EP.21 ความหลัง

องศา...

ผมตื่นเช้ามาก็ไม่เจอเวลาแล้ว เดินออกไปข้างนอกก็เห็นเธอวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารในครัว ผมจึงเดินงัวเงียกลับมานอนกอดเจ้าตัวเล็กที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคนคนนี้ก็เอาแต่นอน นานๆทีจะขยับตัวยุกยิกหรือขยับปากไปมาเหมือนเคี้ยวอะไรสักอย่างแล้วก็นอนต่อ เฮ้อ ขี้เซาได้ใครเนี่ย ว่าแล้วผมก็ขอนอนต่อสักงีบแล้วกันเพราะผมปกติไม่ชอบตื่นเช้าเท่าไหร่

" โรส!! อย่าไปเลยนะ ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมจะไม่เซ้าซี้หรือถามอะไรคุณอีกแล้ว ฮึก กลับมาอยู่กับผมเถอะฮือๆ "

นอกจากโดนแม่ตีแล้วผมก็ไม่เคยเสียน้ำตาให้ผู้หญิงคนไหนอีกเลย นอกจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ เธอกำลังไปจากผม

" พอเถอะองศา โรสอยู่กับคุณต่อไปไม่ได้อีกแล้ว "

โรสผลักผมที่กอดเธอไว้จนล้มลงกับพื้น

" แต่ผมรักคุณนะโรส ผมขอโทษ ต่อไปผมจะไม่ยุ่งกับเรื่องส่วนตัวคุณอีก คุณให้อภัยผมนะ "

ผมกุมมือผู้หญิงที่คิดว่าอนาคตข้างหน้าเราจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน เธอคือผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ผมรัก

" พอเถอะองศา เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว กี่ครั้งแล้วที่คุณทำแบบนี้ เราเลิกกันเถอะ "

โรสสะบัดมือออกจากผมก่อนจะเดินลากกระเป๋าออกไป ผมทรุดลงกับพื้นอยู่อย่างนั้นเพราะรู้ว่าทำอะไรต่อไปไม่ได้อีกแล้ว รู้นิสัยโรสดีว่าเธอพูดคำไหนก็คือคำนั้น

" ไม่!! โรส อย่าทิ้งผมไป "

ผมผิดเอง ผมมันงี่เง่าเอง ถ้าเกิดผมไม่หยิบโทรศัพท์เธอขึ้นมาเล่น ไม่เข้าเฟสบุ๊ค ไอจี ทวิตเตอร์หรือไลน์ของเธอ เราก็คงไม่ต้องทะเลาะกันจนต้องเลิกกันแบบนี้ สาเหตุก็เพราะผมแอบพ่อแม่ไปปาร์ตี้ที่เมืองไทยและทำความชั่วบางอย่างเอาไว้ผมก็เลยระแวงและกลัวว่าเธอจะทำเหมือนผม ผมเลยเช็คทุกอย่างของเธอจนกระทั่งไปเจอข้อความในแอฟต่างๆ เธอคุยกับคนอื่นเธอนัดเจอกับคนอื่นทั้งๆที่ยังอยู่กับผมยังคบกับผม เธอนอกใจผมมาเป็นเวลาหลายปีตั้งแต่ที่เริ่มมาเรียนที่อังกฤษด้วยกัน แต่นั่นมันก็ไม่ได้ทำให้ผมเลิกรักเธอหรือรักเธอน้อยลง ผมรักเธอมากแค่ไหนตอนนี้ก็ยังรักอยู่อย่างนั้น แต่ผมแค่อยากรู้จากปากเธอว่าเธอทำทำไมแค่นั้น สุดท้ายเมื่อถามไปก็กลายเป็นว่าผมไม่เชื่อใจเธอและเธอรับไม่ได้ที่ผมละเมิดความเป็นส่วนตัวของเธอ เลยทำให้เราต้องเลิกกัน และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราทะเลาะอะไรแบบนี้ แต่มันเป็นครั้งแรกที่เราทะเลาะจนต้องเลิกกัน

.

.

" หมดสภาพนักธุรกิจหมื่นล้านเลยนะมึง เมาเป็นหมาแบบนี้ถ้านักข่าวรู้จะทำยังไงวะ งานการก็ไม่ทำ เรียนก็ไม่ไป นี่พ่อกับแม่มึงรู้ยังว่าพวกมึงเลิกกัน "

ไอ้เวหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผมที่ตามมาเรียนด้วยกันที่อังกฤษบ่นผมยาวเหยียด

" มึงมีอะไรทำก็ไปเถอะ กูอยู่คนเดียวได้ "

ผมบอกทั้งๆที่ยังยกแก้วเหล้าเข้าปาก ตอนนี้ผมไม่มีจิตใจจะทำอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างที่สร้างที่ฝันมาพังหมดแล้ว

" บอสมีอะไรให้ผมช่วยก็โทรบอกผมได้เลยนะครับ เดี๋ยวผมจะจัดการทุกอย่างแทนบอสเอง ส่วนเรื่องเรียนผมเช็คกับทางมหาลัยให้แล้วนะครับ สัปดาห์หน้าบอสทำเรื่องจบได้เลยครับ "

