พระรองแสนดีหาได้ในนิยายจริงหรือ

พระรองแสนดีหาได้ในนิยายจริงหรือ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-15
Oleh:  รอรีวันTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 Peringkat. 3 Ulasan-ulasan
33Bab
3.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ใครบอกว่าพระรองนั้นแสนดี มารดาจะตบปากมันซะตรงนี้ ดีกับผีน่ะสิ แสนดีแต่เฉพาะกับพวกตัวละครหลัก ส่วนตัวประกอบอย่างนางน่ะเหรอ ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาหรอก

Lihat lebih banyak

Bab 1

1 ฉันตายแล้ว

Eu achei que estava sendo demitida. Não tinha outro motivo para alguém do RH me chamar com tanta urgência no meio do expediente. Eu era só uma auxiliar administrativa de operações na Noir Parfum, uma dessas funcionárias que passam o dia lançando dados em planilhas, conferindo relatório chato e fazendo tarefas repetitivas que ninguém importante quer fazer. Nada contra o trabalho. Ele pagava minhas contas. Mal, mas pagava.

Quando Alessandra apareceu na minha mesa, com os olhos arregalados e aquele jeito de quem tinha acabado de descobrir uma fofoca deliciosa, eu já senti que vinha problema.

— Amiga, corre pro RH agora.

— Por quê?

— Não posso falar. Só vai.

— Alessandra, se for demissão, fala logo pra eu já ir chorando no caminho.

Ela se inclinou sobre a divisória da minha mesa, como se fosse contar um segredo de Estado.

— Eu ouvi dizer que você vai ser promovida.

Eu ri. Ri mesmo. Alto o suficiente para Dalila, da mesa da frente, olhar para mim. Promovida? Eu? Na Noir? Não que eu fosse incompetente. Eu não era. Mas a Noir era uma dessas empresas em que subir de cargo parecia depender menos de trabalho e mais de sobrenome, indicação ou capacidade de puxar saco. Eu não tinha nenhum dos três.

A Noir Parfum era linda por fora: campanhas milionárias, lojas chiques, perfumes caríssimos, executivos bem vestidos e aquela aura de empresa perfeita. Por dentro, era como qualquer outra. Gente sobrecarregada, salário ruim e chefe se achando Deus.

Ou melhor: não qualquer chefe. Mauro Ventura. O dono da porra toda. Tecnicamente, CEO. Na prática, príncipe mimado da Noir, herdeiro do império criado pelo pai. Um homem absurdo de bonito, desses que parecem feitos para humilhar o resto da humanidade. Alto, corpo perfeito, rosto de propaganda internacional e uma tatuagem discreta de flor de lótus no pescoço, que irritantemente combinava com ele. O problema é que Mauro sabia que era bonito. Sabia até demais.

Todo mundo comentava sobre o efeito que ele causava nas mulheres. Bastava entrar em uma sala para metade da empresa mudar a respiração. Algumas diziam que era o perfume dele. Outras juravam que a linha de luxo da Noir tinha alguma coisa capaz de aumentar o desejo. Eu achava tudo uma idiotice. Na minha opinião, o segredo era bem menos místico: Mauro era gostoso, rico e arrogante. Muita gente confundia isso com charme. Eu não. Eu tinha ranço.

— Nathalia — Alessandra insistiu. — Vai logo ao RH.

— Se isso for pegadinha, eu te mato.

— Vai, mulher.

Fui. No caminho, tentei me preparar para qualquer coisa. Corte de equipe. Reclamação de algum relatório. Advertência por eu ter respondido atravessado a um supervisor na semana anterior. Tudo parecia mais provável do que promoção.

Mas era promoção mesmo.

A mulher do RH falou com aquele sorriso profissional que não dizia nada e, em menos de cinco minutos, minha vida estava oficialmente bagunçada.

— A partir de amanhã, você passa a atuar como assistente pessoal do senhor Mauro Ventura.

Eu pisquei.

— Desculpa. Acho que eu entendi errado.

Ela repetiu. Eu continuei sem entender.

— Mas eu sou do setor de operações.

— Sim.

— Eu não tenho experiência como assistente executiva.

— O senhor Mauro solicitou especificamente o seu nome.

