ตอนที่ 7 งอกเงย

“ข้าก็คิดเช่นนั้น” ไป๋เล่อหัวเราะเบา ๆ  “น่าระอายนักข้ายังมีเรื่องจะขอรบกวนท่านอีกสักอย่าง”

          ไป๋เล่อยกตะกร้าหวายเล็กขึ้นมา หยิบกล่องผักสลัดวางลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าเจียงจิง

“นี่คือน้ำปรุงผักงาน้ำผึ้งที่ข้าลองทำ…พี่สาวช่วยชิมแล้ววิจารณ์ให้ตรงไปตรงมาหน่อยเถอะ ข้าตั้งใจจะเอาไปขาย”

เจียงจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็หยิบตะเกียบคีบผักสดที่ราดน้ำปรุงขึ้นมาชิมอย่างตั้งใจ รสหวานละมุนของน้ำผึ้งผสานความหอมมันของงาแตะปลายลิ้น ก่อนจะตามด้วยรสเปรี้ยวบางเบาที่ช่วยตัดเลี่ยน ขณะชิมดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นทำให้ไป๋เล่อใจชื้นขึ้นหลายส่วน

“เป็นการกินผักสดที่แปลกใหม่ รสชาติดีมาก ทว่าหวานไปนิดสำหรับคนไม่ชอบหวาน…แต่กลิ่นหอมใช้ได้เลย”

เจียงจิงวางตะเกียบแล้วเอ่ยอย่างไม่อ้อมค้อม “หรืออาจจะแยกรสเปรี้ยว หวานจะดีกว่า”

ไป๋เล่อพยักหน้าเห็นด้วย “ขอบคุณพี่สาวที่ชี้แนะ”

          เจียงจิงมองนางอย่างสนใจ  “เจ้าจะทำส่งร้านอาหารที่ใดหรือ”

          ไป๋เล่อสายหน้า  “ข้าจะตั้งแผงขายข้างทาง” 

          คำตอบนั้นทำให้เจียงจิงถึงกับชะงักไปชั่วครู่ นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ  หญิงงามผู้นี้จะไปขายของข้างทาง  ทว่าทุกคนก็ต้องปรับตัวนางจึงกล่าว 

“ข้าเชื่อว่าน้องสามต้องทำได้แน่”

ไป๋เล่อพูดคุยกับเจียงจิงอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยล่ำลากลับ

ระหว่างที่เดินตามทางหิน อาเหมยซึ่งเดินเคียงข้างก็หันมากระซิบถามอย่างอดไม่ได้

“คุณหนู…หากตั้งใจจะทำน้ำปรุงผักเพียงอย่างเดียว เหตุใดถึงต้องซื้ออุปกรณ์ครัวมากมายขนาดนั้นเจ้าคะ”

ไป๋เล่อก้าวเดินพลางเอ่ย  “ข้าจะทำขนมด้วย น้ำปรุงผักก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น อะไรที่ทำได้ก่อนก็เริ่มทำไปก่อน”

นางเหลือบตามองท้องฟ้าที่เริ่มคล้อยต่ำแล้วเอ่ยเร่ง “รีบเดินเถอะ…เรายังต้องกลับไปเพาะเมล็ดผักอีก”

เมื่อกลับมาถึงเรือน แสงอาทิตย์ยามสนธยาทอแสงอุ่นลอดผ่านยอดไม้ เงาสะท้อนบนพื้นดินทอดยาวไปจนถึงลานเล็กหน้าสวน ไป๋เล่อวางตะกร้าลงบนโต๊ะหิน หยิบถุงเมล็ดพืชที่ซื้อจากตลาดออกมาเรียงทีละถุง

“อาเหมย” นางหันไปเอ่ยเสียงนุ่ม

“เจ้าช่วยนำผักสดกับน้ำปรุงผักไปส่งให้คุณชายสี่ด้วย”

อาเหมยกะพริบตาเล็กน้อย ก่อนยิ้มรับ “เจ้าค่ะคุณหนู”

แล้วก็รีบจัดของใส่กล่องไม้ เดินออกจากเรือนไปอย่างคล่องแคล่ว

จากไป๋เล่อก็ม้วนแขนเสื้อขึ้น นำดินร่วนจากถุงที่บ่าวชายยกมาเทลงในแปลงเล็กหลังเรือน นางใช้เสียมพรวนดินให้โปร่ง ลมยามเย็นพัดโชยพาเอากลิ่นดินชื้นและหอมดอกไม้มาแตะปลายจมูก

มือเรียวค่อย ๆ หยิบเมล็ดแตงกวา ถั่วลันเตา และผักสลัดหลากชนิด หยอดลงไปในดินอย่างใจเย็น จากนั้นกลบด้วยดินบาง ๆ รดน้ำด้วยกระบอกไม้ไผ่ เสียงน้ำซึมลงพื้นเบา ๆ คล้ายเป็นสัญญาณเริ่มต้นใหม่

ไป๋เล่อยืนมองแปลงดินเล็ก ๆ ด้วยรอยยิ้มบาง

“เด็กดีพวกเจ้าต้องงอกเงยทุกต้นรู้ไหม”

