ข้าคนใหม่ 2

“เจ้ายกน้ำชาไปให้ฮูหยินหรือยัง” มู่ชิวหลันร้องทักขึ้นเมื่อเห็นสาวรับใช้ยืนเก้ๆ กังๆ เหมือนกังวลใจ

“ยังเลยเจ้าค่ะ นายหญิง” นางตอบเสียงอ่อยทำให้มู่ชิวหลันนึกสงสัย

“รีบไปจัดการให้นางเสีย ข้ารำคาญยิ่งนัก” นางยืนกอดอกขมวดคิ้วหงุดหงิดใจเมื่อพูดถึงผู้เป็นฮูหยินของจวน

“ขะ…ข้า…ไม่อยากไปรับใช้ฮูหยินเจ้าค่ะ” สาวรับใช้บอกถึงความในใจอย่างลังเล มู่ชิวหลันออกอาการร้อนรนรีบสอบถามต่อ

“นางรังแกเจ้ารึ บีบบังคับให้ทำสิ่งใด” สาวรับใช้ไม่ตอบได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งเงียบ มู่ชิวหลันเข้าใจไปเองว่าลู่เสียนต้องรังแกคนรับใช้เป็นแน่

“ข้าจะให้ท่านพี่จัดการนาง!!”

ตกเย็นโจวชุนอี้กลับมาที่จวนเจอมู่ชิวหลันคอยท่าอยู่แล้ว และได้แจ้งแก่เขาถึงเรื่องเมื่อกลางวันเกี่ยวกับลู่เสียนและหญิงรับใช้ ทำให้เขาเริ่มเดือดดาลที่ลู่เสียนกล้าบังคับข่มขู่คนของเขา เขาตรงดิ่งไปที่เรือนของลู่เสียนทันทีที่ฟังความจบในขณะที่นางนั่งอ่านตำราอยู่ในห้องฆ่าเวลารอรับอาหารเย็นพร้อมโจวชุนอี้และมู่ชิวหลันพลางจิบชาอย่างเพลิดเพลิน

“ลู่เสียน!!!” เสียงเรียกขานชื่อของนางดังไปทั่วบริเวณ ลู่เสียนละสายตาจากตำรามองมาที่โจวชุนอี้ที่ทำตาถมึงทึงหน้าตามืดครึ้มอยู่เบื้องหน้า

“ว่าไง” นางตอบรับพลางเลิกคิ้วสงสัยโดยไม่มีสีหน้าตื่นตระหนกเช่นเคย เขามองดูรอบๆ ห้องดูสะอาดตาแลดูเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าเดิมมาก คิดว่าสิ่งที่มู่ชิวหลันบอกนั้นไม่มีความเท็จเป็นแน่

“เจ้าทำสิ่งใดกับบ่าวไพร่ในเรือน พวกเขาถึงได้กลัวกันขนาดนี้ เจ้าวางอำนาจที่นี่ไม่ได้ลืมไปแล้วหรือ”

ที่แท้โจวชุนอี้ก็ต้องการกดหัวนางให้จมอยู่ใต้เท้าของเขา สรรพนามที่เคยเรียกกึ่งๆ ให้เกียรติถึงลดลงไปเรื่อยๆ อีกทั้งยังตะคอกเยี่ยงนางมิใช่คนเท่าเทียมพวกเขา แต่คนอย่างลู่เสียนมีหรือจะยินยอมง่ายๆ

หญิงสาววางตำราลงโดยไม่มีทีท่าลนลานเช่นเคย ในเมื่อเขาต้องการปะทะนางก็พร้อมรับมือทุกเมื่อ

“ข้าเพิ่งรู้นะว่าคนในจวนขวัญอ่อนปวกเปียกได้ขนาดนี้ ถ้าหากว่าเกิดสงครามขึ้นคนที่นี่คงได้ตายก่อนใคร”

โจวชุนอี้อึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่านางจะกล้าตีฝีปากกับเขา

"พวกเขาฟ้องท่านว่าอย่างไรบ้างล่ะ ถ้าหากข้อแก้ตัวนี้ฟังขึ้นข้าจะยินยอมแต่โดยดี"

ลู่เสียนเชิดหน้ายืนกอดอกพูดกับโจวชุนอี้ไร้ความยำเกรง เขามีสีหน้าดำทะมึนลงกว่าเดิมแววตาดุดันยิ่งขึ้นที่นางกล้าแข็งข้อ

“ท่านเป็นสตรีร้ายกาจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เขาแค่นเสียงใบหน้ายังไม่คลายความตึงเครียดลงแม้แต่น้อย

“เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอก ธุระของท่านมีแค่เรื่องนี้ใช่หรือไม่” ลู่เสียนทำหน้ายียวนยิ่งทำให้โจวชุนอี้อารมณ์เดือดปุดพร้อมปะทุได้ทุกเวลา

“อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรท่าน” โจวชุนอี้ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประหนึ่งเป็นเสือร้ายพร้อมขย้ำกวางน้อยเช่นนาง

