ทนไม่ไหวแล้ว

แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่รอดพ้นโจวชุนอี้ไปได้ เขาได้ฟังมู่ชิวหลันรายงานยิ่งทำให้เริ่มโมโหขึ้นมาง่ายดาย มู่ชิวหลันพูดเสียงอ่อยอย่างตื่นกลัว ซบใบหน้างามลงกับอกแข็งแรงดั่งคนขวัญเสีย

“ท่านพี่ ลู่เสียนบอกกับน้องเช่นนี้เจ้าค่ะ น้องไม่ทราบจะทำอย่างไรดีจึงต้องรายงานท่านพี่ให้จัดการ นางไม่ให้เกียรติท่านพี่เอาเสียเลย แล้วอย่างนี้สกุลโจวไม่เสียชื่อแย่หรือเจ้าคะ”

นางพูดตำหนิถึงความผิดของลู่เสียนกรอกหูโจวชุนอี้ ทำให้เขายิ่งลมออกหูหนักเข้าไปใหญ่

“ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง” โจวชุนอี้มาพบลู่เสียนที่เรือนนี้อีกครั้ง ทั้งที่เขาไม่อยากเหยียบย่างเข้ามาสักเท่าไหร่ แต่นางนี่สิสร้างเรื่องราวเป็นประจำ ไร้ยางอายสิ้นดี!

ลู่เสียนนั่งจิบชาเล่นอยู่คนเดียว นางเหลือบไปเห็นโจวชุนอี้เดินมาแต่ไกลได้แต่กลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย

“มาหาข้าทั้งผัวทั้งเมีย อะไรจะบันเทิงขนาดนั้น” นางมองโจวชุนอี้ที่เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาอีกคน อารมณ์เดียวกับมู่ชิวหลันไม่ผิดเพี้ยน

“เรือนของข้าช่างมีเสน่ห์ไม่เบา แขกถึงได้มาเยือนบ่อยๆ” ลู่เสียนโพล่งขึ้นลอยๆ อย่างจงใจ

“เลิกหลงตัวเองแล้วตอบคำถามของข้า” โจวชุนอี้ยังคงฉุนเฉียวเหมือนกับทุกครั้ง

“จะป้ายสีอะไรข้าอีกก็ว่ามา ข้ารับรองว่าจะพูดแต่ความจริง หึ” โจวชุนอี้ตาลุกวาวด้วยความโกรธที่ลู่เสียนจงใจกวนโมโหของเขาทุกครั้งที่พบหน้ากัน นางเดินไปนั่งไขว่ห้างกอดอกรอฟังคำถามด้วยสีหน้าเยือกเย็น

“เจ้าสั่งอาหารแพงๆ มาเพื่ออะไร ควรจะช่วยกันประหยัดไม่ใช่ล้างผลาญให้ล่มจม”

นึกแล้ว! คำถามเดิม นางเดาไว้ไม่ผิดแผกเลย

“เฮ้อ! เอาล่ะ เมื่อท่านสองคนผัวเมียพร้อมใจกันตำหนิข้า ถ้าอย่างนั้นข้าไม่สั่งอีกก็ได้ จะได้ไม่ต้องถูกกล่าวหาว่าล้างผลาญให้อับจน”

“ลู่เสียน!" โจวชุนอี้อารมณ์โมโหปะทุขึ้นอีกเท่าทวี

“เจ้าอยากให้คนอื่นครหาว่าข้าเลี้ยงดูเจ้าไม่ดีรึ เจ้าอยากให้จวนรองแม่ทัพเสียชื่อล่มจมรึ”

เขาต่อว่านางอย่างหนักที่ลู่เสียนทำแต่สิ่งโง่งมไม่รู้จักพอ

“ไร้สำนึก!” โจวชุนอี้สบถออกมาหวังให้ลู่เสียนรู้สึกละอายเสียบ้าง

“คิดไปเองทั้งนั้น ข้าแค่อยากกินอาหารดีๆ เหมือนพวกท่านบ้างก็เท่านั้น อ้อ อีกอย่างจวนของท่านไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใดมิใช่หรือ จะกังวลทำไมกับค่าอาหารแค่นี้” นางลอยหน้าลอยตาพูดทำไม่รู้ไม่ชี้

“แค่นี้รึ คนโง่ยังดูออกว่าเจ้าจงใจทำลายชื่อเสียงสกุลโจว” โจวชุนอี้เริ่เป็นฝ่ายเปิดศึกน้ำลาย

"ข้าก็อยากกินอาหารดีๆ มีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่สมฐานะของฮูหยิน มีเด็กรับใช้คอยดูแลทำความสะอาดเรือนช่วยเท่านั้นเอง ท่านทำให้ไม่ได้เลยรึ เด็กยังดูออกเลยว่าท่านจงใจกดหัวข้า”