Aí foi pior. Porque uma coisa era erro do RH. Outra, muito mais esquisita, era Mauro Ventura saber que eu existia.

— Ele solicitou meu nome?

— Sim.

— Tem certeza que não existem duas Nathalias na empresa?

A mulher sorriu sem graça.

— Ele pediu você.

Saí do RH com a sensação de que tinha perdido alguma informação importante. Quando voltei ao setor, Alessandra veio praticamente correndo. Eu disse que tinha sido promovida, ela gritou, eu pedi silêncio, mas já era tarde. Em segundos, várias pessoas estavam olhando para mim. Algumas felizes, outras curiosas, outras com aquela cara de “por que ela?”. Sinceramente, eu também queria saber.

No dia seguinte, às oito em ponto, fui levada até o último andar. A sala de Mauro era do tamanho do meu antigo setor inteiro. Tudo ali gritava dinheiro: piso brilhando, móveis escuros, vidro do chão ao teto, vista absurda da cidade. Ele estava em pé perto da janela, de costas, como se tivesse ensaiado aquela pose ridícula. Quando virou, entendi de novo por que metade da empresa parecia perder a dignidade perto dele. O homem era bonito mesmo. Uma desgraça.

— Bom dia, doutor Mauro — falei, tentando manter a postura.

Ele sorriu de leve.

— Só Mauro.

— Como preferir, doutor Mauro.

O sorriso sumiu um pouco. Ponto para mim.

— Sente-se.

Sentei, mas não esperei ele começar.

— Olha, eu acho que houve algum engano. Eu sou de operações. Não sei por que fui chamada para trabalhar diretamente com você.

Ele me observou por alguns segundos. Não era olhar de chefe. Era mais demorado, mais concentrado, mais incômodo. O que me deixou com mais raiva, porque eu não queria dar a ele nem o prazer de perceber que tinha me afetado.

— Porque eu mandei.

— Isso eu já sei. Quero saber por quê.

Mauro caminhou até a mesa, apoiou as mãos sobre ela e se inclinou um pouco. O perfume dele chegou antes da resposta. Era bom, claro. Amadeirado, caro, limpo, com alguma coisa quente no fundo. Fiquei com raiva até do cheiro. Quem é que tinha cheiro de homem perigoso em plena oito da manhã?

— Porque você é a única mulher nesta empresa que olha para mim como se eu fosse uma pessoa normal.

Fiquei em silêncio. Depois soltei uma risada curta.

— Sério?

— Muito sério.

— Então eu fui promovida porque não babo pelo senhor?

— Pelo visto, sim.

— Isso é meio patético.

Dessa vez, ele sorriu de verdade. E eu odiei, porque aquele sorriso não era de executivo arrogante, não exatamente. Era quase divertido. Quase humano. E isso era pior.

Mauro foi até uma porta lateral que eu nem tinha percebido e colocou a mão na maçaneta.

— Venha comigo.

— Para onde?

Ele abriu a porta e olhou para mim.

