Masukตอนที่หนึ่ง อนุของบิดา
หญิงสาวซึ่งขึ้นจากน้ำอย่างสดชื่นเพิ่งสังเกตเห็นร่างสูงและสายตาที่จ้องมองอยู่ จึงแสดงอาการตกใจหยุดชะงักการก้าวเดินแล้วรีบใช้สองมือกอบกุมปกปิดทรวงอวบใหญ่ของตนเองเอาไว้ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ
“คุณชายใหญ่ อย่ามองเจ้าค่ะ” เสียงที่เอ่ยช่างสั่นพร่าบอกไม่ได้ว่าเป็นด้วยความเขินอายหรืออย่างอื่น
ฉู่จิ้นไห่มองมือเล็กที่ไม่อาจปกปิดสิ่งใดได้แต่ยังพยายามขยับเขยื้อนไปมาด้วยรอยยิ้มบาง
“เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ? เป็นสาวใช้ของเรือนใดกันจึงลอบมาเล่นน้ำยามพลบค่ำเช่นนี้”
ข้อสันนิษฐานของฉู่จิ้นไห่ย่อมมีความเป็นไปได้ เพียงแต่สาวใช้นางนี้ช่างเย้ายวนเกินไป
“ข้าคืออนุลู่เจ้าค่ะ ‘ลู่ไป๋อิง’” เพียงได้ยินหญิงสาวแนะนำตัวว่าเป็นอนุในเรือน หัวใจที่ลิงโลดย่อมเหี่ยวเฉาลงทันทีด้วยหากเป็นเพียงสาวใช้ย่อมนำมาอุ่นเตียงโดยง่าย แต่หากเป็นอนุของชายอื่นคงหมดหนทางแล้ว
“อนุลู่หรือ เจ้าเป็นอนุของเจ้ารองหรือเจ้าสาม”
ไม่แปลกที่ฉู่จิ้นไห่จะคาดเดาไม่ถูกด้วยเขาเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวหลังจากไปประจำยังสาขาใหญ่ที่นั่นอยู่หลายปี อีกทั้งจวนสกุลฉู่ยังมีคุณชายรอง คุณชายสาม ซึ่งต่างแต่งภรรยาเอกและรับอนุอีกหลายคน
“มิใช่เจ้าค่ะ ข้าคืออนุของนายท่านใหญ่คนก่อน” ร่างขาวผ่องที่บัดนี้ยืนปากสั่นตอบเสียงแผ่วเบา
“ของท่านพ่อหรือ?”
คราวนี้ฉู่จิ้นไห่มองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่น่าจะยังมีวัยไม่ถึง20ขวบปีพลางนึกขึ้นได้
อ้อ...หญิงสาวคนนี้นี่เองที่ท่านแม่บอกว่าท่านพ่อรับเข้ามาได้เพียงไม่กี่วันก็หมดเรี่ยวหมดแรงจนตกม้าถึงแก่ความตายอย่างกะทันหัน
อืม...ยังเยาว์วัยนัก ซ้ำยังงดงามเย้ายวนเช่นนี้ ไม่แปลกที่ท่านพ่อจะหลงใหลจนทุ่มเทแรงกายแทบหมด
“อนูลู่มาเล่นน้ำคนเดียวเช่นนี้ควรต้องระวังตัวด้วย บึงน้ำเย็นนักทั้งอาจมีสัตว์ร้ายซ่อนอยู่ใต้ใบบัว” ในเมื่อนางเป็นอนุของบิดา ฉู่จิ้นไห่จึงทำได้เพียงตักเตือนไม่อาจล่วงเกิน
“ขอบคุณคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
ร่างบางรีบหันหลังเดินจ้ำหวังจะให้พ้นจากสายตาที่จดจ้องจนขัดเขิน หญิงสาวย่อมไม่รู้ว่าสะโพกกลมกลึงภายใต้เสื้อผ้าอันเปียกชุ่มซึ่งกำลังขยับไปมาตามท่วงจังหวะการเดินกำลังกระตุ้นความรู้สึกปั่นป่วนภายในกายของชายที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างรุนแรง
ฉู่จิ้นไห่ถูกสะกดด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าอันเย้ายวนที่ปรากฎชัดจนเลือดลมในกายแตกพล่านเผลอเดินตามการโยกส่ายไปอย่างเชื่องช้าราวต้องมนต์สะกด
เป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวที่เพิ่งเดินแค่ไม่กี่ก้าวขาก็อ่อนแรงจนพันกันพาให้หกล้มเสียหลักลงไปกองกับพื้น
“โอ๊ย!...”