“ข้าให้พวกเขาช่วยทำความสะอาดห้องนี้เพื่อไม่ให้มีฝุ่นเกาะเท่านั้น แค่ทำความสะอาดมันหนักหนาหรือไง หากใครเหยาะแหยะทำไม่ได้ก็ควรลาออกไปซะ ข้าจะเปิดรับสมัครคนใหม่มาแทนเอง”

ลู่เสียนเองหาได้ยอมไม่ นางพูดเสียงเรียบ ทว่าแววตาแข็งกร้าวจ้องมองบุรุษรตัวโตไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาที่บัดนี้นางเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่เหลือเค้าของลู่เสียนผู้ขลาดเขลาคนเดิมให้กดขี่ได้อีกแม้แต่น้อย

บุรุษเช่นเขาก็หมดคำพูดที่จะต่อปากต่อคำกับนาง ได้แต่เดินกระฟัดกระเฟียดออกจากเรือนไปอย่างหัวเสีย ลู่เสียนนึกสะใจที่กวนประสาทโจวชุนอี้ได้ พลันคิดว่าพวกเขาทุกคนข่มเหงนางอย่างนี้ประจำอย่างนั้นหรือ

“สาวน้อยผู้นี้ทนเข้าไปได้อย่างไรกัน” จากนั้นลู่เสียนก็นั่งลงอ่านตำราต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม

ในห้วงของความฝันช่วงดึกสงัด นางครึ่งหลับครึ่งตื่นคล้ายความฝันเลือนราง ลู่เสียนได้พบเจอกับหญิงสาวสวยคลับคล้ายว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน นางนั่งกอดเข่าร้องไห้อาลัยอาวรณ์ แววตาสุดปวดร้าว ลู่เสียนมองหญิงงามคนนั้นรู้สึกเจ็บแปลบที่อกด้านซ้าย นางยกมือเรียวเล็กกุมเอาไว้ประหนึ่งว่าความเจ็บปวดรวดร้าวนั้นอยู่ใต้ส่วนลึกในจิตใจของนางเอง ลู่เสียนลืมตาตื่นขึ้นมากะทันหันยังคงเจ็บแปลบที่หน้าอกด้านซ้ายไม่หาย

อันที่จริงลู่เสียนคนเก่าได้เสียชีวิตลงด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลันตั้งแต่คืนนั้นแล้ว ความทรงจำสุดท้ายที่มีแต่ความสิ้นหวังสุดแสนจะเจ็บปวดฝังอยู่ในจิตใต้สำนึก ความรู้สึกเหล่านี้จึงถูกถ่ายทอดสู่จิตใจของนางที่มีวิญญาณเข้ามาแทรกช่วงเวลานั้นพอดี ‘ลู่เสียน' ชื่อที่เหมือนกันโดยบังเอิญทำให้นางไม่ลังเลเมื่อถูกเรียกขาน นางได้รับอารมณ์ความรู้สึกเหล่านั้นมาทั้งหมด เพราะฉะนั้นนางจึงต้องทำจิตใจให้เข้มแข็งเพื่อต่อสู้กับความอ่อนแอภายในอยู่สักครู่ใหญ่ กว่าความทรงจำเหล่านั้นจะค่อยๆ เลือนหายไป ความเจ็บปวดเริ่มคลายลง ก็กินเวลาไปถึงสามชั่วยาม นางจึงได้กลับมาหลับลึกได้อีกครั้ง

ลู่เสียนลองค้นหาตั๋วเงินที่ติดตัวมา พบเจอมันวางอยู่ในตู้ด้านในพอดี จากความทรงจำนางมีสินเดิมติดตัวมามากพอสมควร ทั้งของมารดาที่ทิ้งไว้ให้รวมถึงทรัพย์สินที่ฮ่องเต้ให้มา แต่มีน้อยกว่าของมารดาผู้ล่วงลับ วันนี้นางจะเอาไปซื้อผ้ามาตัดเย็บชุดใหม่เสียหน่อย เมื่อวานนี้เป็นวันแห่งความยุ่งเหยิงไม่สามารถจัดการสิ่งใดได้ เรื่องนี้จึงต้องเลื่อนเป็นลำดับถัดมา ลู่เสียนเดินไปเห็นรถม้าคันหนึ่งโดยมีคนขับยืนอยู่หน้าจวน

“ไปส่งข้าที่ตลาด” ในขณะที่นางกำลังก้าวขาขึ้นไปนั่งก็ต้องชะงัก เมื่อผู้คุมรถม้ายืนนิ่งไม่ไหวติง นางรู้ทันทีว่าลูกจ้างของจวนนี้ไม่มีผู้ใดเต็มใจรับใช้นาง

“เจ้ามีชื่อว่าอะไร” ชายหนุ่มวัยกลางคนเหลียวมองลู่เสียนใบหน้าเรียบนิ่งแล้วหันกลับโดยไม่พูดจากับนางสักคำ