— Vou te mostrar o verdadeiro motivo da sua promoção.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
แง้....ทำไมไม่มีตอนพิเศษเลย จบแบบนี้เลยหรอคะ ? เจ็บไปไหม? ToT
2026-06-01 21:49:07
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
ตอนท้ายๆมีสลับตอนไปมาทำให้งงๆแต่ก็เข้าใจได้อยู่ แต่จบแบบนี้ บีบหัวใจคนอ่านสุดๆ
2026-05-26 18:30:05
0
0
watcharee
watcharee
เรื่องไม่สั้นไม่ยาวไปกำลังดีเนื้อเรื่องสนุกน่าติดตาม จะไล่อ่านเรื่องของไรท์ให้ครบทุกเรื่องนะคะ
2026-02-05 06:07:22
1
0
33 Bab
1 ฉันตายแล้ว
การจราจรยามเช้าค่อนข้างติดขัด ซึ่งเป็นเรื่องปกติของมหานครยิ่งใหญ่แห่งนี้ ปีปีหนึ่งจะมีบัณฑิตจบใหม่หลายล้านคน ทุกคนต่างแย่งชิงฝ่าฟันเพื่อให้ได้งานบริษัทระดับท็อป สำหรับถานซู่เฟินแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องลงสนามแย่งชิงอะไรแบบนั้นจบจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติ ผลการศึกษาตอนเรียนจบก็เข้าขั้น Top อีกทั้งยังเคยเดินสายผ่านการประกวดมาหลายเวที หน้าตาจัดว่าสวยงามตอนสัมภาษณ์ อาศัยวาทศิลป์นิดหน่อยบวกกับยิ้มสวยพราวเสน่ห์ หญิงสาวก็ได้งานนั้นมาอย่างง่ายดาย ตำแหน่งเริ่มต้นในทีมพัฒนาและวิจัยของบริษัทระดับชาติจึงตกมาอยู่มือเธออย่างไม่ต้องสงสัยวันนี้เป็นวันทำงานวันแรกคนตัวเล็กเลือกที่จะไม่มาสาย หญิงสาวตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อให้ทันรถเมล์เที่ยวแรก การเริ่มต้นที่ดีจะส่งผลดีต่อเรื่องอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน ซู่เฟินเลือกสวมเสื้อผ้าสีโทนอุ่น ให้ดูบอบบางน่าทะนุถนอม“รอด้วยค่ะ” เธอวิ่งตะโกนร้องเรียกรถเมล์ที่กำลังจะเคลื่อนตัวออกจากท่าจอดรถ โชคดีที่คนขับรถได้ยิน เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังตกอยู่ในความยากลำบากใครจะไม่ใส่ใจเมื่อขึ้นไปบนรถซู่เฟินยิ้มโปรยเสน่ห์ไปหนึ่งที คุณลุงคนขับใจดีไม่ว่าอะไร ได้แต่โบกมือให้เธอรีบเข้าไปนั่ง เพราะ
Baca selengkapnya
2 ผีสาวลามก
แม้ถานซู่เฟินจะตะโกนดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยินในสิ่งที่เธอบอก ฆาตกรที่ฆ่าเธอยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในที่ทำงานได้อย่างหน้าตาเฉยเธอเคยได้ยินว่า พวกผีนี่สามารถไปที่ไหนก็ได้ จะตามหลอกหลอนใครก็ได้ เธอจึงตั้งจิตติดตามไปถึงบ้านของคนที่ฆ่าเธอ อย่างน้อยก็ต้องทำอะไรสักอย่าง เช่น เข้าฝัน ทำของตก เป่าลมแรง ๆ หรือไม่ก็แลบลิ้นปริ้นตาให้แม่คนนั้น ที่มารู้ทีหลังว่าชื่อหนิงเยว่ซี ตกใจตายกันไปข้างหนึ่งแต่ไม่ว่าจะใช้อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์แค่ไหน