จัดให้

“ลู่เสียน เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร ทำไมออกมาข้างนอกไม่ขออนุญาตข้าหรือแจ้งชิวหลันก่อน” โจวชุนอี้เริ่มแสดงอำนาจกับนางโดยไม่สนใจสายตาผู้คนที่จ้องมองเหตุการณ์น่าระทึกใจ พวกเขารู้ดีว่านี่คือท่านรองแม่ทัพผู้หล่อเหลา ชายในฝันของหญิงสาวทั่วแคว้นเว่ยที่เพิ่งได้รับพระราชทานสมรสกับองค์หญิงใหญ่ของฮ่องเต้เมื่อไม่นานมานี้

“ที่แท้ก็เป็นฮูหยินของรองแม่ทัพโจวนี่เอง หญิงสาวสวยกับชายหนุ่มรูปหล่อ กิ่งทองใบหยกแท้ๆ”

เสียงกระซิบกระซาบกันล้วนชื่นชมทั้งคู่ การที่รองแม่ทัพโจวมาตามฮูหยินที่ตลาดกับกลายเป็นเรื่องน่ารักสำหรับผู้ที่พบเห็น ดั่งพระเอกหึงหวงนางเอกอะไรเทือกนั้น

“กลับเข้าจวนได้แล้ว” เขาออกคำสั่งเสียงเข้มโดยที่ลู่เสียนยังทำหูทวนลม

“ข้ารอรถม้า” นางพูดโดยไม่มองหน้าเขา คนที่อยู่ละแวกนั้นคิดว่าคู่สามีภรรยาเพียงแค่งอนกันและกำลังง้อ จึงหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ถอยออกห่างให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันสองต่อสอง

“ข้าสั่งให้รถม้าไม่ต้องมารับแล้ว เจ้าต้องกลับจวนกับข้าเท่านั้น” เขาออกคำสั่งเฉียบขาด ลู่เสียนหันขวับจ้องหน้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งต่อว่าเขาอย่างหนัก

“ท่านมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับความเป็นส่วนตัวของข้า” นางประท้วงเขาเสียงดังโดยไม่อายใคร

“อย่ามาใช้วาจาปากตลาดกับข้า” เขาชี้หน้าเอาเรื่องไม่คำนึงว่านางจะอับอายสักนิด ลู่เสียนมองเขาอย่างดูหมิ่น โจวชุนอี้ต้องการให้นางอับอายชาวบ้าน ถึงได้ข่มเหงไม่ไว้หน้าขนาดนี้ ชักจะแสดงอำนาจเกินไปแล้ว แต่คนอย่างนางไม่ได้รู้สึกรู้สาสักเท่าไหร่ ในเมื่อนางเองก็เป็นแม่ค้ามาก่อน จะปากตลาดระดับไหนก็ไม่หวั่นเกรงอยู่แล้ว ในเมื่อเขาไม่อายแล้วนางจะรักษาภาพลักษณ์ให้เขาทำไมกัน

“ขึ้นมา!!” เขาออกคำสั่งเสียงแข็งอีกครั้ง

“ไม่! ข้าจะกลับรถม้า!!”

“ไม่มีรถม้าของใครทั้งนั้น ข้าบอกให้ขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

“เอาล่ะ ท่านกลับไปก่อนก็แล้วกัน ข้าจะจ้างรถม้าตามไป” นางพยายามปรับอารมณ์ให้นิ่งเพื่อเจรจาให้เขากลับไปก่อนยิ่งทำให้โจวชุนอี้โมโหหน้าดำหน้าแดงกระโจนลงจากหลังม้าอุ้มนางขึ้นนั่งอย่างชำนาญ ทำเอาหญิงสาวที่หน้าตลาดต่างเขินอายชอบใจในความหวงภรรยาที่แสนดุดัน

“ว้าย!!ปล่อยนะ กรี๊ด!!” นางตกใจร้องเสียงหลงที่ตัวลอยละลิ่วบนอากาศอย่างน่าหวาดเสียว

เขาควบม้าด้วยความรวดเร็วกระทั่งกลับมาถึงจวน โจวชุนอี้ลากตัวลู่เสียนลงมาอย่างรุนแรงจนนางเซเกือบล้มต้องหาที่ยึดเกาะคว้าเชือกม้ากำเอาไว้แน่น

“โจวชุนอี้! เจ้ามันป่าเถื่อนที่สุด!” นางด่าทอไม่ไว้หน้า ทำให้เขาโกรธกริ้วอย่างหนัก เผลอเงื้อมือขึ้นจะตบหน้าลู่เสียนหญิงสาวเชิดหน้าสู้แววตาประกายกล้าดุดันไม่แพ้กัน ทั้งคู่จ้องมองกันอย่างเกรี้ยวโกรธราวกับเป็นศัตรูมานาน

