LOGINShare
ตอนที่ 8 เหตุผลของการหย่าร้าง
publish date:
2026-03-18 16:15:24“แม่ทัพจิ้ง ท่านคิดว่าข้าหย่าขาดกับท่านเป็นเพราะหึงหวง ริษยาสตรีต่างแคว้นผู้นั้นงั้นหรือ” หว่านหนิงถามหลี่เจียงกลับไป
“หากไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว เจ้าจะมีเหตุผลอื่นใดได้อีกเล่า”
“ข้อแรกที่ข้าตัดสินใจหย่ากับท่าน เป็นเพราะท่านไม่ซื่อสัตย์ผิดต่อคำสาบานที่เคยให้ไว้”
“ข้อสอง ท่านไม่เชื่อใจข้า ไม่ตรวจสอบให้แน่ชัดก็กล่าวหาเอาความข้าแล้ว”
“ข้อสามท่านไม่คิดแม้นแต่จะเอ่ยปากปกป้องข้าแม้นเพียงครึ่งคำ ปล่อยให้จิ้งฮูหยินสั่งบ่าวลงทัณฑ์ข้าอย่างไร้ความปรานี”
“หากข้าไม่ฝึกฝนร่างกายมาแต่เยาว์วัยก็อาจสิ้นใจตายไปนานแล้ว”
“ข้อสี่ ท่านถึงกับลงมือทำร้ายข้าด้วยตนเอง ทั้งยังกระทำต่อหน้าผู้คนมากมาย ไม่ให้เกียรติข้าและจวนกั๋วกงเลยแม้นแต่น้อย”
“ข้อห้า ท่านไม่ใส่ใจทิ้งขว้างข้าในยามเจ็บป่วยทุกข์ยากลำบาก มิใช่เพราะภารกิจหน้าที่แต่เป็นด้วยเหตุใดท่านย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ”
“หากวันนี้ข้าไม่ให้ชิงเอ๋อไปตามตัวท่านมาพบ ท่านคงไม่โผล่หน้ามาให้ข้าเห็น และคงลืมไปแล้วว่าข้าถูกกักตัวอยู่ที่นี่”
“เมื่อมาถึงแล้วท่านก็ไม่คิดถามไถ่อาการบาดเจ็บหรือทุกข์สุขของข้าแม้นเพียงนิด”
“หลี่เจียง..ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่เป็นตัวท่านเองทั้งสิ้น ที่ทำให้ข้าหมดความเชื่อถือไว้วางใจ ไม่อาจฝากชีวิตและคิดเดินร่วมทางไปกับบุรุษเช่นท่านได้อีก”
“ท่านขาดคุณธรรมของสามีที่ดี เป็นท่านเองซึ่งทำให้ความรักที่ข้าเคยมอบให้หมดสิ้นไป” หว่านหนิงเอ่ยเหตุผลพร้อมแสดงความคิด ความรู้สึกของนางออกไปให้หลี่เจียงได้รับรู้โดยไม่อ้อมค้อม
“ไม่จริง หนิงเอ๋อ..เจ้าไม่มีทางหมดรักในตัวข้าได้หรอก”
“พวกเรารักใคร่ผูกพันกันมานานนับสิบปี ความรู้สึกเหล่านั้นไม่มีทางจางหายไปได้โดยง่าย”
“ยังไงข้าก็ไม่เชื่อ หนิงเอ๋อเจ้าเพียงน้อยเนื้อต่ำใจและโกรธเคืองข้าจึงได้พูดจาโป้ปดออกมาเช่นนี้” ภายในใจหลี่เจียงรู้สึกเจ็บแปลบ เมื่อได้ยินคำว่าหมดรักออกจากปากนาง
“หลี่เจียง ท่านกับข้า พวกเรารู้จักกันมานานนับสิบปี จนถึงเวลานี้ท่านย่อมรู้ดีกว่าผู้ใดว่าข้าไม่เคยพูดจาโกหกหลอกลวงท่านมาก่อน”
“ไม่เคยทำตัวงี่เง่าไร้สาระเอาแต่ใจตนเองเฉกเช่นสตรีทั่วไปเลยสักครั้ง ดังนั้นแล้วท่านน่าจะตระหนักได้ว่าข้าพูดจริงหรือไม่” หว่านหนิงเอ่ยคำหนักแน่นสีหน้าท่าทางจริงจัง
“ไม่ ข้าไม่เชื่อ หนิงเอ๋อ..คงเพราะเจ้ากำลังอารมณ์ไม่ดีคิดโกรธเคืองน้อยอกน้อยใจข้าอยู่จึงพูดออกมาต่างหากเล่า”
“เอาล่ะ ข้าเข้าใจและไม่คิดถือสาเจ้าหรอก เดี๋ยวข้าจะให้เจ้ากลับไปพักที่เรือนปีกซ้ายเช่นเดิม รอเจ้าใจเย็นลงแล้วเราค่อยมาพูดจากันใหม่”
“ข้าขอตัวก่อนล่ะ ยังมีธุระต้องไปจัดการอีกเยอะ” หลี่เจียงเอ่ยก่อนจะเดินออกไปทั้งอย่างนั้น
“เดี๋ยวสิหลี่เจียง ข้าไม่ได้พูดด้วยอารมณ์นะ หลี่เจียง หลี่เจียง!!” หว่านหนิงเอ่ยเรียกเขาแต่หลี่เจียงไม่แม้นแต่จะหันกลับมามองนางอีก