ตอนที่สิบเอ็ด อีกคราเถิด “โอ้ววว สาวน้อย ช่องทางของเจ้าแน่นยิ่ง แท่งหยกของข้าแทบแหลกสลายแล้ว”“แท่งกายของท่านใหญ่โตเกินไปต่างหาก อื้อ...ข้าเสียวมาก ซี๊ดดด ทั้งแสบทั้งเสียว...อื้อ...”ถงอ้ายฉิงรู้สึกร้อนท้อง ทั้งตัวบิดเกร็งด้วยของใหญ่ซึ่งทิ่มแทงเข้ามา สะโพกหนาตอกกระแทกจนเตียงสั่นสะเทือนสะท้านไหว ส่งเสียงดังอย่างที่สาวน้อยเคยได้ยินปัก ปัก ตับ ตับเอี๊ยด อ๊าด เอี๊ยดเร่าร้อนรุนแรงเช่นนี้นี่เอง มิน่าเสียงในห้องของพี่เหม่ยจึงดังนัก ถงอ้ายฉิงนึกถึงเมื่อคราแอบดูรุ่นพี่สาวเสพสุขกับคนรักหนุ่มพลางเคลิบเคลิ้มไปกับลีลาช่ำชองของชายเบื้องบนท่อนลำใหญ่มุดแทรกเข้าออกทั้งเสียดสีทั้งลากครูดกับจุดอ่อนไหวด้านในจนเสียดเสียวมือหนาด้านบนขยำขยี้คลึงเคล้นสองเต้าอิ่ม ด้านล่างบดคลึงขยี้ติ่งเสียวขณะดุ้นลำหนากระแทกร่องกระเด้งเข้ากระดอนออกจนสุดลำโคน“อื้อ...อ๊ายยยย ซี๊ดดดด...”สาวน้อยกรีดร้องด้วยยังไม่เคยพบความเสียวซ่านสะท้านทรวงถึงเพียงนี้ หญิงสา
ตอนที่สิบเอ็ด อีกคราเถิด สาวน้อยสะเทิ้นไหวไปตามการเล้าโลม“ลิ้นของท่านช่างแข็งแรงยิ่ง ต่อสู้กันจนข้าเริ่มเหนื่อยแล้ว” สาวน้อยโอดครวญเมื่อนัวเนียในโพรงอุ่นชื้นอยู่นานจนเริ่มหายใจไม่ทันริมฝีปากหนาได้ทีผละออกมาปัดผ่านเม็ดชมพูที่แข็งชัน ลิ้นอุ่นแล่บออกมาตวัดเลียเบาๆ มือใหญ่จับซาลาเปาทั้งสองลูกให้แนบชิดกันแล้วตวัดเลียสลับไปมาอื้อ...เสียวยิ่ง สาวน้อยบิดกายแอ่นร่างเข้าหาเรียวปากนุ่มเพื่อให้การดูดเลียถนัดมากขึ้นลิ้นร้อนขยับเลียไล่ลากผ่านหน้าท้องแบนลงไปรุกไล่บดขยี้ติ่งกระสันพร้อมส่งนิ้วเข้าไปในร่องอุ่นอันนุ่มแน่นเพื่อเบิกหนทาง“ร่องดอกไม้ของเจ้าตอดทำร้ายนิ้วมือของข้าอีกแล้ว คราวนี้แรงยิ่งนัก” ชายหนุ่มโอดครวญอย่างเสแสร้ง“ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ โอ๊ยยยยย ลิ้น อ้า...ไยลิ้นจึงเลียแต่ตรงนั้นเล่า อู๊ยยย นิ้วมือล้วงเข้ามาลึกนัก ข้าไม่ได้อยากทำร้ายท่านเอาออกไปเถิด อ้า...”ร่างบางเด้งดิ้นไปมาด้วยความเสียวซ่านจากแรงบดคลึงของลิ้นหนาและนิ้วมือ ทรวงอวบอิ่มเด้งสั่นไหว ลมหายใจหอบ
