LOGIN“สิบขวบ”
แม้จะมีเด็กคนอื่นมาช่วยปลื้มบ้าง แต่เด็กคนนี้มักจะมาช่วยทำงานเดินจานอยู่ตลอดหากมี
น้ำเพ่งสายตามองเด็กน้อยตรงหน้าผ่านแสงสลัวจากตะเกียงก็อมยิ้มขบขันไปกับหน้าแก้มแดงแจ๋เป็นลูกท้อของเด็กน้อยที่หยิบหมอนมาวางทับบังกลางกายไม่ให้เขาเห็น“อึดอัดหรือเปล่า?”“พี่ก็น่าจะรู้นี่ครับ...”“ถ้าพี่ไม่เป็นหวัดคงอาสาช่วยเราไปแล้ว แคก!”“ต่อให้พี่ไม่ป่วย ผมก็ไม่ให้ช่วยหรอก...”ปลื้มหน้ามุ่ยนั่งขดไปกับหมอนรอปรอทวัดไข้ทำงานเสร็จ จิตใจเราเมื่อครู่ไม่ได้คิดถลำลึกไปไกลขนาดนั้นเสียหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมพอดวงตาได้เห็นเรือนร่างที่ถูกปิดมานานแล้วมันจึงรู้สึกตื่นเต้นขนาดนำพาเลือดไปคั่งในส่วนนั้นได้ ไหนจะจังหวะล้มมาทับกัน หากพี่เจ้าจับนานไปอีกหน่อย เขาคงเอาไม่ลง“ใช้แค่มือเอง ไม่ได้เหรอ?”“ไม่ครับ”“อายเหรอ?”“ฮึ่ม...”คนแก่กว่าหยอกเย้าเพื่อเชยชมความน่ารักของเด็กน้อยพอให้กระชุ่มกระชวย แต่น้ำก็แอบเสียดายหากจะไม่ได้รู้รสนิยมของปลื้ม หลายครั้งที่มีประเด็นให้กลับมาคิดเรื่องนี้ เราจึงได้แต่สงสัยและคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าบางทีเจ้าตัวอาจชอบให้คู่ดูใสซื่อไม่ประสีประสา หรืออาจเป็นไปในทางตรงกันข้ามที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ ไม่ต้องเ
“ปลื้ม พี่หนาวแล้วนะ”“คะ...ครับ! จะรีบเช็ดนะครับ!”น้ำถ้าทำเองได้คงทำเองไปแล้ว แต่แขนมันแทบไม่มีแรงเลยนี่สิ แถมท้องดันมาหิวในเวลาที่ไม่สมควรที่สุดอีก ไม่มีแรงทำอะไรเลยนอกจากพูดนู่นพูดนี่แล้วก็ล้มตัวนอนคนแก่กว่าบนฟูกค่อย ๆ กลับมาสวมเสื้อปกปิดร่างกายเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนลงไปเช็ดขาซึ่งพับขากางเกงขึ้นมาได้จนสุดความยาว ปลื้มไม่ได้ทักถึงร่องรอยตามตัวของเราเลยนอกจากมองและเลื่อนผ่านไป ยามนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากสิ่งใด“พี่...ไม่ทายาเหรอครับ...”“ทาสิ แต่หยุดไปน่ะ”“ผมรู้เหตุผลได้ไหมครับ...”“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก คิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเห็นรอยแผลพวกนี้แล้วจะนึกสงสารพี่ขึ้นมาบ้าง”ทันใดนั้นคนเด็กกว่าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์มันไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ตัวเราผู้ใสซื่อจงใจส่งสัญญาณ มันไม่เคยไปถึงคนที่ตามืดบอดได้แม้สักครั้ง เจรจาก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ก็ยัง...“ผมสัญญา”“หือ? ...”“ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่เป็นอย่างดีครับ”เสียงทุ้มติดเล่นสั่นไหวสอดคล้องไปกับความเศร้าหม
“พี่รบกวนเราอีกแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเองก็อยากดูแลพี่ให้ดี”คนแก่กว่าฟังก็พอเดาออกว่าประโยคนั้นมีความรู้สึกผิดในอดีตปะปนอยู่ จึงส่งมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยแผ่วเบาแทนคำชมที่ยามนี้อาจเปล่งเสียงออกมาได้ค่อนข้างลำบาก“เพราะผมทำให้พี่เครียดคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแท้ ๆ ...”“เด็กโง่ ไม่ใช่สักหน่อย…แคก! พี่มักเป็นหวัดช่วงเปลี่ยนฤดูมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“จริงเหรอครับ...”“เป็นมาตั้งแต่เด็กเลย”“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพูดเพราะปลอบใจผมนะ”“พี่พูดจริง ๆ”น้ำส่งมือไปแตะอวัยวะเดียวกันที่กำลังบิดผ้าหมาดน้ำเป็นการย้ำคำตอบ พร้อมอธิบายต่อว่าตัวเองขี้โรคขนาดไหนในช่วงผลัดเปลี่ยนสภาพอากาศ โดยเฉพาะหน้าฝนมาหน้าหนาวช่วงสิ้นปีแบบนี้ยิ่งหนัก คุณยายท่านที่เคยเลี้ยงเขาก็ทักอยู่บ่อย ๆ ว่าร่างกายเราไม่คิดจะเป็นโรคอื่นนอกจากไข้หวัดบ้างเลยหรือ“ดังนั้นไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เข้าใจไหม”น้ำไม่รู้แล้วว่าตัวเองปลอบเด็กขี้กังวลคนนี้มาแล้วกี่ครั้ง เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ปลื้มค่อนข้างห่วงหน้าพะวงหลังจนชวนให้เขาวุ่นวายใจพิกล แม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าสาเหตุ