จากนั้นเขาก็สั่งให้กู้ซือไห่คนสนิทมาเชิญหว่านหนิงกลับเรือนปีกซ้าย อันเป็นเรือนฮูหยินรองจวนโหวที่นางพำนักอยู่หลังถูกเถียนซูหมี่แย่งชิงตำแหน่งฮูหยินเอกและเรือนปีกขวาไป
“คุณหนู แม่ทัพจิ้งไม่ยอมหย่าให้ท่าน ทั้งยังส่งคนมาคุมเข้มเช่นนี้ พวกเราจะทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ” อ้ายชิงถามหลังได้ยินเรื่องราวทั้งหมดที่หว่านหนิงพูดคุยกับหลี่เจียงก่อนหน้านี้แล้ว
“ตอนนี้ผู้คนภายนอกรับรู้เพียงหลี่เจียงจำต้องแต่งองค์หญิงแคว้นเซี่ยเข้ามาในจวนเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้น แต่กลับไม่รู้ว่าความจริงเป็นเช่นไร”
“สกุลจิ้งยกย่องซูหมี่เหยียดหยามข้าเพียงไหน ดังนั้นแล้วคนของท่านพ่อในเมืองหลวงคงไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร นอกจากแจ้งเรื่องราวคร่าวๆให้สกุลจางรู้เกี่ยวกับงานสมรสเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นเท่านั้น”
“ก่อนหน้านี้ข้าเองก็ส่งข่าวไปแดนเหนือเพียงข้อความสั้นๆให้ตรงกับผู้คนภายนอกรับรู้ เพื่อไม่ให้ทางนั้นต้องวิตกกังวล”
“ข้าจะคิดหาหนทางเจรจากับหลี่เจียงขอหย่าขาดโดยสันติวิธีดูอีกครั้ง หากไม่สำเร็จเราจะติดต่อคนของท่านพ่อในเมืองหลวงให้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”
หว่านหนิงกล่าวกับคนสนิท ตัดสินใจหย่าขาดกับหลี่เจียง โดยไม่คิดลังเลใจอะไรอีก
Latest chapter
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 164 ครอบครัวเล็กที่ไม่ได้มีเพียงหนึ่ง
เมื่อถึงวันสมรส แขกเหรื่อมากมายต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวสูงศักดิ์ เจ้าบ่าวเป็นถึงชินอ๋องพระอนุชาของฮ่องเต้แห่งแคว้น ส่วนเจ้าสาวก็เป็นองค์หญิงหนานผิงซึ่งมีศักดิ์เทียบเทียมราชวงศ์เป็นคู่ที่เหมาะสมทั้งรูปโฉมหน้าตา สถานะ สมกันราวกิ่งทองใบหยก งานนี้เน้นทำพิธีอย่างเรียบง่ายแต่ครบขั้นตอน ก่อนส่งตัวเจ้าสาวเข้าสู่ห้องหอที่เรือนพักอาศัยซึ่งฟางหรงแอบมาสร้างเอาไว้นานแล้วตัวเรือนอยู่ไม่ห่างออกไปจากจวนกั๋วกงเท่าใดนัก เดินไปมาหาสู่กันได้ไม่ทันเหนื่อย ซึ่งหว่านหนิงรู้สึกขอบคุณในความใส่ใจของสามียิ่งนักเจ้าบ่าวอย่างฟางหรงถูกปล่อยตัวมายังห้องหอเร็วเป็นพิเศษ เนื่องด้วยเจ้าสาวกำลังตั้งครรภ์ ครอบครัวมิตรสหายจึงยอมอนุโลมให้ ทั้งยังจงใจผลักไสให้เขารีบกลับมาดูแลภรรยาด้วยและนั่นเป็นสิ่งที่ฟางหรงพอใจที่สุด คราวแรกเขาคิดจะแสร้งเมาแล้วให้ถิงหยวนลากกลับมาโดยเร็ว แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ก็โล่งใจพร้อมเคาะประตูห้องหอเตรียมปรนนิบัติภรรยารักเต็มที่“หนิงเอ๋อ ข้ามาแล้ว” ฟางหรงเอ่ยเรียกฮูหยิน แต่มองไปไม่เห็นนางบนเตียง“ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงรวดเร็วนักล่
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 163 เดินทางกลับแดนเหนือ