แม่นั่นก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับการกระทำของเธอเลยสักนิด ชีหนิงเยว่ซีใช้ชีวิตดี๊ดี ส่วนเธอต้องกลายเป็นผีเร่ร่อนแค่คิดก็เจ็บแค้นเกินไปแล้ว“คนสวย ทำแบบนั้นไม่ช่วยอะไรหรอก” ผีหญิงชราตนหนึ่งพูดกับเธอ“ก็แม่คนนั้นเป็นคนฆ่าหนู หนูอยากจับชีหักคอจริง ๆ” ซู่เฟินพยายามกำมือรอบคอหนิงเยว่ซี“แต่ไหนแต่ไรมา คนเป็นกับคนตายก็เป็นเส้นขนานกัน พวกที่เธอเห็นในละครน่ะ เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น แล้วเพิ่งเป็นผีไม่นานแบบนี้เลเวลผีต่ำต้อยจะไปทำอะไรใครเขาได้” ผียายแก่พูดกับเธอ“งั้นแสดงว่าหนูทำอะไรชีไม่ได้เลยเหรอคะ” ซู่เฟินพองแก้มอย่างเหนื่อยหน่าย“อื้อ ไปชดใช้กันในยมโลกเถอะจะหญิง เดี๋ยวนางก็ไปตกก
Baca selengkapnya
3 ผีสาวทะลุมิติ
กรี๊ดดดด!!ผีสาวหวีดร้องด้วยความกลัว ตอนตายหรือเล่นรถไฟเหาะยังไม่กลัวเท่านี้เลย ความรู้สึกตอนโดนดูดเข้าไปด้านใน มันวูบวาบเสียวท้องแปลก ๆครั้นพอลืมตาตื่นขึ้นมาดันได้สบตากับผู้ชายคนหนึ่ง ในหัวสมองของผีสาวพร่าเบลอไปหมด ไม่รับไม่รู้อะไรทั้งนั้นรู้อย่างเดียว มันทั้งเสียวและพลุ่งพล่านไปหมดดะ เดี๋ยวนะ!!“คุณเป็นใคร” ซู่เฟินถาม แต่มือก็ยังโอบล้อมรอบคอของเขาผู้ชายคนนั้นถอนจูบจากเธอ ในใจผีสาวมีความรู้สึกเสียดายนิดหน่อย“เจ้าอย่ามาไขสือ เป็นคนหลอกข้ามาเองไม่ใช่หรือ” เขาสบตากับสตรีที่อยู่ในการควบคุมของเขา“ใครหลอกคุณมากัน” ถานซู่เฟินเปลี่ยนจากคล้องคอผลักเขาออกห่างร่างกายของทั้งคู่ที่เคยนัวเนียไร้เสื้อผ้าผละออกจากหัน เฉิงเว่ยฉี จ้องมองสตรีตัวเล็ก ๆ คนนั้นด้วยสายตาเหยียดหยามระคนไม่เข้าใจเมื่อได้ยืนห่างจากกัน ซู่เฟินถึงได้เห็นหน้าตาเขาชัดเจนขึ้น อื้ม!!! หล่อเหลือเกินพ่อ เธอลอบเลียริมฝีปากที่แห้งผาก รสจูบเมื่อครู่เธอรู้สึกถึงมันได้นิดหนึ่ง คนผู้นั้นใส่แค่ชุดผ้าสีขาวบาง ๆ ร่างกายกล้ามเนื้อสัดส่วนทุกอย่างดูแข็งแกร่งไปหมด เมื่อมองต่ำลงมาเรื่อย ๆ ซู่เฟินก็ยิ้มปริ่มทำหน้าเลิ่กลั่ก“คุณหนูถาน หลอกให้ข
Baca selengkapnya
4 ผีสาวเสียซิง
ความรู้สึกรุ่มร้อนแล่นไปทั่วร่างของเธอผู้ชายคนนั้นที่บอกว่าตัวเองชื่อเฉิงเว่ยฉี เดินดุ่ม ๆ มาอุ้มเธอพาดบ่า ในหัวเธอประมวลผลเรื่องราวใด ๆ ไม่ได้แล้วมันร้อน ร้อนไปทั่วทั้งร่างซู่เฟินอยากจะแก้ผ้ากระโดดน้ำเสียเดี๋ยวนี้“ให้ข้าช่วย” เขาบอกกับเธอ“ช่วยอะไร ช่วยอะไรกัน” ซู่เฟินพยายาดีดตัวให้เหมือนกุ้ง ดิ้นรนอยู่บนบ่าของเขา มือใหญ่ของเฉิงเว่ยฉีตบตูดเธอไปหนึ่งทีถานซู่เฟิน แทบอยากจะฆ่าตัวตาย ไอ้คนมารยาทแย่เอ้ยเฉิงเว่ยฉีแบกนางขึ้นบ่าก้าวดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องนอนรัชทายาท