3. Part : ถึงเวลาบอกความจริง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ถึงเวลาบอกความจริง

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

ห้องนอนของดินแดน...

“...เมื่อกี้ที่ฉันเห็น มันใช่ใช่ไหม?”

เขามองเห็นมันเต็มตาอย่างปฏิเสธไม่ได้ ทั้งภาพจุกรักสีส้มตุ๋นบนก้อนเนื้ออวบ และดีลโด้สีชมพูบานเย็นที่เด่นทะลุม่านตา เธอโตเป็นสาวขึ้นมาก อย่างที่เขาตั้งตัวรับแทบไม่ทัน

ครั้งที่จากกันเมื่อห้าปีก่อน เธอยังดูเป็นเด็กน่ารักใส ๆ เข้ากับวัยในช่วงนั้น ทว่าผ่านไปเพียงห้าปี เธอกลับโตขึ้นทุกส่วน ไม่ว่าจะความสูง ความสาว หรือแม้แต่ใบหน้าที่งดงามบานสะพรั่งในช่วงวัยที่เธอบรรลุนิติภาวะ

ชายหนุ่มสลัดทิ้งสิ่งที่ติดอยู่ในหัว และเดินเข้าไปอาบน้ำอาบท่าเพื่อจะเตรียมตัวเข้านอน ทว่าตลอดช่วงที่เขาอาบน้ำอยู่ มีบางสิ่งตื่นตัวอยู่ตลอดเพราะภาพที่เขาเอาออกจากหัวไม่ได้

“เวรเอ๊ย...”

“เลิกนึกถึงภาพเมื่อกี้สักที!”

ดินแดนพูดดุความคิดของตัวเอง และแน่นอนว่าความคิดเป็นสิ่งที่ควบคุมยากที่สุดในร่างกายมนุษย์ มันไม่ง่ายเหมือนการหยุดการกระทำ เพราะสิ่งที่เขาเห็นมันเป็นภาพต้นแบบของหญิงในฝัน ทั้งรูปร่าง หน้าตา ส่วนเว้าส่วนโค้ง มันเหมือนกับว่าเธอหลุดออกมาจากจินตนาการของเขาอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าสิ่งนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นกับเด็กผู้หญิงคนนี้ เพราะไม่เพียงแค่อายุที่เด็กกว่ามาก แต่ความไม่เหมาะสมเรื่องสถานะของเธอและเขาที่เป็นกันอยู่ มันไม่ควรเกิดความรู้สึกเชิงชู้สาวเช่นนี้ขึ้น

“เฮ้อ” แม้ว่าดินแดนจะอาบน้ำเสร็จสักพักแล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถข่มตาให้นอนหลับได้ “…ง่วงจะตายแล้ว หลับสักทีเถอะ”

ทั้งที่ผมอดนอนมาเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่กลับข่มตานอนไม่หลับเพราะภาพที่เห็นมันยังคงติดตาอยู่ มันรู้สึกอยากจะปลดปล่อยความรู้สึกนั้นออกมาให้ได้ แต่ให้ตายผมก็ไม่กล้าจัดการอารมณ์ตัวเองในเวลานี้ เพราะแน่นอนว่าภาพในจินตนาการที่เห็นมันจะเป็นใครอื่นไปไม่ได้เลย…

ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น...

บนโต๊ะทานอาหารเช้าวันนี้ ทั้งดินแดนและลียาดูมีท่าทางประหม่าบวกกับเขินอายไม่ต่างกัน เพราะเรื่องเมื่อวานยังคงติดอยู่ในหัวของพวกเขาทั้งสองคน แต่ถึงจะอย่างนั้น ดินแดนที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าก็ต้องเป็นฝ่ายเริ่มพูดละลายพฤติกรรมความอึดอัดนั้นก่อน…

“คือ ฉันกลับมาที่นี่ เพราะมีเรื่องจะบอกลียาหน่ะ...” เขาวางท่าพูดจาห่างเหินเหมือนอย่างที่เขาเป็นกับเธอเสมอ สิ่งนี้ไม่ได้เพิ่งเปลี่ยนแปลงไปหลังจากเรื่องน่าอายเมื่อวาน แต่ดินแดนมักจะเว้นระยะห่างกับลียาเช่นนี้อยู่แล้ว

“บะบอกกับหนูเหรอคะ?”