เซริคเลขาคนสนิทของผมที่อยู่กับผมมาตั้งแต่ผมขึ้นปีหนึ่งรายงานก่อนจะออกไปจากห้อง

ผมกับโรสหรือโรสรินทร์ เรารู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้นที่เมืองไทยและเริ่มตกลงคบกันเป็นแฟนช่วงมัธยมปลาย เธอคือแฟนคนแรกและคนเดียวของผม ผมรักเธอมาก พอเราเรียนจบมัธยมปลายผมก็ต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษและต้องไปช่วยงานพ่อที่อังกฤษในระหว่างเรียน เพราะไอ้พี่ชายฝาแฝดของผมมันไม่อยากเรียนต่อบริหาร ดังนั้นจึงเป็นผมที่อยากเรียนบริหารอยู่แล้วต้องช่วยงานพ่อ ซึ่งผมก็ให้โรสตามผมไปเรียนที่อังกฤษด้วยโดยที่ผมเป็นคนดูแลเธอทุกอย่างเหมือนตอนมัธยมปลาย ผมคิดเอาไว้ว่าถ้าเราสองคนเรียนจบแล้ว เราจะใช้ชีวิตกันที่อังกฤษ ขอเธอแต่งงาน มีลูกและอยู่ด้วยกัน แต่วันนี้มันเป็นไปไม่ได้แล้ว ทุกอย่างมันจบแล้ว ในข้อความนั่นเธอตกลงที่จะแต่งงานกับเศรษฐีนักธุรกิจค้าเพชรคนหนึ่งในอังกฤษหลังจากเธอเรียนจบ ซึ่งก็คืออีกอาทิตย์กว่าๆ

คุณไม่รู้หรอกว่าบางอย่างที่เราอยู่กับมันทุกวัน เจอมันทุกวันก่อนเข้านอนและตอนตื่นขึ้นมา ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกันมันผูกพันธ์มากแค่ไหน พอวันนึงรู้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว มันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป มันไม่ชิน มันอยู่ไม่ได้ เหมือนมีจมูกแต่ไม่มีอากาศให้หายใจ

ผมใช้เวลาฟื้นตัวด้วยระยะเวลาแค่เดือนกว่าๆ ไม่ใช่เพราะผมทำใจได้หรือตัดใจอะไรได้ แต่เพราะผมทำผู้หญิงคนนึงท้องและเธอได้หอบลูกหนีผมไปผมต้องไปรับผิดชอบ ผมรู้เรื่องนี้ก็เพราะในวันที่ผมกลับเมืองไทยผมไปเจอเธอที่คอนโดของตัวเอง ผมต้องตามหาเธอกับลูกให้เจอ และในระหว่างนั้นก็ทำให้ผมหยุดคิดถึงโรสรินทร์ และตอนนี้ผมก็เลิกคิดและเลิกรู้สึกกับโรสตั้งแต่ที่ได้เห็นใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยๆขี้เซากับแม่ของเขา สองคนนี้เข้ามาเติมเต็มชีวิตผมที่ขาดหายไป เธอกับลูกทำให้ผมเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครสักคนและเธอกับลูกทำให้ผมรู้จักคำว่ารักแบบที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน จนบางครั้งผมแอบคิดว่ากับโรสที่ทิ้งผมไป ก่อนหน้านั้นที่ยังคบกันอยู่เรียกว่าความรักได้มั้ย หรืออาจจะเป็นความลุ่มหลง ความผูกพันธ์ที่เคยมีกันในแต่ละวันหรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอคือแฟนคนแรกและคนเดียวของผมในตอนนั้น แต่ช่างมันเถอะทุกวันนี้เวลากับนาทีเท่านั้น...ที่สำคัญ

" แอ้ แอ้ อุแว้ / องศา องศา นายช่วยปล่อยนาทีก่อนได้มั้ย!! "

เสียงเวลานี่ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นก็เห็นเวลาทำหน้าตาตกใจ

" นายปล่อยนาทีก่อนได้มั้ย!! ลูกร้องใหญ่แล้ว นาทีจะหายใจไม่ออก นายกำลังทำให้นาทีตกใจนะ!! "

เวลาตะคอกใส่ผมจนผมสะดุ้งและมองดูเธอกระชากนาทีออกจากอกผมไปกอดเอาไว้เอง

" แอ้ แงๆๆ / ไม่ร้องนะครับเด็กดีของแม่ไม่ร้องนะครับโอ๋ๆ "

นี่ผมทำอะไรลงไป ทำไมนาทีถึงได้ร้องไห้แบบนั้น

" วะเวลา "

ผมเรียกเธอเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปหา เธอเดินอุ้มนาทีออกมาข้างนอก

" นี่ลูกฉัน!! ชื่อนาที ไม่ใช่ผู้หญิงที่ชื่อโรสอะไรของนาย!! อย่ามายุ่งกับลูกฉัน!! "

" .......... "