เสื้อผ้าที่ห่อหุ้มตัวนางเอาไว้ก็ถูกเขากำจัดทิ้งไปหมดแล้วกว่านางจะรู้ตัวก็พบว่าตัวเองเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ห่มร่างเขาต้องมองสตรีตัวเล็ก ๆ นั่นด้วยความปรารถนาที่ยากจะคาดเดา และยืนรอดูสถานการณ์เผื่อว่านางจะไม่ต้องการให้เขาช่วยสายตาของผู้ชายคนนั้นจ้องเธอราวกับจะกลืนกิน ที่บอกว่ามารดาจะกินผู้ชายสามเดือนครั้งเมื่อก่อนหน้านี้ เธอพูดเล่นต่างหาก ต่อให้อยากทำจริง ไม่ว่าจะในสถานะผีหรือสถานะคนเธอก็ไม่เอาหรอก มันทำไม่เป็นว้อยยยยย!!!คน!! ตอนนี้เธอเป็นคนงั้นเหรอเพี๊ยะ!!! ถานซู่เฟินตบแก้มขวาของตัวเองแรง ๆ หนึ่งที ความรู้สึกเจ็บชาวาบบนใบหน้า
Baca selengkapnya
5 ไม่เป็นแล้วมัมหมีพระรอง
คนผู้นั้นสอดขาเข้ามาระหว่างขานาง บังคับให้ซู่เฟินแยกเรียวขาออกอย่างเป็นธรรมชาติ เอาเถอะพ่อเอ๊ย มารดาจะทนไม่ไหวแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ ในเมื่อมันเลยเถิดมาถึงจุดนี้เข้าไปแล้วใบหน้าหล่อของเฉิงเว่ยฉี ก้มมองส่วนนั้นของเขาและนาง มันจดจ่ออยู่ตรงหน้าท้องเนียนเรียบ เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ช่างเป็นสตรีที่สามารถทำให้สติของเขากระเจิดกระเจิงได้ถึงเพียงนี้คนตัวใหญ่ที่เป็นฝ่ายควบคุม ค่อย ๆ สอดส่วนนั้นเข้าสู่ช่องทางคับแคบใบหน้าของนางเหยเก หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงข้างแก้ม เขาหยุดไว้ก่อนดูเหมือนว่านางจะรับไม่ไหว เขาก้มลงพรมจูบซับน้ำตาให้แก่นาง ตัวเขาเองก็พึ่งรู้ว่านางเป็นสตรีที่ยังไม่ผ่านมือชายใด“เด็กดี อย่าเกร็งแค่นิดเดียวเท่านั้น” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำอ่อนโยน นางเป็นสตรีคนที่สองที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ แต่ถ้าเป็นเวลาเช่นนี้ก็นับว่าเป็นสตรีเพียงคนเดียวคนอื่นนั้น เพียงทำให้จบ ๆ กันไปเท่านั้น“ฉันเจ็บ” เธอบอกออกไปตรง ๆ ความรู้สึกเหมือนกับร่างจะฉีกขาดอย่างไรก็อย่างนั้น ทำไมพวกนางเอกหนังผู้ใหญ่ที่เธอเคยดู อะไร ๆ มันก็ง่ายดายไปหมดสองมือเนียนนุ่มของซู่เฟิน กอดรัดร่างสูงใหญ่ ไว้แนบแน่นหญิงสาวฝังกรงเล็บลงไปบนแผ่
Baca selengkapnya
6 ตัวละครอะไร?
  ผู้ชายที่นั่งอยู่บนเตียงมองนางด้วยสายตาเชิงเหยียดหยาม ที่บาดเจ็บก็เพราะนางดื้อเองไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิดสายตาเขาเย็นชายิ่งกว่าใครคนไหนที่นางเคยเจอมาตลอดทั้งชีวิต พวกเพื่อนผีเพื่อนมนุษย์ของเธอหลายยังไม่เคยมีใครมองนางด้วยสายตาเช่นนั้นมาก่อน เรียกได้ว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาได้ใช้ชีวิตบนพริวิเลจความงามมาโดยตลอด“เช้าแล้ว จะกลับบ้านเองหรือจะให้ข้าไปส่ง” เฉิงเว่ยฉีถามสตรีตัวเล็กที่นั่งกองอยู่กับพื้นโห!!! แบบนี้มันเข้าว่าฟันแล้วทิ้งชัด