ตอนที่สิบลีลานางรำด้วยหมิงเป่ยเซียนประกาศเหมารอบการแสดงและจ่ายเงินทองไปมากโข พวกเขาจึงโยกขย่มหลั่งน้ำขุ่นใส่ร่องสวาทของนางเอกสาวอีกครั้งและอีกครั้งโดยไม่มีผู้ใดกล้าห้ามปรามผู้ชมด้านล่างซึ่งเต็มไปด้วยขุนนางใหญ่น้อยต่างส่งเสียงตะโกนให้สององครักษ์กระแทกนางเอกสาวโดยไม่ต้องปรานี“เอาอีกครา แรงอีก โอ้ว...ยังไม่พอ เร็วหน่อย”ยิ่งยามองครักษ์คุนจิ้งยกก้นขาวจับขาเรียวอ้าออกเปิดกลีบเนื้อสีแดงสดที่คลี่แย้มออกจากกันให้คนด้านหน้าเวทีได้เห็นอย่างชัดเจน ร่องกลีบที่เบ่งบานรองรับความใหญ่โตที่ทะลุทะลวงกลายเป็นช่องว่างโหวงหลังท่อนกายใหญ่ถอนตัวตนออกไปน้ำหวานใสไหลล้นผสมน้ำกามขาวข้นปะปนกันทยอยไหลออกจากร่องรูโหวงเรียกเสียงซ่านกระเส่าของผู้ชมชายทั้งหลาย“โอ้...เจ้าดูสิ ร่องของน้องเหม่ยโดยทะลวงเปิดกว้างอ้าซ่าเพียงนั้น คราวหน้าจะยังคับแน่นให้พวกเราได้เสียวซ่านอีกหรือไม่”“โดนไปไม่กี่ครา อีกไม่กี่วันก็หุบเข้าเอง อู้ววว เจ้าดูเถิด น้ำรักในร่องรูช่างมากล้น ข้าอยากเข้าไปเติมเต็มจนทนไม่ไหวแล้
ตอนที่เก้า เสแสร้ง ถงอ้ายฉิงถูกเล้าโลมกลืนกินจนล่องลอยสุขสมไปถึง 4 ครา ขณะหมิงเป่ยเซียนหลั่งน้ำข้นเหนียวออกมาถึง2คราแม้อ๋องเป่ยอยากสอดใส่เข้าไปร่องดอกไม้อันสดใหม่เต็มที แต่ด้วยยังไม่วางใจ อีกทั้งต้องการเพียงส่งเสียงแห่งความเร่าร้อนให้ผู้คนภายนอกเข้าใจว่าเขาหลงใหลในรสกามาและติดบ่วงราคะอันเย้ายวนนี้แล้วอ๋องหนุ่มจึงเพียงแลกการกลืนกินเพื่อเสพสุขภายนอกโดยยังไม่ล่วงล้ำให้สาววัยเยาว์ต้องหลั่งเลือดแห่งพรหมจรรย์ยามเช้า ถงอ้ายฉิงถูกส่งออกมาด้วยร่างอ่อนปวกเปียก สาวน้อยหลับไปจนถึงโรงละคร โดยไม่รับรู้ว่า อ๋องเป่ยต้องแสร้งกรีดเลือดที่นิ้วเพื่อสร้างหลักฐานให้นางหมิงเป่ยเซียนสั่งการให้องครักษ์สืบหาความเชื่อมโยงระหว่างคณะละครถงเยว่กับเหล่าขุนนางโกงกินเพื่อไม่ให้ผิดพลาด ขณะแสร้งดื่มกินราวหนุ่มเจ้าสำราญ“สืบอย่างละเอียดแล้วพ่ะย่ะค่ะ คณะละครถงเยว่เพียงถูกใช้ตอบสนองกามารมณ์ของเหล่าขุนนางด้วยโดนบีบคั้นจากพวกเขาเท่านั้น เรื่องการโกงกินคนในคณะละครน่าจะไม่มีส่วนรู้เห็นหรือเกี่ยวข้องพ่ะย่ะค่ะ” ส