เงาดำมืดเข้าปกคลุมในพื้นที่อ้างว้างไร้ผู้คน ท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมด้วยม่านเมฆหนาทึบ ค่ายกักกันยามนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะหอบเอาไอเย็นจากพันธุ์ไม้รอบข้างเข้ามาปะทะกาย รั้วลวดหนามสูงใหญ่ทอดตัวเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นดั่งกำแพงที่กั้นขวางอิสรภาพ ก่อนทัศนวิสัยทั้งหมดจะเปลี่ยนไปเป็นภายในกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง หลังคามุงจากที่เคยถูกมุงไว้อย่างประณีตบัดนี้กลับมีรูโหว่อยู่หลายจุด ปล่อยให้ลมฝนเล็ดลอดเข้ามาได้ ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำอันน่าขนลุกดังขึ้นจากเงามืด ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ มุมปากที่งุ้มลงและแววตาซึ่งเต็มไปด้วยการหยามเหยียดเราเริ่มส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครเลยนอกจากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและมือที่ต้องการจะฉีกกระชากทุกส่วนออกเป็นชิ้น ๆ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจลึกลงถึงก้นบึ้ง จึงตั้งใจจะยอมแพ้และปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด ทว่าขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท‘พี่…’ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งซึ่งดังขึ้นกว่าเดิมและเป็นเสียงที่ชัดเจนมากพอที
เป็นวันนั้นเองที่เราซึ่งเอือมระอาจนถึงขีดสุดประจวบเหมาะกับการที่นายทหารทุกคนถูกเกณฑ์ไปช่วยชาวบ้านแบกกระสอบข้าว เราจึงเลือกศพมาทุบทำลายใบหน้า สับเปลี่ยนเสื้อผ้าและหนีมาขึ้นรถไฟกลับไปพึ่งพาพี่ชายที่จังหวัดใกล้เคียง. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑ปลื้มได้ฟังพี่หมอเล่าย้อนไปถึงความสัมพันธ์เก่าก็โกรธเลือดขึ้นหน้า มือไม้สั่นอยากเข้าไปกระชากไอ้โอคาดะนั้นออกมาจากความทรงจำไม่ให้พี่ต้องทรมานกับเรื่องที่มันกระทำ คิดได้อย่างไร รุนแรงกับคนรักที่คบมาหลายต่อหลายปี ขนาดเราแม้แต่สัมผัสผิวเผินยังต้องคุมแรงเพราะกลัวผิวบอบบางจะเกิดรอยช้ำ“ขอโทษที่ทำให้ต้องเล่าเรื่องลำบากใจนะครับ”“ตอนแรกเซ้าซี้ แต่ตอนนี้มาขอโทษเหรอ น่าตีจริง ๆ”พี่หมอขมวดคิ้วส่งมือบีบจมูกเด็กบนหน้าตักให้รู้สำนึก ไอ้เขามันก็ขี้ใจอ่อน พอเจอลูกอ้อนกับดวงตาใส ๆ เข้าหน่อยเป็นต้องยอมผ่อนตามเสียทุกครั้งไป“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่บ้างไหมครับ...”ร่างที่ซบอ
“うぐっ!!あ...ああっ!やめ...やめて!うっ!” อุก!! อะ...อ๊า! พอ..พอ อึก!“よほど大変だったんだろうな。俺から逃げて、あんな奴のところへ行くとは。” ลำบากมากเลยสินะ ถึงได้หลบสายตาฉันไปหาไอ้นั่น“い...いえ!違います!うっ!” ไม่...ไม่ใช่นะ! อื้อ!เราถูกต่อยลิ้นปี่ทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะถูกเหวี่ยงร่างลงไปกับพื้นและทำมันเสียตรงนั้น แม้แว่นตาจะแตกจนบาดผิวอีกคนก็ไม่สน จับกดแผ่นหลังเราบาดจมลงไปกับเศษกระจกอย่างจงใจเรามีไข้สูงและเลือดออกหลายจุด จนต้องเรียกหมอคนอื่นเข้ามาดูอาการ โชคดีเหลือเกินที่แผลไม่มีอาการติดเชื้อ เพียงแต่ต้องนอนรักษาตัวจนกว่าแผลจะสมาน แน่นอนว่าแผลฉีกขาดบริเวณช่วงล่างเขาต้องดูแลมันด้วยตนเองโดยห้ามคนอื่นรู้เห็นเป็นอันขาด ไม่ใช่เพราะมันจะเป็นที่น่าอับอาย แต่คนรักของเขาซึ่งเป็นทหารยศสูง คงได้ควักดวงตาทุกคู่ที่เฉียดมาเห็น. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ค่ายกักกัน จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๘๘จักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามแล้ว กองทัพญี่ปุ่นทั้งหมดในประเทศจำเป็นต้องปลดอาวุธและเข้ามาอยู่ในค่ายกักกันใจกลางพระน







![The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)