นางยืนขึ้นเถียงฉอดๆ อย่างไม่ยอมแพ้

“เพราะเจ้าไร้ยางอาย ก็สมควรแล้วที่โดนเช่นนี้” เขาเชิดหน้าพูดอย่างเย็นชาหมางเมินเห็นได้ชัด

“ลู่เสียนคิดผิดมหันต์ที่แต่งงานกับคนเช่นท่าน” ลู่เสียนหมายถึงสาวน้อยคนเก่าที่เขากล่าวหาว่าโง่เขลา ชายหนุ่มหันขวับแววตาแข็งกร้าวใบหน้ามืดดำ ทันใดนั้นโจวชุนอี้ตรงเข้าบีบแขนลู่เสียนรุนแรง เขาดันตัวนางให้ชิดผนังห้อง หญิงสาวตกใจตื่นที่ถูกจู่โจมอย่างรวดเร็ว

“คนเช่นข้าเป็นอย่างไร หา!” โจวชุนอี้บีบแขนแรงจนนางเจ็บแทบพูดไม่ออก

“เจ้าชอบข้าเองไม่ใช่หรือ ถ้าอย่างนั้นข้าจะสนองให้สมใจ” เขาพูดจาร้ายกาจแววตาเย้ยหยัน ลู่เสียนออกแรงดิ้นสุดฤทธิ์ นางไม่มีทางยอมแน่นอน ตายเป็นตายสิ โจวชุนอี้ยิ้มเยาะที่เห็นนางทำหน้าตาตื่นกลัว หึ! คนอย่างนางก็ดีแต่ปากเขาจะทำให้นางสยบแทบเท้าให้ได้

“ปล่อยข้า! ภูมิใจนักหรือไงที่รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้” นางทั้งพูดไปทั้งผลักเขาไปด้วย ทั้งคู่ยื้อยุดกันไปมาไม่ยอมกันและกันง่ายๆ นางรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดยกเท้าถีบหน้าแข้งเขาสุดแรง

พลั่ก!!!

โจชุนอี้โดนแรงถีบทำให้เขาเซถลาเล็กน้อย เขาปล่อยมือจากนางเตรียมเข้าประชิดตัวอีกครั้ง ลู่เสียนมือไวกว่าดึงปิ่นปักผมขึ้นข่มขู่

“อยากตายก็เข้ามา!” นางกลายร่างเป็นเสือสาวแสนดุร้ายพร้อมชนทุกเวลา สายตาเอาจริงของลู่เสียนแน่วแน่พร้อมสู้ตาย โจวชุนอี้เห็นนางท่าทางเอาจริงเขาจึงถอยออกมาแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากเรือนไปด้วยความโมโหสุดขีด

ลู่เสียนรีบถลาไปปิดประตูลงกลอนแน่นหนา นางเดินอ่อนแรงทรุดกายลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า นี่นางต้องทนต่อสู้กับสองคนนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน นางถูกกระทำอย่างไร้เหตุผลสิ้นดี มันมากเกินไปแล้ว!

รุ่งเช้าลู่เสียนตัดสินใจเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อขออนุญาตหย่าขาดจากโจวชุนอี้ นางทนไม่ได้อีกต่อไปแล้วที่จะให้เขาและมู่ชิวหลันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อพวกเขารักกันมากอยากครองคู่กันนักนางก็จะหลีกทางให้พวกเขาได้สมใจ ไม่ได้อยากอยู่เป็นส่วนเกินเลยสักนิด สาวน้อยคนเก่าคิดอะไรอยู่นะถึงสร้างปัญหาให้ชีวิตตัวเองยุ่งยากถึงเพียงนี้ หากนางสะสางปัญหานี้จบเมื่อไหร่จะได้มีอิสระเสียที ไม่ต้องทนอยู่ในคอกเหมือนหมูที่รอวันถูกเชือด

ฮ่องเต้รู้สึกแปลกใจที่พบกับลู่เสียนในครั้งนี้ ก้าวเดินที่มั่นคงแววตาแน่วแน่ดูแกร่งกล้า ใบหน้านิ่งท่วงท่าของนางงามสง่าดุจนางพญาที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ตั้งแต่ลู่เสียนเกิดมาจนเติบใหญ่เป็นหญิงสาว ครั้งนี้กิริยาท่าทางดูผิดแผกเป็นคนละคน น่าสงสัยว่าจวนของรองแม่ทัพมีสิ่งใดทำให้นางเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ นางย่อตัวทำความเคารพเช่นเคย

ความทรงจำของร่างนี้ทำให้คุ้นเคย ปฏิบัติได้ไม่รู้สึกเงอะงะ นางเรียนรู้ได้รวดเร็วถึงจะเป็นครั้งแรกก็ตาม

“เจ้าออกเรือนไปเสียนาน เป็นอย่างไรบ้างคงสุขสบายดีนะ” คำทักทายแรกภายใต้ใบหน้ายิ้มเย็นทำเอาลู่เสียนสะอึกนางยังคงยืนนิ่งฟัง ฮ่องเต้จึงถามขึ้นต่อ