หลังงานเลี้ยงฉลองต้อนรับฮ่องเต้แคว้นเหยียนเสร็จสิ้นลงไปด้วยดี ฮ่องเต้หม่าเดินทางกลับแคว้นเหยียนพร้อมข้อความทิ้งท้ายยินดีต้อนรับองค์หญิงหนานผิงสหายคนสำคัญทุกเมื่อด้านหว่านหนิงก็ถูกคะยั้นคะยอร้องขอให้อยู่ที่เมืองหลวงต่อ ทั้งยังได้รับคำสั่งให้ย้ายเข้ามาอยู่ในวังหลวง ตำหนักเดิมของชินอ๋องเพื่อให้สุ่นไทเฮาได้บำรุงดูแลครรภ์และสุขภาพร่างกายนางจนกว่าอายุครรภ์จะครบสามเดือน จึงวางใจให้หว่านหนิงเดินทางกลับแดนเหนือกับพระโอรสองค์รองอย่างวางใจได้หว่านหนิงจึงจำต้องอยู่ให้แม่สามีเอาอกเอาใจต่อ ทั้งยังมีชินอ๋องที่คอยเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง ทำเอานางแทบไม่ได้กระดิกตัวไปไหนอย่างอดอดกลั้น ด้วยรู้ดีถึงความห่วงใยใส่ใจที่ทุกคนมีให้นั่นเอง“นึกถึงตอนที่หนิงเอ๋อเอ่ยเรื่องตัวเองตั้งครรภ์ต่อหน้าฮ่องเต้หม่าและทุกคนในท้องพระโรงวันนั้นแล้วเรายังถูกใจไม่หาย”“น้องสะใภ้ช่างเป็นสตรีเด็ดเดี่ยวกล้าหาญและรู้จักเจรจาเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้อย่างเด็ดขาดจริงๆ” ฮ่องเต้เมิ่งจื่อกล่าวชื่นชมหว่านหนิงซึ่งเป็นน้องสาวของสหายรักอย่างอี้เสียน“เสด็จพี่กล่าวชมเกินจริงแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่อยากบอก
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 162 เรื่องสำคัญที่ทุกคนต้องรู้
บุรุษผู้หนึ่งยอมวางมือตัดใจไปแล้ว เหลือเพียงบุรุษต่างแคว้นที่ยังคงพยายามเพื่อไขว่คว้าสตรีที่หมายปองมาครอบครอง“องค์หญิงหนานผิง เป็นข้าที่กล่าวผิดไป ข้าเพียงเอ่ยอ้างเรื่องเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นให้มั่นคงยิ่งขึ้นด้วยความเห็นแก่ตัวเท่านั้น”“พยายามใช้ทุกวิธีมากล่าวอ้างเพื่อให้ได้ท่านมาครองคู่ องค์หญิงอย่าได้คิดโกรธเคืองไปเลย” ฮ่องเต้หม่ายอมรับผิดออกมาตามตรง“หม่อมฉันไม่คิดโกรธเคืองฝ่าบาทด้วยเรื่องเพียงเล็กน้อยแค่นี้หรอกเพคะ และหม่อมฉันมีเรื่องสำคัญที่จะบอกแก่ฝ่าบาทเพื่อไม่ให้เสียเวลากับหม่อมฉันอีก” “เรื่องใดงั้นรึ” ฮ่องเต้หม่าถามกลับไป หากเป็นเรื่องที่นางคบหาหมั้นหมายกับชินอ๋องหรือเรื่องที่นางเคยสมรสกับหลี่เจียงมาก่อน สำหรับเขาไม่สำคัญเลยแม้นแต่น้อย“หม่อมฉันได้เข้าพิธีสมรสอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมประเพณีกับชินอ๋องมาก่อนหน้านี้แล้ว ครั้งที่หม่อมฉันพบเจอฝ่าบาทที่เมืองเฉิงตูก็ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินของคุณชายเฉินแล้วเพคะ”“ยามนี้รอเพียงกลับไปสมรสต่อหน้าครอบครัว ได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสตามความเหมาะสมเท่านั้น”“อีกเรื่องหนึ่ง สำคัญมา
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 161 ยอมปล่อยมือ
