจัดจานของเม็ดทราย พี่คิดว่าลิตาคงมีเหตุผลมากพอในครั้งนี้” เอลิน่าเอ่ยออกมาตามความเป็นไปได้เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องงานไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเธอเลยสักนิด

“ถ้าอย่างนั้นลิตาจะเข้าใจว่าพี่เอลินไม่ได้ฟังที่ลิตาขอ ลิตาจะขอเข้าใจว่าพี่เอลินเลือกนังเด็กนั่น” ลลิตาพูดกดดันให้เอลิน่ารู้ตัวว่าเธอไม่พอใจที่เอลิน่าเลือกที่จะไม่ทำตามที่เธอต้องการ

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะลิตา เรื่องงานก็คือเรื่องงานลิตาจะให้พี่เลือกอย่างที่ลิตาต้องการทุกเรื่องไม่ได้แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวพี่ยอมลิตาได้แต่ตอนนี้มันเป็นเรื่องงานลิตาเข้าใจพี่มั้ย” เอลิน่าพยายามพูดให้ลลิตาเข้าใจแต่ยิ่งพูดก็ดูเหมือนว่าลลิตาจะไม่ยอมฟังในสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด

“พี่เอลินไม่เคยฟังสิ่งที่ลิตาต้องการเลยสักครั้ง เราคบกันไปเพื่ออะไรคะ ในเมื่อพี่เอลินไม่เคยทำอะไรตามที่ลิตาพูดเลยสักนิด ลิตาขอกลับไปทบทวนเรื่องของเราอีกสักรอบว่าที่เราคบกันพี่เอลินเคยเห็นลิตาในสายตาสักครั้งมั้ย” ลลิตาพูดจบก็เดินออกจากห้องทำงานของเอลิน่าไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของอีกคน

“ลิตาอย่าพึ่งไปมาคุยกันให้เข้าใจก่อน” เอลิน่าพยายามเรียกแต่อีกคนก็ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอด้วยซ้ำ

เอลิน่าได้แต่นั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจเพราะเธอมไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรแล้ว นับวันความสัมพันธ์ของเธอกับลลิตาก็มีแต่แย่ลงเรื่อย ๆ แต่เอลิน่าก็ได้แต่ทำใจเพราะตอนนี้ยังรักลลิตาหมดทั้งใจของเธอ

เมธาทิพย์ที่จัดจานอาหารตามที่เอลิน่าสั่งจนเสร็จก็รีบกลับไปหาพี่หญิงหญิงกับพี่ชอปเปอร์ทันที

“พี่หญิงหญิงพี่ชอปเปอร์เม็ดทรายมาช่วยแล้วค่ะ” เมธาทิพย์ที่เห็นว่าภายในร้านไม่มีลูกค้านั่งเธอก็เรียกพี่ ๆ ทั้งสองเสียงดังทันที

“เม็ดทรายเรียกซะเสียงดังเลย ทำงานเสร็จแล้วหรือจ๊ะ” ชอปเปอร์เอ่ยถามเธอพร้อมกับถือผ้ามาเพื่อเช็ดโต๊ะเพราะลูกค้าเพิ่งเดินออกจากร้านไปเมื่อสักครู่

“เสร็จแล้วค่ะ เสร็จแล้วก็รีบมาหาพี่สองคนทันทีเลย คิดถึงจะแย่แล้วเนี่ย” เมธาทิพย์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็เดินไปหาหญิงหญิงแล้วก็กอดไปหนึ่งที

“ทำให้คนอื่นทะเลาะกัน อารมณ์ดีเชียวนะ” แอปเปิลพูดประชดเมธาทิพย์ขึ้นมาลอย ๆ

“แกเป็นอะไรของแกแอปเปิลต่างคนต่างอยู่ได้มั้ย หาเรื่องกันอยู่ได้”ชอปเปอร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็ส่ายหน้าให้กับความวุ่นวายของแอปเปิล

“แกจะไปรู้อะไรชอปเปอร์ก็น้องของแกไปยั่วบอสจนคุณลิตามาเห็นทะเลาะกันแล้วก็ขับรถออกไปอย่างเร็ว”

“เปล่านะคะ เม็ดทรายไม่ได้ยั่วใครทั้งนั้นเม็ดทรายก็ทำงานของเม็ดทรายอยู่ดี ๆ นะคะ” 

“นั่นมันก็เรื่องของเจ้านายแล้วแกไปยุ่งอะไรด้วยแล้วอีกอย่างบอสก็ไม่ได้พูดแกอย่ามาตัดสินน้องเอาเองอย่างนี้น้องเสียหาย ไป ๆ แยกย้ายกันทำงานไม่อยากมีปัญหา” หญิงหญิงพูดจบก็มองแอปเปิลอย่างเบื่อหน่าย

แอปเปิลเบะปากแล้วก็ไปทำหน้าที่ของตนต่อ แต่แอปเปิลก็สะใจที่ลลิตาทะเลาะกับบอสเพราะเรื่องของเมธาทิพย์เพราะเธออยากให้เอลิน่าหันมาสนใจตัวเองบ้าง