“ใช่ มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน...”

“...”

“เหตุผลที่ฉันรับลียาออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า...” เขาทำใจไม่นาน ก่อนจะยื่นไอแพดที่หน้าจอปรากฏข่าวเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนให้กับเธอดู ข่าวที่บอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างไว้อย่างชัดเจน

“...” ลียาอ่านแค่พาดหัวข่าว แล้วก็เงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย เพราะเธอไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาให้เธอดู เกี่ยวข้องกับเธอหรือเขายังไง “คืออะไรเหรอคะ?”

“ฆาตกรโหดในข่าวนั้น เป็นพ่อของฉันเอง ท่านเสียไปในเหตุการณ์ครั้งนั้น พร้อมกันกับเหยื่ออีกห้าราย...”

“...” เธอเงียบไป เพราะก็ยังไม่เข้าใจที่เขาต้องการสื่ออยู่ดี

“ในเหตุการณ์นั้น มีผู้ลอดชีวิตอยู่หนึ่งคน เป็นเด็กผู้หญิงอายุสามขวบ เธอเป็นคนเดียวในบ้านที่พ่อของฉันไม่ได้ฆ่า แล้วลียา...ก็เป็นเด็กคนนั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันรับลียามาอยู่ในการดูแล” ประโยคเมื่อครู่เป็นสิ่งที่เขาท่องจำมามากกว่าร้อยหน เขาพูดมันออกไปด้วยท่าทางเรียบนิ่ง ทั้งที่ภายในใจสั่นกลัวจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

“...” สิ่งที่ลียาเพิ่งรู้ทำให้เธอก้มหน้าอ่านเนื้อหาในข่าวนั้นอย่างละเอียด

เธอไม่มีภาพความจำในช่วงเวลานั้นอยู่เลย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะตอนนั้นเธอมีอายุเพียงแค่สามขวบเท่านั้น เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ พี่ชายทั้งสองคน และคุณตาของเธอหน้าตาเป็นแบบไหน เคยมีความรู้สึกที่ดีต่อกันอย่างไร และเศร้าใจแค่ไหนในวันที่สูญเสียพวกเขาไป

“ฉันกลับมาที่ไทย เพื่อที่จะทำเรื่องยกบ้านหลังนี้ให้เป็นชื่อของลียา แล้วก็ยังมีทรัพย์สินอีกบางส่วนที่ฉันเตรียมไว้ให้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะมีผู้จัดการมรดกเข้ามาที่นี่ เพื่อแจ้งว่าลียาจะได้รับในส่วนไหนบ้าง...”

“...” สีหน้าของลียายังคงเรียบนิ่ง ไม่แสดงความเสียใจเท่าที่ดินแดนคิดไว้

“ฉันตั้งใจที่จะชดใช้เรื่องทั้งหมดที่พ่อของฉันทำไว้กับครอบครัวของลียา ฉันต้อง...ขอโทษแทนพ่อของฉันด้วย ฉันไม่มีโอกาสได้พูดคำนั้นเลย เพราะตอนนั้นลียายังเด็กเกินไป เลยรอเวลาที่เหมาะสมที่จะพูดคุยเรื่องนี้...”

“หนูไม่เคยอยากจะรู้เรื่องราวที่มาที่ไปของตัวเองเลย แล้วก็ไม่คิดจะตามหาครอบครัวของตัวเองด้วย เพราะคิดมาตลอด...ว่าหนูมีแม่นม และป๊าเป็นครอบครัว” เธอคิดอย่างที่พูดบอกจริง ๆ

“...”