“พวกท่านสนทนาอะไรกันอยู่งั้นหรือดูครึกครื้นดีจริง” ฟางหรงเห็นใบหน้าซีดสลดของหลี่เจียงก็นึกขอบคุณซิงเหออยู่ในใจ“ไม่มีอะไรหรอกเพคะ หม่อมฉันว่าเรากลับไปนั่งประจำที่กันเถอะ ใกล้ถึงเวลาที่ฝ่าบาทจะเสด็จมาแล้ว” หว่านหนิงตัดบท ทุกคนจึงจำต้องแยกย้ายไปนั่งประจำที่ของตนหว่านหนิงนั่งประจำที่เคียงคู่กับฟางหรงถัดลงมาจากที่ประทับของฮ่องเต้เมิ่งจื่อหลี่เจียงนั่งถัดออกไปจากฟางหรงและหว่านหนิงส่วนซิงเหอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเขาเมื่อฮ่องเต้เมิ่งจื่อเสด็จมาถึงทุกคนก็ถวายความเคารพและเปิดงานเลี้ยงพร้อมเจรจาลงนามในหนังสือสัญญาสงบศึกระหว่างสองแคว้นท่ามกลางสายตาพยานมากมายทั้งของแคว้นฉู่และแคว้นเหยียนจากนี้ไปแคว้นเหยียนถือเป็นอิสระไม่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของแคว้นฉู่ แลกกับการเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน แคว้นเหยียนจะไม่รุกรานแคว้นฉู่อีกตราบชั่วรัชสมัยของฮ่องเต้หม่าซิงเหอสืบต่อไปชั่วลูกชั่วหลานพร้อมข้อตกลงทางการค้าส่งเสริมชาวเมืองทั้งสองแคว้นให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น โดยเฉพาะเขตชายแดนที่อยู่ติดกันทุกคนในที่นั้นกล่าวแสดงความยินดีกับความสงบสุข
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 160 พบเจอกันอีกครั้ง
หว่านหนิงได้รับคำชื่นชมมากมายจากฮ่องเต้เมิ่งจื่อ แต่นางหาได้มีความทะเยอทะยานอยากได้ในสิ่งใดไม่นอกเหนือจากความสงบสุขที่แท้จริงของแว่นแคว้น“ขอบพระทัยเพคะที่ฝ่าบาททรงเมตตาและชื่นชมหม่อมฉันถึงเพียงนั้น แต่ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่หม่อมฉันราษฎรแคว้นฉู่ทั้งยังเป็นบุตรีแม่ทัพปกป้องบ้านเมืองสมควรกระทำอยู่แล้ว”“ดังนั้นหม่อมฉันหาได้ต้องการยศศักดิ์หรือฐานันดรใดทั้งสิ้นเพคะ ขอเพียงบ้านเมืองสงบสุขร่มเย็นนับว่าเป็นผลตอบแทนที่คุ้มค่าและดีที่สุด” หว่านหนิงเอ่ยอย่างถ่อมตัวรู้จักประมาณตน“ไม่ได้หรอกหนิงเอ๋อ คุณงามความดีที่เจ้าสร้างสมเอาไว้ให้กับแคว้นฉู่ช่างมากมายนัก ข้าไม่สามารถหลับหูหลับตาไม่ใส่ใจได้”“ข้าจะไม่เอ่ยถึงตัวตนกุนซือเอกแห่งสกุลจางที่วางกลศึกเอาชนะแคว้นเหยียนเมื่อสิบปีก่อน แต่ไม่อาจปฏิเสธเรื่องที่เจ้าค้นพบไส้ศึกแคว้นเซี่ยกับแคว้นเหยียนรวมทั้งเป็นผู้เจรจาสงบศึกกับฮ่องเต้หม่าได้”“ดังนั้นแล้วเจ้าจงรับตำแหน่งองค์หญิงหนานผิงไปเถอะนะ ถึงอย่างไรเจ้าเองก็เป็นพระชายาชินอ๋องน้องสะใภ้ของข้า พ่วงตำแหน่งองค์หญิงไปด้วยอีกสักตำแหน่ง ไม่มากเกินไปนักหรอก”
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 159 สาส์นจากฮ่องเต้แคว้นเหยียน
สุ่นไทเฮากับฮ่องเต้เมิ่งจื่อให้การต้อนรับหว่านหนิงเป็นอย่างดี อีกทั้งยังไม่คิดติดใจเรื่องที่นางเคยผ่านการสมรสมาก่อนหน้านี้ด้วย“หนิงเอ๋อ แม่ได้ยินมาว่าเจ้าชอบสรรหาของอร่อยมาลิ้มลอง วันนี้แม่ให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารเลิศรสเอาไว้ให้เจ้าเยอะแยะเลยลองชิมดูนะ”สุ่นไทเฮาเอ่ยเอาใจก่อนจะคีบเนื้อปลาหลี่ฮื้อเนื้อแน่นหวานสดนึ่งขิงมาให้ลูกสะใภ้“ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่” หว่านหนิงเอ่ยขอบคุณและเรียกขานสุ่นไทเฮาตามที่นางรับสั่ง“เสด็จแม่ก็ทานด้วยกันเถอะเพคะ” หว่านหนิงเอ่ยและคีบกุ้งเมามายหรือกุ้งแช่เหล้าเนื้อหวานสดเด้งไปให้ไทเฮาแม่สามีและลูกสะใภ้ดูเข้ากันได้ดีทีเดียว