EP.22 ความหลัง

เวลา...

ฉันทำกับข้าวอยู่ในครัวดีๆ ก็ได้ยินเสียงนาทีร้องลั่นห้องแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และพอฉันรีบวิ่งเข้าไปหาลูกชายฉันก็ได้รู้สาเหตุที่ทำให้ลูกฉันต้องร้องแทบขาดใจ

" ไม่!! โรส อย่าทิ้งผมไป "

เสียงองศาเรียกชื่อใครสักคนที่ฟังแล้วก็รู้ว่าเป็นชื่อผู้หญิง พลางกอดนาทีเอาไว้แน่น แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันโกรธหรือเสียใจเท่าเขากำลังทำให้นาทีตกใจ เขาทำให้นาทีร้องไห้ เขาทำให้นาทีกลัว และฉันโกรธเขา!!

" นี่ลูกฉัน!! ชื่อนาที ไม่ใช่ผู้หญิงที่ชื่อโรสอะไรของนาย!! อย่ามายุ่งกับลูกฉัน!! "

ฉันตวาดองศาที่เดินเข้ามาหาฉันกับนาที ตอนนี้นาทีก็ยังร้องไม่หยุด ทำไมฉันรู้สึกเหมือนใจจะขาดก็ไม่รู้ ฉันไม่อยากเห็นนาทีร้องไห้แบบนี้เลย ลูกของฉันเขากำลังกลัว เขากำลังตกใจ

" เวลา...คือฉันขอโทษ "

สีหน้าองศาที่ดูเหมือนคนรู้สึกผิดยืนอยู่ตรงหน้า ขอบตาแดงๆของเขากับริมฝีปากที่สั่นอยู่ตลอดเวลาเหมือนคนที่พูดอะไรไม่ออกมันทำให้ฉันยิ่งเกลียดเขาเข้าไปใหญ่

" กล้าดียังไง มาทำให้ลูกฉันร้องไห้ ฉันเลี้ยงของฉันมานายกล้าดียังไง!! "

ฉันกรี๊ดใส่องศาจนนาทีที่เริ่มสงบลงสะดุ้งเพราะเสียงของฉัน ฉันอาจจะมองดูงี่เง่าไปหน่อย แต่คุณเข้าใจมั้ยว่าฉันโกรธเขาที่ทำให้นาทีต้องเป็นแบบนี้ ฉันโกรธเขา ฉันโกรธเขา

" แอ้ แงๆ "

" โอ๋ๆ แม่ขอโทษนะเด็กดี ไม่ร้องนะครับไม่ร้องน้าา "

ฉันเดินอุ้มนาทีไปมาเพื่อปลอบให้หายตกใจ พาออกมาเดินตรงริมสระน้ำด้านนอกเผื่อว่าอากาศที่ดีจะช่วยให้นาทีสงบลง

" เวลา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ลูกเป็นแบบนี้ ฉัน...แค่ฝันร้าย "

เหอะแค่ฝันร้ายงั้นหรอ

" อย่ามาใกล้ลูกฉัน ฉันบอกให้ออกไป!! "

ฉันขยับห่างจากองศาเมื่อเห็นว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาฉันอยากอยู่กับลูกเงียบๆสักพัก

" เวลา...ฉันขอโทษ "

" บอกให้อยู่ห่างๆไง ว๊ายย "

พรึ่บ!! ตุ่บ!! อั่ก!! ตู้ม!!

" องศา!! "

ฉันจะลื่นตกขอบสระแล้วเขาก็เข้ามารับฉันกับนาทีเอาไว้จนตัวเองล้มลงกระแทกกับพื้นและกลิ่งตกสระไป และดูเหมือนองศาเขาไม่ขยับตัวเลย หรือว่าเขาจะหมดสติ ไม่นะ

" เอ๋ แอ้แอ้ แอ้ "

" มันไม่ใช่เวลาจะมาหัวเราะนะครับลูกชาย แบบนี้เขาไม่เรียกว่าสนุกนะครับ "