ๆซู่เฟินรู้สึกหมั่นไส้คนผู้นั้น จากเอฟซีมารดาจะกลายเป็นซาแซงแล้วนะ“ข้ากลับเอง” หญิงสาวกัดฟันพูด“งั้นไม่ส่ง” พูดจบเขาก็ลุกเดินออกไปทันที หญิงสาวกำหมัดแน่น ตกลงแล้วนางทะลุมิติเข้ามาเป็นใครกันแน่ นางรอง นางร้าย หรือนางบำเรอ เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็ลุกขึ้นยืนอย่างเด็ดเดี่ยวร่างแบบบางเหยียดหลังตรง ตอนสมัยเรียนเห็นเช่นนี้เคยโยนเบสบอลเปิดงานมาก่อนนะเฟ้ย!!ซู่เฟิน จับผ้าขี้ริ้วม้วนเป็นก้อนกลม คนตัวเล็กเดาะผ้าในมือสองสามครั
Baca selengkapnya
7 สกุลถานเหมือนกัน
  รถม้าจอดนิ่งสนิท นางรู้สึกตัวตื่นเพราะการหยุดนิ่งของรถม้า ก่อนที่จะได้ลุกขึ้นร่างแบบบางของซู่เฟินก็ถูกใครบางคนกระชากลงมาแบบไม่ให้ทันได้ตั้งตัวคนตัวเล็กหันหน้าจะตะโกนด่า กลายเป็นว่าบุรุษผู้นั้น ยืนใช้มือไขว้หลังมองเธอด้วยสายตาไร้อารมณ์ซู่เฟินพิจารณารูปร่างลักษณะของบุรุษคนนั้น พลางนึกถึงบทบรรยายตัวละครของไรท์เตอร์มักใส่ชุดสีดำสนิท!รูปร่างสูงโปร่ง!ใบหน้าหล่อเหลาคมคายหรือจะเป็นถานเฉินเหลียน เออ!! ดีจังเลย ตัวนางเองก็พึ่งนึกได้ว่าตัวละครพระเอกมีนามสกุลเดียวกับนาง หรือว่านางจะเป็น..... คนของถานเฉินเหลียนเข้านำตัวนางกลับเข้าไปในบ้านโบราณหลังใหญ่ เรือนหลังนี้แม้จะไม่โดดเด่นสง่างามเท่ากับจวนรัชทายาทของอีตาพระรองนั่น แต่ก็ถือว่าใหญ่โตสง่างามปูมหลังของถานเฉินเหลียนคือแม่ทัพใหญ่ ครอบครัวตระกูลถานส่งต่อความภักดีจากรุ่นสู่รุ่น แน่นอนว่าปัจจุบัน คนตระกูลถานถือว่ามีอำนาจพอสมควร โดยเฉพาะถานเฉินเหลียน เป็นเช่นนั้นเขาจึงกล้างัดข้อเฉิงเว่ยฉีพ่อพระรองแสนดีของออลพี้เพิ๊ล“คุณชายจัดการกับน
Baca selengkapnya
8 สลับบทบาท
  ครั้งสุดท้ายที่ได้พูดคุยกับบิดาก่อนจะหมดลมหายใจ คนที่เขาเรียกว่าพ่อจู่ ๆ ก็บอกความลับที่ไม่เคยกล่าวกับใครมาก่อนอดีตนักรบผู้ยิ่งใหญ่ ในบั้นปลายสุดท้ายต้องตายอย่างทรมาน อยู่อย่างรู้สึกผิด ร่างกายซูบซีดนอนรอความตายไปเรื่อย ๆ เขาจำวันนั้นได้ดี วันที่บิดาบอกเรื่องน้องสาว“เฉินเหลียนเจ้ามีน้องสาว” แม่ทัพถานพูดพร้อมกับหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากใต้หมอน เขารู้สึกผิดที่ทอดทิ้งนางไว้เช่นนั้นบิดายื่นป้ายหยกที่มีเพียงครึ่งชิ้น ให้ใช้สิ่งนี้เป็นเครื่องยืนยันเพื่อรับตัวนางกลับมายังเมืองหลวง เขาสืบทราบปูมหลังอีกที นางเป็นเพียงเด็กที่ใช้ชีวิตอยู่ในหอคณิกา เป็นโชคดีของนางที่หน้าตาธรรมดาไม่โดดเด่นจึงเป็นแค่เพียงหญิงรับใช้ มารดาของนางหรืออนุภรรยาของแม่ทัพถานอดีตแสนงดงามเป็นนางโลมเลื่องชื่อ เวลานี้เสียชีวิตไปนานแล้ว มามาในนั้นสงสารที่นางไม่มีที่ไปจึงให้พักอาศัยอยู่ที่นั่น ตอนไปรับตัวมารถม้าของนางดันถูกสลับกับป๋ายหลูอิงสตรีจากหอคณิกา มีคนตั้งใจส่งตัวนางโลมชื่อดังผู้นั้นไปสำหรับรับรองรัชทายาท แต่กลายเป็น