“อยู่ที่จวนสกุลโจวเจ้าทำตัวดีหรือไม่ อย่าให้ข้าได้ยินเข้าหูว่าเจ้าสร้างแต่เรื่องเบาปัญญาให้ข้าเสียชื่อล่ะ”

คำพูดนั้นช่างดูแคลนนัก นี่นางเป็นธิดาของฮ่องเต้จริงหรือ

“หม่อมฉันอยู่ตามอัตภาพเพคะ ที่มาเข้าเฝ้าในวันนี้เพื่อขออนุญาตหย่าขาดจากโจวชุนอี้”

นางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ฮ่องเต้ชักสีหน้าไม่พอพระทัยที่ลู่เสียนกล้าเอ่ยวาจาห้าวหาญออกมาจากปากของสตรีที่ไม่มีผู้ใดกระทำ นางจึงกล่าวซ้ำชัดเจนอีกครั้ง

“หม่อมฉันต้องการหย่าขาดจากโจวชุนอี้เพคะ” ฮ่องเต้มองดูลู่เสียนด้วยแววตาแข็งกร้าว นางช่างกล้าเกินกว่าผู้ใด กล้าเอ่ยวาจาฉะฉานไม่เหลือเค้าความเป็นองค์หญิงผู้หัวอ่อนแสนโง่เขลาเลย

“เจ้าชักจะเหลวไหลใหญ่แล้ว แต่งงานไม่ทันไรก็จะหย่า คิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายหรือ เห็นแก่ตัวสิ้นดี”

ฮ่องเต้กล่าวหานางเหมือนโจวชุนอี้ไม่มีผิด วาจาที่เหลือร้ายเสียดแทงจิตใจให้ได้รับแต่ความเจ็บปวด พวกเขาทำได้แค่นี้หรือ ทำไมทุกคนพร้อมใจกันกดขี่นางเสียจริง ลู่เสียนพยายามตั้งสติอธิบายเหตุผลอย่างใจเย็นอีกครั้ง

“โจวชุนอี้จะแต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักในเร็ววันนี้ หม่อมฉันไม่สะดวกใจที่จะใช้ชีวิตคู่กับเขาต่อไปเพคะ จวนท่านรองแม่ทัพเป็นสถานที่ที่ไม่เหมาะกับหม่อมฉัน เราพูดคุยกันด้วยความขัดแย้งอยู่เสมอ ทำให้หม่อมฉันรู้สึกไม่เป็นสุข หม่อมฉันจึงต้องการหย่าซึ่งเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย”

ฮ่องเต้ได้แต่ยืนอึ้งกับเหตุผลของลู่เสียน แต่ในเมื่อเขาผลักไสนางออกไปให้พ้นตัวแล้วจะรับกลับเข้ามาอยู่ในวังหลวงอีกได้อย่างไร

“เจ้ารักใคร่ชอบพอโจวชุนอี้ตั้งแต่แรกแล้วมิใช่หรือ เมื่อเจ้าได้เป็นฮูหยินควรมีหน้าที่ปรนนิบัติสามีไม่ให้ขาดตกบกพร่องการที่พวกเจ้าขัดแย้งกันมันเกิดจากเจ้าที่ไม่เอาไหนเอง ไม่มีสิทธิ์มาร้องขอข้า”

ฮ่องเต้ขุ่นเคืองธิดาเป็นอย่างมากที่นางดูเหมือนจะกล้าแสดงความคิดเห็นกับเขาโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด ลู่เสียนยังยืนยันเสียงหนักแน่นอีกครั้ง

“เพราะตอนนั้นหม่อมฉันตามืดบอดตั้งแต่แรกหม่อมฉันยอมรับเพคะ แต่เมื่อแต่งเข้าจวนแล้วไม่ใช่ความผิดของหม่อมฉันสักนิดที่ถูกปฏิบัติเยี่ยงสัตว์เลี้ยงใส่ปลอกคอ ฝ่าบาทไม่สมควรมาโทษว่าหม่อมฉันที่บกพร่องในหน้าที่ โจวชุนอี้คนชั่วช้านั่นต่างหากที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหม่อมฉันทุกเมื่อเชื่อวัน หากเป็นบิดาคนอื่นคงออกโรงปกป้องลูกสาวจนถึงที่สุด แต่ฝ่าบาทกลับเห็นดีเห็นงามกับคนอื่นแล้วโยนความผิดให้หม่อมฉันเหมือนตราบาป ฝ่าบาททรงเป็นพ่อแบบไหนกัน”

“ลู่เสียน!”

ฮ่องเต้คำรามกึกก้องชี้หน้าลู่เสียนอย่างโกรธจัด นางตกใจเล็กน้อยแต่ตัดสินใจพูดต่อจนจบ