4

ภายในเขตเรือนใหญ่มีเสียงสนทนาแว่วจากที่ไม่ไกล ที่มาเสียงอาจจะเป็นข้างเรือนที่ปรายหางตานู้น พอเข้าไปใกล้มากขึ้นฟางหลินก็ได้ยินแยกชัดเจนว่าเป็นเสียงของบุรุษทุ้มต่ำผสานกับเสียงของสตรีที่ฟังดูสนิทสนม แต่เป้าหมายของฟางหลินคือเห็นน่าสามีในนามนางจึงต้องขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นเพื่อพยายามมองลอดผ่านช่องต้นไม้ตรงหน้า

จากตรงนี้นางเห็นเพียงหนึ่งบุรุษร่างสูงใหญ่และหนึ่งสตรีนั่งคุยกันใต้ร่มไม้ ท่าทางที่เห็นดูสนิทสนมกันไม่น้อย แต่ก่อนจะได้ใบหน้าของทั้งสองชัดเจน สายตาคู่หนึ่งก็พลันตวัดมานางฟางหลินหลบอยู่ราวกับรับรู้ถึงการแอบมองนี้!

ดวงตาคมกริบของแม่ทัพหลี่ปรายตามองมา ทำให้ฟางหลินต้องรีบหันหลังกลับ ก่อนจะรีบสาวเท้าหลบหนีออกจากเขตเรือนโดยมิได้เห็นหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ

นางเห็นเพียงสายตาดุดันหนึ่งคู่ผ่านศีรษะของสตรีที่หันหลังอยู่เท่านั้น

หลิวฟางหลินกลับมาถึงเรือนของตนแล้ว นางนั่งลงตรงม้านั่งใต้ต้นเหมย ปลดปิ่นที่เหน็บอยู่ในเรือนผมออกอย่างเกียจคร้าน ลมหายใจทอดยาว ขณะเดียวกันในใจกำลังขบคิดถึงสิ่งที่พบเจอ

นางปล่อยให้ตัวเองเอนกายพักใต้ร่มไม้จนกระทั่งถึงเวลาที่บ่าวสาวเจ้าประจำแบกน้ำมาให้นางอาบทุกเย็นเดินเข้ามา ฟางหลินเหลือบตามองตาม

“วันนี้ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า”

บ่าวสาวชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบพยักหน้ารับ “อนุหลิวโปรดถามเถิดเจ้าค่ะ”

ฟางหลินเท้าคาง สายตาเป็นประกายขณะกล่าวเสียงเรียบ “สตรีที่มาหาแม่ทัพหลี่ในวันนี้คือผู้ใด?”

บ่าวสาวนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง “อ้อ! หากเป็นวันนี้ก็คงเป็นคุณหนูไป๋ ไป๋ซูฮวาเจ้าค่ะ”

ฟางหลินเลิกคิ้ว “ไป๋ซูฮวา?”

“เจ้าค่ะ คุณหนูไป๋เป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพไป๋ ผู้เป็นสหายสนิทของอดีตเจ้าตระกูลหลี่ บิดาของท่านแม่ทัพหลี่เจ้าค่ะ”

ฟางหลินกระตุกยิ้ม นางนึกสนุกเลยพยักหน้าให้บ่าวสาวเล่าต่อ “ข้าเดาว่านางกับแม่ทัพหลี่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กหรือ?”

“เจ้าค่ะ” บ่าวสาวรีบเล่าต่อด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “คุณหนูไป๋สนิทกับท่านแม่ทัพมากเพราะเมื่อสิบปีก่อนยามท่านแม่ทัพไปค่ายของอดีตท่านเจ้าตระกูลก็มักจะไปด้วยกัน ไปมาหาสู่ระหว่างสองตระกูลบ่อยมาก ท่านแม่ทัพดูแลคุณหนูไป๋ดีเป็นพิเศษจนบ่าวที่เด็กไม่แพ้กันยังอิจฉาเลยเจ้าค่ะ”

ฟางหลินพยักหน้ารับ แม้ใบหน้าจะยังมีรอยยิ้มแต่ในใจเริ่มรู้ซึ้งถึงความจริงบางอย่างจนยิ้มไม่ออก

"และข้าคิดว่าคุณหนูไป๋น่ารอท่านแม่ทัพกลับมาแต่งงานด้วยแน่ ๆ เจ้าค่ะ เพราะตอนนี้ก็อายุยี่สิบเอ็ดแล้วแต่ยังไม่ออกเรือนเลย"