“ลองตบข้าสิ ได้เห็นดีแน่!” ลู่เสียนท้าทาย ทำให้โจวชุนอี้ลดมือลงแล้วตำหนินางแทน

“เจ้าออกไปข้างนอกทำไมไปคนเดียว ใครอนุญาต!” ลู่เสียนเลิกคิ้วพลางคิดว่า นี่เขาตาบอดจนมองไม่เห็นความจริงเลยหรือ

“ท่านเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ข้าเป็นฮูหยินของจวนนี้จำเป็นต้องขออนุญาตใครหน้าไหนหรือ ผู้อาวุโสล่ะมีบ้างไหม ข้ายังไม่เคยเห็นสักคน ในเมื่อท่านให้ข้าอยู่คนเดียว ข้าต้องช่วยเหลือตัวเอง หากไหว้วานคนของท่าน…”

นางเว้นประโยคหลังไว้ยกมือขึ้นกอดอกเหยียดยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน

“ก็คงจะมากความ” ลู่เสียนกล่าววาจาผ็ดร้อนจนเขารู้สึกมึน เพราะไม่เคยได้ยินคำพูดเหล่านี้มาก่อน ทำเอาชายหนุ่มหน้าชาตกตะลึงกับคำพูดของนางไปชั่วขณะ

“ที่แท้เจ้าก็แอบร้ายเหมือนอสรพิษไม่มีผิด” เขาพูดใส่ความพลางหรี่ตาคมจับจ้องอย่างค้นหา

“หึ ใครดีมาข้าดีตอบ ง่ายๆ แค่นั้น” นางยิ้มเยาะไม่เดือดเนื้อร้อนใจอันใด

“จวนของข้าดูแลเจ้าไม่ดีหรือไร ถึงได้ทำตัวต่ำๆ เช่นนี้” คำพูดคำจาของเขายังบาดลึกเช่นเคย ลู่เสียนได้ทีเถียงต่อไม่ยอมลดละ

“ก็คิดเองก็แล้วกันว่าใครกันแน่ที่ต่ำทราม หากรอยหยักในสมองของท่านมีมากพอก็ไม่น่ายากที่จะวิเคราะห์ได้ว่าสิ่งใดผิดสิ่งใดถูก” คำพูดแปลกประหลาดของนางทำให้เขามึนงงอีกครั้ง โจวชุนอี้มีสีหน้ามืดดำยิ่งกว่าเดิม ลู่เสียนพูดจบรีบเดินจ้ำอ้าวกลับเรือนทิ้งให้เขามองตามไล่หลังอย่างเดือดดาลอยู่เบื้องหลัง นางป่วยการจะพูดกับคนพาลแล้ว วันนี้นางเหนื่อยสู้รบกับเขา การปะทะอารมณ์มันเหนื่อยยิ่งกว่าออกกำลังกายเสียอีก

มู่ชิวหลันเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบเข้ามาเอาอกเอาใจโจวชุนอี้ คอยปรนนิบัติจนเขาใจเย็นลงได้ เขาภาคภูมิใจในตัวคนรักที่รู้จักผ่อนปรน แตกต่างจากลู่เสียนผู้น่ารังเกียจนางนั้น อีกไม่นานทั้งสองก็จะแต่งงานออกหน้าออกตา ทั้งคู่มั่นใจเหลือเกินว่าชีวิตคู่ต้องหวานชื่นราบรื่นตลอดไป

เช้านี้ลู่สียนไม่ออกไปรับอาหารเช้ากับชายหญิงคู่นั้น นางสั่งให้เด็กรับใช้ยกสำรับมาที่ห้องตามเดิม เมื่อหญิงรับใช้นำมาให้นางจึงเปิดดูเจอข้าวต้มที่เป็นข้าวข้นๆ กับผักกาดดองเค็มเพียงเท่านั้น ลู่เสียนถอนหายใจอย่างระอาเต็มที นี่พวกเขายังไม่หยุดทำร้ายนางอีก คราวนี้เป็นโจวชุนอี้ที่สั่งให้เด็กๆ เตรียมอาหารชุดนี้ให้นางเพื่อเป็นการลงโทษที่ลู่เสียนออกนอกลู่นอกทาง