“แต่ว่า...ป๊าก็ทิ้งหนูไป โทรหาก็ไม่โทร ไลน์ไปก็ไม่ตอบ บินกลับมาเยี่ยมบ้างก็ไม่มี”

“ฉันขอโทษนะ” เขาขอโทษอย่างรู้สึกผิด

“หนูไม่สนหรอกค่ะ ว่าก่อนหน้านั้นจะเกิดอะไรขึ้น อดีตจะเลวร้ายแค่ไหน...หนูสนแค่ป๊ามอบชีวิตใหม่ให้กับหนู” เธอมองเขาเป็นครอบครัวมากกว่าบุคคลผู้เสียชีวิตในข่าวทั้งห้าคน นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะตอนนั้นลียามีอายุเพียงแค่สามขวบเท่านั้น

“แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไรคะ หรือป๊าอยากจะให้หนูลุกขึ้นมาแก้แค้นแทนครอบครัวที่จากไป แบบนั้นเหรอ?”

“…”

“เอาคืนกับป๊า คนที่ไม่ได้มีส่วนผิดกับโศกนาฏกรรมครั้งนั้นด้วยซ้ำ แถมป๊ายังเลี้ยงดูหนูมาเป็นอย่างดี จะให้หนูคิดเนรคุณหรือโกรธป๊าลงได้ยังไงคะ...”

“...”

“อีกอย่าง ในข่าวก็บอกชัดเจน ว่าพ่อของป๊าเป็นคนเสียสติ แล้วทำไมถึงยังเก็บความเจ็บปวดนั้นไว้ในใจคนเดียวอีกคะ...”

คงเพราะเธอได้รับการเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี แม้จะได้เรียนโรงเรียนอินเตอร์เป็นเด็กหัวสมัยใหม่ แต่แม่นมของเธอก็ปลูกฝังให้มีจิตใจที่ดี มีเมตตาต่อสัตว์และเพื่อนมนุษย์ แยกผิดแยกถูกให้เป็น

เธอจึงไม่ได้คิดจะเอาความกับเรื่องที่ผ่านไปแล้วกว่าสิบเจ็ดปี จากคนที่ไม่ได้กระทำความผิดใดกับเธอ หรือแม้แต่ครอบครัวของเธอที่เธอเองก็จำภาพความผูกพันที่เคยมีต่อกันไม่ได้

“คุณหนูของแม่นม ฮึก” ป้านวลผู้เลี้ยงดูเด็กสาวรู้สึกทราบซึ้งที่ลียาเป็นเด็กที่มีจิตใจดีเสมอ แม้จะรู้ความจริงแบบนี้แล้ว ก็ไม่ได้คิดโกรธแค้นถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา

“...” ดินแดนถึงกับพูดไม่ออก เขารู้สึกละอายใจกับความผิดของผู้เป็นพ่อ จนหาข้ออ้างมากล่าวโทษตัวเองสารพัด ทว่าเด็กสาวที่มีอายุน้อยกว่าเขามาก กลับเข้าใจทุกความเป็นไปอย่างง่ายดาย

“แต่ยังไง ฉันก็ต้องชดใช้ให้ลียาอยู่ดี…”

“ถ้าป๊าอยากจะชดใช้ให้หนูจริง ๆ แค่บ้านหลังนี้ไม่พอหรอกค่ะ”

“ลียาอยากได้อะไร บอกมาได้เลย ฉันจะหามาให้...” เขายืดอกพร้อมรับผิดชอบในสิ่งที่เธอต้องการ

“หนูต้องการป๊าค่ะ”

“..?”

“หนูต้องการให้ป๊าย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันที่นี่ ที่บ้านหลังนี้ค่ะ” ลียาพูดขอในสิ่งที่เธอต้องการมากกว่าทรัพย์สินหรือเงินทองที่เขาเตรียมไว้ให้ นั่นคือครอบครัว

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

sds

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