บรรยากาศยามเย็นอบอุ่น มีเพียงเสียงแมลงกลางทุ่งร้องระงม เป็นดั่งเสียงขับกล่อมวันแรกของสวนผักเล็ก ๆ

เรือนซินหยวน

          เรือนของคุณชายสี่เผยซ่งเหยา ตั้งอยู่ด้านตะวันออกของจวนเผย แยกออกจากความวุ่นวายของเรือนใหญ่ รอบเรือนปลูกไม้ผลัดใบกับดอกไม้ตามฤดูกาล ลมเย็นจากเชิงเขาพัดผ่านทำให้บรรยากาศเงียบสงบและสดชื่นอยู่เสมอ

ด้านหน้ามีสระเล็ก ๆ ขอบหิน ปลูกบัวขาวกับบัวชมพูเมื่อถึงยามเช้าแสงแดดสะท้อนหยดน้ำบนใบบัวส่องประกายราวกับหยกน้ำงาม ทางเดินไม้ทอดไปสู่ศาลาเล็กกลางสวน เหมาะให้อ่านตำราหรือฝึกเขียนอักษร

อาเหมยก้าวเข้าสู่ลานเรือนซินหยวน ดวงตากวาดสำรวจรอบด้านอย่างเงียบ ๆ บรรยากาศสะอาดเรียบร้อยเกินคาด ต้นไม้เล็ก ๆ ถูกดูแลจนสดชื่น ทางเดินกวาดเรียบไม่เห็นเศษใบไม้สักแผ่น ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจ

หรือว่านางเข้าใจผิดไปเอง…ว่าตระกูลเผยกำลังตกอับ

“คุณชายสี่เรียกแม่นางเข้าไปข้างใน”

เสียงของอี้ชิงดังขึ้นเบื้องหลัง ทำให้อาเหมยสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะได้สติรีบยกกล่องอาหารในมือเดินตามเข้าไปในห้องหนังสือ

ภายในเรือนจัดอย่างเรียบง่าย เน้นความสะอาดสะอ้าน ผนังแขวนภาพอักษรคัดด้วยลายมือผู้ใหญ่ ใช้เป็นแบบฝึกสอนคุณชายสี่ โต๊ะเขียนหนังสือเตี้ยตรงกลางยังมีร่องรอยหมึกเปื้อนจาง ๆ บ่งบอกถึงความเพียรพยายามของเด็กน้อย

อาเหมยก้าวไปข้างหน้า ยกกล่องอาหารขึ้นในมือ “แม่นางอันไป๋เล่อ…ทำน้ำปรุงผักมาให้คุณชายสี่เจ้าค่ะ หวังว่าจะถูกปากคุณชาย”

นางส่งกล่องให้กับอี้ชิงที่ยืนรับด้วยความนอบน้อม เผยซ่งเหยาที่นั่งอยู่เบื้องหน้าเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมใสเป็นประกาย พร้อมเอ่ยเสียงใส

“ข้าขอบคุณท่านแม่…มากนัก”

น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความดีใจ จนแม้แต่อาเหมยยังอดยิ้มตามไม่ได้

เผยซ่งเหยามองกล่องตรงหน้า ดวงตาใสสุกระยิบ เมื่อเปิดฝาออกเห็นผักสดราดด้วยน้ำงาหอมกรุ่น ริมฝีปากเล็ก ๆ ของเขาเผลอยกยิ้มกว้างขึ้นมาเอง  มารดาเป็นคนทำให้เขาจริง ๆ

อาเหมยกล่าวลาแล้วหมุนตัวเดินออกไป แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังตามมา

“ท่านแม่…อี้เหนียงสี่จะไม่ไปจากตระกูลเผยใช่หรือไม่”

อาเหมยชะงัก หันกลับไปมอง เห็นเด็กชายยืนจ้องมาด้วยแววตาคาดหวังอย่างแรงกล้า นางจึงพยักหน้าเบา ๆ

“เจ้าค่ะคุณชาย คุณหนูบอกว่าจะอยู่ที่นี่ต่อ”

แววตาเผยซ่งเหยาเบิกกว้าง รอยยิ้มที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความดีใจที่สุดในชีวิต  เขากำหมัดแน่น ก่อนเอ่ยเสียงใสจริงจังเกินวัย “เจ้าช่วยบอกท่านแม่ด้วย ข้าจะตั้งใจเรียน ท่านแม่ไม่ต้องกังวล…ข้าจะดูแลท่านแม่ ไม่ให้ลำบาก”

อาเหมยใจอ่อนยวบ รีบโค้งรับคำ “บ่าวจะความไปบอกแม่นางไม่ตกหล่นสักคำเจ้าค่ะ”

เด็กชายพยักหน้า ดวงตายังเป็นประกาย “เจ้าไปเถอะ…อย่าให้ท่านแม่ต้องอยู่ลำพัง”

อาเหมยมองใบหน้าของคุณชายที่ยืนอยู่กลางลานด้วยแววตาหลากหลาย นางไม่กล้าเอ่ยคำให้มากความ ย่อคารวะอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวก้าวออกไป