“หากเจ้าไม่ไปส่งข้าก็ช่วยบอกทางไปตลาดแก่ข้าก็แล้วกัน ข้าจะเดินไปเอง หากมีผู้คนถามข้าจะบอกพวกเขาว่ามาจากจวนรองแม่ทัพ รถม้าไม่ยอมมาส่ง และในวันข้างหน้าถ้าหากเจ้าไม่อยู่ที่จวนนี้แล้วข้าจะบอกทุกคนไม่ให้เรียกใช้งานเจ้าเพราะเจ้าขี้เกียจทำงาน ไม่นานเจ้าก็จะอดตาย”

นางข่มขู่เขาทำให้ชายคนนั้นหน้าตาตื่น กุลีกุจอเชิญขึ้นรถแล้วรีบออกไปที่ตลาดเร็วไว ลู่เสียนนั่งยิ้มอย่างพึงพอใจอยู่คนเดียวที่ได้แกล้งคนในจวนนี้ มันช่างสนุกจริงเชียวบ้าจี้ทั้งนายทั้งบ่าว

เมื่อลงจากรถม้าที่หน้าตลาด นางให้รางวัลแก่คนขับรถม้าเพื่อซื้อใจเขาเอาไว้ก่อน แล้วสั่งให้กลับมารับอีกสองชั่วยามชายคนนั้นยิ้มแย้มดีใจคำนับขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่าและออกรถกลับไปก่อน

ตลาดเมืองหลวงที่มีผู้คนพลุกพล่าน มีสินค้าหลากหลายให้เลือกชม ถึงแม้ลู่เสียนจะสวมใส่เสื้อผ้าค่อนข้างเก่าซีด แต่นางเป็นหญิงสาวใบหน้างดงามราวกับนางฟ้า เพียงแต่ไม่มีผู้ใดรู้จักเพราะนางไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกนอกวังหลวงเลยแม้แต่ครั้งเดียว ผู้ที่ผ่านไปผ่านมาถึงกับเมียงมองจนเหลียวหลัง บ้างกระซิบกระซาบกัน บ้างสงสัยว่าเหตุใดหญิงงามขนาดนี้จึงมาเที่ยวตลาดเพียงลำพัง แต่นางก็ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น พอเดินมาถึงร้านขายผ้าเนื้อดีจึงเข้าไปเลือกสินค้าและตกลงราคาในร้านนี้อยู่นานสองนาน ทางร้านมีบริการตัดเย็บให้ มีแบบเสื้อให้เลือกตามลำดับชนชั้นครบครัน นางใช้บริการร้านนี้เพราะคำนวณแล้วคิดว่าคุ้มค่าดี

“คาดว่าอีกหนึ่งเดือนชุดทั้งหมดจะสำเร็จเจ้าค่ะ ท่านช่างมีรสนิยมหรูหราเหลือเกิน เลือกลายปักและแบบได้สวยงามที่มีแต่ฮูหยินชนชั้นขุนนางใช้กัน ข้ายินดีลดราคาพิเศษให้”

“ขอบใจมาก” ลู่เสียนยิ้มแย้มให้และขอตัวกลับ แต่นางยังคงเพลิดเพลินกับตลาดยุคโบราณนี้จึงเดินชมไปเรื่อยๆ เจอร้านขายปิ่นปักผมหยกดูสวยงามวิจิตรตระการตาหลายชิ้น จึงเลือกมาสามสี่อัน จากนั้นเดินไปเจอต่างหูพลอยชมพูแท้นางเลือกดูอัญมณีตรงหน้าก็รู้ว่าเป็นของจริงของหายาก ราคาค่อนข้างแพง ถึงกระนั้นนางก็ได้มาสองชิ้นโดยใช้เงินในส่วนของโจวชุนอี้ที่ให้ไว้ ไม่ใช้เงินส่วนตัวของมารดาแต่อย่างใด โจวชุนอี้ให้ค่าเลี้ยงดูแก่ลู่เสียนเป็นรายเดือนอยู่แล้วถึงจะน้อยกว่ามู่ชิวหลันแต่ยังถือว่ามากพอที่จะซื้อสิ่งของเหล่านี้ได้

“ต่อไปข้าจะไม่ใช้เงินพวกนี้อีกแล้ว” นางพึมพำออกมาอย่างคนมีแผนการ เมื่อเที่ยวเล่นจนพอใจนางจึงออกไปรอรถม้าตามเวลานัดอยู่ที่เดิม เสียงเกือกม้าดังกุบกับอยู่ด้านหลัง ลู่เสียนหันไปมองก็ต้องตะลึงเมื่อเจอโจวชุนอี้ร่างสูงสง่าบนหลังม้าหน้าตาคมเข้ม เขารู้สึกฉุนเฉียวเมื่อได้รับรายงานว่าฮูหยินออกมาเดินตลาดคนเดียวโดยไม่บอกกล่าวคนในจวนให้ทราบ