ตอนที่แปด หวานยิ่งนักหมิงเป่ยเซียนไม่รอคำตอบก้มไล่ริมฝีปากลงไปจนถึงก้อนเนื้ออวบหยุ่น ลิ้นร้อนเลียเล่นบดคลึงส่วนชูชันเพื่อให้แข็งแน่นพุ่งชี้จนกดไม่ลง ปากอิ่มไล่ขบเม้มกัดกินเต้าทรวงนุ่มอันเอร็ดอร่อยจนเปียกชุ่ม“อืม...อร่อยมาก” ปากหนาเอ่ยชมทั้งๆที่ลิ้นยังวนเลียไม่ยอมห่าง ใบหน้าหล่อเหลาฝังลงกลางเต้าทรวงใหญ่ ปากหนาก้มลงไปดูดเม้มเลียเล่นเม็ดบัวกลางจนตั้งชูชี้หน้ามือใหญ่ค่อยๆถลกกระโปรงขึ้นแล้วไล่ละเลียดลูบลากผ่านหน้าท้องแบนราบลงไปถึงเนินนุ่มฟูกระโปรงบางพลิ้วถูกกระชากออกก่อนจะสอดนิ้วมือหนาแหวกร่องกลีบดอกไม้แดงเพื่อลูบไล้วนคลึง“ยังไม่ทันไร น้ำหวานของเจ้าก็ไหลเยิ้มแล้ว” เสียงเอ่ยหยอกล้อจนสาวน้อยเริ่มเขินอายแม้เคลิ้มไหวไปกับสัมผัสร้อนจนไม่ห้ามปรามการเคลื่อนไหวอันรุกล้ำไปทุกส่วน อีกทั้งร่างบางเปิดเปลือยจนเห็นความงดงามชัดถนัดตา แต่ถงอ้ายฉิงยังคงขัดเขินด้วยไม่คุ้นเคย“ให้ข้าชิมร่องดอกไม้ของเจ้าดูดีหรือไม่ว่ารสชาติเป็นอย่างไร”“หากท่านอยากกินก็ย่อมได้&rdq
ตอนที่เจ็ด อร่อยหรือไม่ ด้วยแท่งเนื้ออวบแน่นเข้าไปในโพรงปากได้เพียงครึ่งลำตัว หญิงสาวจึงต้องฝืนไม่ให้คายออกมาทั้งๆที่ชายหนุ่มพยายามจับส่วนปลายทิ่มเข้าไปเรื่อยๆจนเกือบถึงลำคอแล้วลิ้นร้อนยังคงดูดดุนเอ็นอุ่นในขณะที่มือน้อยค่อยๆลูบไล้พวงสวรรค์ซึ่งอยู่ใกล้กันเพื่อเพิ่มความเสียวแผล็บๆๆๆ จ๊วบๆๆๆยิ่งเลียยิ่งแข็งสู้มือเชียว ทำเช่นนี้ก็สนุกดี เจ้าแท่งเนื้อนี้แม้ไม่มีรสชาติแต่นานไปกลับรู้สึกอร่อยถงอ้ายฉิงยังมีความเป็นเด็กชอบเล่นสนุก จึงชโลมแท่งกายแกร่งด้วยน้ำลายจนฉ่ำเปียกไปทั่วลำคล้ายดั่งคืออาหารรสเลิศ ลิ้นเล็กค่อยๆไล่เลียลิ้มชิมรสชาติ ขณะปากห่อรูดเข้ารูดออกเป็นจังหวะบ๊วบ บ๊วบ บ๊วบยิ่งมังกรขยายร่างแข็งแน่นเพียงใด หญิงสาวยิ่งดุนลิ้นกระดกไล่ตวัดเลียดูดดึง ครั้นมองเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวคล้ายทรมานภายใต้การละเลียดของนาง สาวน้อยยิ่งคึกคักส่งลิ้นอุ่นรุกไล่ไม่หยุดอ๋องหนุ่มเสียวจนเกร็งตัวยกสะโพกลอยไม่ติดกับเตียง มือหนากำแน่น ขณะมืออีกข้างเอื้อมมาลูบผมสลวยของสาวน้อย เอวสอบย