Baca selengkapnya
9 น้องสาว
 หญิงสาวคิดถึงเตียงนอนนุ่มนิ่มที่บ้านของตน ตอนเป็นผีก็ไม่ได้รู้สึกถึงรสสัมผัสเหล่านั้น เพราะร่างวิญญาณของเธอไม่มีความรู้สึกร้อนหนาว แต่พอได้กลับมาเป็นคนความรู้สึกประสาทสัมผัสทั้ง 5 ก็กลับคืนมาอีกครั้งซู่เฟินรู้สึกได้ถึงก้อน ๆ อุ่น ๆ นุ่ม ๆ อะไรสักอย่าง นางจึงขยับร่างกายเข้าไปหาของสิ่งนั้น คนตัวเล็กซุกร่างกายเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้น เฉิงเว่ยฉีที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันไม่ปฏิเสธร่างกายของนาง ค่ำคืนก่อนหน้าเขาและนางมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันยิ่งกว่านี้อีกสตรีตัวเล็กคนนี้ร่างกายนุ่มนิ่ม แถมยังมีกลิ่นประหลาดที่ทำให้เขารู้สึกรัญจวนใจอยู่ตลอดเวลา เมื่อได้กลืนกินนางครั้งแรก ก็อยากมีครั้งต่อไปเรื่อย ๆ เป็นความสับสนวุ่นวายที่ตีกันอยู่ในสมองของเขาร่างกายนั้นปรารถนาเพียงนาง ย่ำรุ่ง คนตัวเล็กยังคงนอนหลับสนิท ใบหน้าหมดจดไร้ริ้วรอยนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด นางดิ้นไปดิ้นมาอยู่ในอ้อมกอด การกระทำไร้เดียงสาของนางกระตุ้นปลุกความรู้สึกบางอย่างเสียแล้ว เขาขยับตัวเลื่อนลงจุมพิตหน้าผากกลมมนของนาง สูดกลิ่นกายหอมหว
Baca selengkapnya
10 จริตหญิงสาว
 จนตอนนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดตัวละครน้องสาวของถานเฉินเหลียนถึงโผล่มาเช่นนี้ ซู่เฟินชักสงสัยทฤษฎี dark side ของไรท์เตอร์เสียแล้วสิ และหวังว่าตนจะคิดผิด เฉิงเว่ยฉีรู้อยู่แล้วว่านางเป็นน้องสาวของถานเฉินเหลียน เขาสืบทุกอย่างที่เกี่ยวกับสกุลถานเอาไว้หมดแล้ว ตกใจอยู่ไม่น้อยที่ได้ยินว่าแม่ทัพถานแอบไปมีอนุภรรยาแถมยังเป็นนางคณิกาในหอนางโลม และเขาไม่คิดว่าจะได้เจอกับสตรีตัวเล็กนางนั้นในสถานการณ์เช่นนี้ เหมือนสวรรค์จะเป็นใจให้เขาได้เอาคืนคนผู้นั้นบ้างแปลกใจอีกเรื่อง ที่นางดูเหมือนจะไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของนางเป็นใคร เขาเดาได้จากท่าทีเช่นนั้นของนาง‘ถานเฉินเหลียนเอ๊ย ถานเฉินเหลียน’ ก่อนหน้าเขามอบสตรีที่ตนเองรักและหวงแหนให้ไปแล้ว คนตัวสูงดีดลูกคิดในใจ การค้าครั้งนี้เขาจะเสียเปรียบไม่ได้ ผู้เป็นพี่ชายดูสีหน้าของน้องสาว นางดูเหมือนไม่เชื่อว่าตนนั้นเป็นคุณหนูสกุลถาน ใบหน้าหมดจดของนางเต็มไปด้วยความสับสนระคนตกใจเขาได้ยินว่าความเป็นอยู่ของนางในหอนางโลมไม่ค่อยดีนัก ถ้าเขาตัดส
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status