จากที่ฟางหลินได้ฟังความคิดก่อนหน้าของนางก็ยิ่งมีความเป็นไปได้มากยิ่งขึ้น จากที่คิดว่านางจะมอบกายตอบแทนคุณและใช้ชีวิตในจวนนี้ต่อไปอย่างเช่นสตรีธรรมดานางหนึ่ง แต่พอรับรู้ว่าจะต้องใช้บุรุษร่วมกับสตรีอื่นความคิดไม่ยินยอมแบบสตรียุคอนาคตก็กลับมา

หากเป็นเช่นนี้แล้ว... นางจะอยู่เป็น ‘อนุของแม่ทัพหลี่’ คงไม่สามารถได้ชีวิตสงบสุขอย่างที่นางต้องการแน่

เช่นนั้น...

นางจะต้องหาทางเป็นอิสระจากสถานะอนุให้ได้!

4

เจรจาธุรกิจ

กลางดึกคืนหนึ่งท้องฟ้ามืดสนิท หลิวฟางหลินในตอนนี้สวมอาภรณ์สีเรียบง่ายไร้ลวดลาย ผ้าหยาบแต่สวมใส่สบาย ผมดำขลับถูกเกล้าอย่างหลวมๆ ให้ดูเหมือนบ่าวรับใช้ที่ไม่มีอะไรสะดุดตา นางมองเงาสะท้อนของตนเองก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หันไปหยิบไหสุราดอกเหมยที่บ่มมานานอย่างทะนุถนอมใส่ย่ามสะพานไว้ข้างตัว

คืนนี้ นางจะออกไปทำธุระสำคัญ

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา สุราสูตรของนางได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากเถ้าแก่เนี้ยของโรงสุราขาประจำที่นางไปขายเป็นครั้งคราว และครั้งนี้ นางก็จะนำไหสุรารสเลิศที่หมักมานานที่สุดไปเจรจาเพื่อขายให้ในราคาที่สูงขึ้น

หลิวฟางหลินเดินไปยังมุมหนึ่งของกำแพงท้ายจวน มือเรียวลูบไล้หินที่ซ้อนกันเป็นระเบียบก่อนจะก้มลงไปเปิดช่องลับเล็กๆ ซึ่งมีขนาดพอให้ร่างของนางมุดออกไปได้ นี่คือ ‘ช่องหมารอด’ ที่นางใช้เป็นทางลับออกจากจวนโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้

เมื่อลอดออกไปได้ นางก็ตรงไปยังถนนเส้นหลักซึ่งยังคงคึกคักแม้เป็นยามดึก โรงสุราขนาดใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางแสงตะเกียงสีแดงที่ส่องสว่าง พร้อมกับเสียงหัวเราะและเสียงพิณจากหอนางโลมขนาดย่อมที่ชิดกันเพราะมีเจ้าของเดียว

นางก้าวเข้าไปในโรงสุราอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเรียกเสี่ยวเอ้อที่คุ้นเคยให้เข้ามาใกล้

"ไปแจ้งเถ้าแก่เนี้ยที บอกว่าวันนี้ข้ามีของเด็ดยิ่งกว่าที่เคยมานำเสนอให้นางได้ลิ้มลอง"

เสี่ยวเอ้อแสดงสีหน้าเสียดายทันที ก่อนเอ่ยปากบอกสาเหตุ

"วันนี้เถ้าแก่เนี้ยไม่ว่างขอรับ นางกำลังต้อนรับแขกสูงศักดิ์ที่ห้องรับรองพิเศษอยู่ เกรงว่าอาจต้องให้แม่นางหลิวกลับมาใหม่ หรือไม่ก็ต้องรอให้เถ้าแก่เนี้ยจัดการเรื่องนั้นเสร็จ"

ฟางหลินเลิกคิ้วฉงน "แขกสูงศักดิ์ขนาดนั้นเชียว?"

เพราะใช่ว่าจะไม่มีแขกสูงศักดิ์มาเสียหน่อยแต่ครั้งกลับต้องให้เจ้าของร้ายไปต้อนรับเชียวหรือ...

"ใช่ขอรับ เป็นขุนนางใหญ่โตมาจองร้านเรากระทันหันขอรับ ข้าเองก็ยังมิกล้าถามมาก แต่ดูจากการต้อนรับแล้ว คงมิใช่ขุนนางธรรมดา"

"เช่นนั้นข้าต้องรอนานเท่าใด?"