ทำให้อีกสองบุรุษอย่างฮ่องเต้เมิ่งจื่อกับชินอ๋องยิ้มอย่างพอใจหลังทานมื้อเย็นร่วมกันเสร็จ สุ่นไทเฮาก็ขอตัวกลับตำหนักไปพักผ่อน ปล่อยให้บุตรชายทั้งสองกับลูกสะใภ้พูดคุยธุระกันต่อ“หนิงเอ๋อ ข้ามีสาส์นจากฮ่องเต้หม่าซิงเหอส่งถึงเจ้า รับไปสิ” ฮ่องเต้เมิ่งจื่อตรัสกับน้องสะใภ้ซึ่งมีสีหน้าท่าทางงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะรับสาส์นที่หลู่กงกงยื่นมาให้“ฮ่องเต้หม่านั่นบังอาจส่งข้อความอะไรมาให้เจ้าน่ะ”
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 144 บทเรียนจากนิยายรัก
“หนิงเอ๋อว่าอย่างไร เจ้าเรียนรู้สิ่งใดจากเนื้อหาที่เราอ่านค้างเอาไว้งั้นหรือ เหตุใดจึงเงียบไปนานนักเล่า”ฟางหรงเอ่ยปากถามหว่านหนิงที่นิ่งเงียบไป และสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทวงถามจากเขา จากนั้นใบหน้างามก็แดงระเรื่อเมื่อทบทวนภาพที่เห็นผ่านปลายพู่กันก่อนหน้านี้เมื่อฟางหรงเห็
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 117 ความจริงที่เพิ่งตระหนักได้
เมื่อมาถึงห้องอาหารก็พบว่าจางกั๋วกง อี้เสียนกับฟางหรงมารออยู่ก่อนแล้ว เพราะรั่วเหยาให้บ่าวไปตามพวกเขาระหว่างที่นางไปตามจางฮูหยินกับหว่านหนิงมานั่นเอง “หนิงเอ๋อ มานั่งนี่สิ” ฟางหรงลุกขึ้นเชื้อเชิญคนรักให้มานั่งข้
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 114 โจรเด็ดบุปผา
หลังงานเลี้ยงต้อนรับหว่านหนิงเสร็จสิ้นลง ทุกคนก็ร่ำลาแยกย้ายกันไปพักผ่อน หว่านหนิงพักอยู่เรือนส่วนตัวติดกับเรือนของอี้เสียนและรั่วเหยา ส่วนเรือนถัดออกไปจากเรือนอี้เสียนเป็นเรือนของจางกั๋วกงกับจางฮูหยิน&n
อดีตไม่หวนคืน ตอนที่ 104 หาสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ
ฟางหรงโอบกอดเล้าโลมสัมผัสไปทั่วร่างงาม ใช้ทั้งมือ ริมฝีปากและลิ้นร้อนหนาสนองปรนเปรอสตรีอันเป็นที่รัก ให้ร่างกายนางได้สุขสมอิ่มเอมใจพร้อมให้เขารักนางอย่างลึกซึ้งหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง “อาหรงอ๊ะอ๊าาอืมม&n
You May Also Like
ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย681.1K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.5K viewsภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.6K viewsอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.6K viewsบุตรสาวตัวกลมของนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย277 viewsเถ้าแก่เนี้ยมือทองคือมารดาของตัวร้าย
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)123 viewsหวางเฟยตัวร้ายผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin246 views1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง
หวงตี้ny131 views