ฉันวางนาทีลงบนโซฟาตัวเล็กที่ตั้งอยู่ริมสระก่อนจะลงไปในสระเพื่อพาองศาขึ้นมา

" องศา!! องศา!! นายอย่าเป็นอะไรนะ ฟื้นสิ "

ฉันเขย่าตัวองศาไปมาทั้งตบหน้าทั้งก้มลงฟังเสียงหายใจ ถึงเขาจะยังไม่ตายแต่เขายังไม่ฟื้นสักที

" ถ้านายไม่ฟื้นฉันจะผายปอดให้นายแล้วนะ "

ฉันเรียกเขาอีกครั้ง

" ฉันจะถือว่านายอนุญาตแล้วนะ "

พรึ่บ!!

ริมฝีปากของฉันค่อยๆจรดกับริมฝีปากชมพูของเขาเพื่อทำการผายปอด

" อื้อ "

ลิ้นหนาๆกำลังสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของฉันก่อนจะกระชากลิ้นเรียวของฉันดูดดึงไปมา ความรู้สึกเหมือนมีมือใหญ่มารั้งท้ายทอยให้ก้มลงไปบดเบียดริมฝีปากกับองศา ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนมีแขนอีกข้างของใครสักคนมากอดฉันเอาไว้

" อื้อ "

ฉันดิ้นไปมาเมื่อรู้ว่าพลาดท่าให้คนเจ้าเล่ห์ นี่เขากล้าหลอกฉันเพื่อทำอะไรแบบนี้หรือไง

" อืม "

เสียงคนใต้ร่างครางอย่างพอใจขณะที่บดเบียดริมฝีปากฉันอย่างเมามันส์ ลิ้นหนาของเขาก็ดูดดึงลิ้นของฉันไปมาอย่างชำนาญ เรี่ยวแรงที่ก่อนหน้านี้พยายามผลักเขาให้ออกห่างกับหมดลงเอาดื้อๆ

" หวานจัง "

เสียงคนใต้ร่างพูดขึ้นพร้อมกับปล่อยฉันให้เป็นอิสระ

" นายมันบ้า "

ฉันว่าเขาก่อนจะยกมือปาดริมฝีปากที่เปียกชื้นของตัวเอง ตอนนี้ฉันกับเขายังนั่งอยู่ที่พื้นริมสระ

" ขอโทษ "

ไม่พูดเปล่าแต่รั้งตัวฉันให้ไปนั่งบนตักเขาเอาไว้

" ปล่อยนะ นายไม่เห็นหรือไงว่านาทีก็อยู่ "

ฉันแกะมือปลาหมึกออกไม่ได้สักที ส่วนนาทีลูกชายตัวน้อยก็นอนทำตาใสแป๋วอยู่บนโซฟาริมสระ

" หายโกรธฉันแล้วจะปล่อย "

อ้อมแขนที่กอดฉันไว้ด้านหลังพร้อมกระชับให้แน่นขึ้น เสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูทำให้ฉันหน้าร้อนฉ่า

" หายโกรธก็ได้ แล้วก็ปล่อยฉันด้วย "

ฉันบอกก่อนจะลุกออกจากตักคนเจ้าเล่ห์

" เธอกับนาทีเป็นอะไรมั้ย "

เขาถาม

" ไม่อะ ขอบใจนะถ้าไม่ได้นายฉันกับนาทีคงตกลงไปในสระแล้ว "

คิดไม่ออกเลยว่านาทีจะเป็นยังไงถ้าฉันกับลูกตกลงไปในนั้น และครั้งนี้ก็เกิดจากความประมาทของฉันเอง

" แล้วนายล่ะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า "

ฉันถามเขาบ้าง

" ก่อนหน้านี้ก็เจ็บนะ แต่เมื่อกี้ได้ยาดีเลยหายเจ็บแล้ว หว๊านหวาน "

ฉันเอามือดันหน้าขององศาออกเมื่อเขายื่นเข้ามาใกล้ ขโมยจูบฉันแล้วยังจะมาทำให้ฉันหวั่นไหวอีก

" นายนี่บ้าจริงๆ "