ลู่เสียนแอบจ้างคนไปซื้อบะหมี่ที่ร้านอาหารชั้นเลิศที่สุดในเมืองนี้ และได้ความเพิ่มเติมว่าเป็นร้านอาหารเลิศรสที่ราคาแพงลิบลิ่วที่สุดของเมืองเว่ย วันต่อมานางจึงสั่งให้ทางร้านนำมาส่งที่จวนโดยให้เก็บเงินกับพ่อบ้านแทน โดยนางแจ้งแก่พ่อบ้านว่าโจวชุนอี้เป็นคนสั่ง และให้นำมาส่งวันเว้นวันก็พอ พ่อบ้านเห็นว่านางเป็นฮูหยิน คงได้รับอนุญาตจากรองแม่ทัพแล้วจึงไม่ได้ว่าอะไร ทั้งที่แอบสงสัยเพราะไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน

ในแต่ละวันลู่เสียนจึงมีความสุขล้นปรี่ที่ได้กินไก่อบ หมูน้ำแดง ซุปไก่ เนื้ออบ ซุปกระดูกหมูและบรรดาอาหารเหลาทั้งนั้น ทำให้นางมีความสำราญใจเป็นอย่างยิ่ง อาหารดีๆ เหล่านี้เป็นความสุขเดียวที่นางมี มู่ชิวหลันเกิดสงสัยอยู่เนืองๆ ว่าช่วงนี้ไม่เห็นลู่เสียนอยากเสนอหน้ามาร่วมโต๊ะและไม่มีข่าวคราวจึงออกมาสืบดู นางได้พบกับพ่อบ้านที่กำลังรับกล่องอาหารชั้นดีจากร้านเหลามีชื่อ

“พ่อบ้านหลี เจ้าสั่งอาหารพวกนี้มาทำไมกัน” มู่ชิวหลันเค้นเสียงถามขึ้น

“นายหญิง นี่เป็นอาหารเหลาที่ฮูหยินสั่งมาขอรับ” พ่อบ้านหลีตอบคำถามด้วยความนอบน้อมหน้าซื่อ

“สั่งมาให้ใครมากมายเช่นนี้”

“ฮูหยินบอกว่าสั่งมาที่จวนนี้ขอรับ ให้ท่านรองแม่ทัพและนายหญิงด้วย” มู่ชิวหลันงงงวยกับสิ่งที่ได้ยิน นางไม่เคยได้กินอาหารพวกนี้จึงตำหนิพ่อบ้านหลี เมื่อเขารู้ว่าโดนหลอกก็ทำหน้าเสียพูดไม่ออก

“เจ้าถูกลู่เสียนหลอกเอาจนได้ ให้คนไปแจ้งว่าจวนนี้ไม่สั่งอาหารแล้วตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป” นางสั่งพ่อบ้านเรียบร้อยและเดินไปที่เรือนลู่เสียนจะเอาเรื่องให้ได้

“เจ้ามีเรื่องด่วนรึ” ลู่เสียนทักทายเสียงใสหน้าตายิ้มแย้มเบิกบาน

“เจ้าจะทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากับท่านพี่ สั่งอาหารแพงๆ โดยพลการเช่นนี้ได้อย่างไร แล้วเจ้าสั่งมาให้ใคร” มู่ชิวหลันใส่นางเป็นชุดไม่ยั้ง ตั้งใจต่อว่าให้เกรงกลัว น้ำเสียงของนางดูกดขี่และพร้อมเอาผิดถึงที่สุด

“อ้อ เรื่องแค่นี้เอง” ลู่เสียนยกมือกอดอกพูดห้วนๆ มองหน้าผู้มาเยือนอย่างไร้อารมณ์

“ค่าอาหารหมดไปมากขนาดนั้น เจ้าจะไม่ช่วยท่านพี่ประหยัดบ้างหรือ อาหารที่จวนก็ไม่เคยขาดแคลน ท่านพี่เคยให้เจ้าอดรึ”

มู่ชิวหลันร่ายยาวจงใจตำหนิลู่เสียนหวังกดขี่นางลงให้ได้

“โธ่! ชิวหลันผู้อ่อนหวานและซื่อสัตย์ ท่านพี่ของเจ้าร่ำรวยขนาดนี้ สั่งอาหารเหลาวันละสิบอย่างก็ไม่ทำให้เขายากจนลงหรอกนะ ที่นี่อาหารอุดมสมบูรณ์พร้อมเจ้าพูดไม่ผิด แต่มันไม่เคยลงไปอยู่ในท้องของข้า” ปลายเสียงของลู่เสียนดังขึ้นแทบจะตะคอก นางกระแทกเสียงใส่หน้ามู่ชิวหลันจนตกใจสะดุ้งโหยงเถียงไม่ออก

“ข้าจะฟ้องท่านพี่!” ในที่สุดมู่ชิวหลันก็ได้บทสรุปตามแบบของนาง ยกมือขึ้นชี้หน้าลู่เสียนแค้นใจที่เถียงไม่สู้ได้แต่เดินกระแทกเท้าจากไป