ตอนที่ 6 น้ำปรุงผักงาน้ำผึ้ง 2/2

อาเหมยลอบกวาดตามองรอบร้าน 

“นั่งลงกินด้วยกันเถอะ”  ไป๋เล่อเอ่ยขึ้น

“เจ้าค่ะ....คุณหนู...ท่านต้องการอะไรเพิ่มหรือไม่ข้าจะไปซื้อให้เอง”

ไป๋เล่อส่ายหน้า  นางเองก็ยังไม่มั่นใจว่าตัวเองต้องการสิ่งใด นางหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนนึกขึ้นได้   “แต่ข้าต้องไปขายเครื่องประดับเพิ่มอีก...ไม่งั้นเงินคงไม่พอทำครัวให้เสร็จ”

อาเหมยลอบกังวล  เกรงว่าเครื่องประดับจะไม่พอขาย เพราะคุณหนูนางซื้ออะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด 

          เกือบจะยามโหย่วแล้ว สตรีทั้งสองถึงได้เวลากลับเรือน ลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านกำแพงตระกูลเผย เมื่อก้าวเข้ามาในลานก็เห็นบ่าวชายสามคนกำลังขะมักเขม้นตอกไม้และเรียงอิฐเป็นผนังครัว

ไป๋เล่อเดินเข้าไปใกล้พลางถามเสียงเรียบ

“นี่ใกล้จะเสร็จแล้วหรือ”

หนึ่งในบ่าวเงยหน้าขึ้นยิ้ม “ขอรับ…คงเหลืออีกไม่กี่วัน”

ไป๋เล่อพยักหน้ายิ้มพอใจ “ดี ๆ”  ก่อนหันกลับเข้าเรือนครัวเล็กด้านใน แม้ยังไม่สมบูรณ์นัก แต่ก็พอมีพื้นที่ให้ทำงานได้ นางหยิบถุงงาขาวที่ซื้อมาเมื่อวานวางลงบนโต๊ะ จากนั้นเทงาลงกระทะดินเผา คั่วด้วยไฟอ่อน กลิ่นหอมอุ่นลอยอบอวลไปทั่วห้อง

อาเหมยเข้ามาถาม “คุณหนูให้บ่าวช่วยอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าไปล้างผักพวกนั้น” 

นางชี้ไปยังผักที่ซื้อมาจากตลอดพลางใช้ตะเกียบไม้คนช้า ๆ จนเมล็ดงาเริ่มแตกส่งเสียงเบา ๆ แล้วจึงเทลงครกหิน โขลกด้วยสากจนงาละเอียดเป็นครีมมันเงา เติมน้ำผึ้งป่าเกาะหินที่ได้จากตลาด บีบน้ำมะนาวป่าเพียงเล็กน้อยเพื่อตัดรส จากนั้นใส่เกลือเม็ดบดหยาบ ๆ และน้ำอุ่นที่เตรียมไว้ ค่อย ๆ คนให้เข้ากันจนเนียน

สีทองนวลของน้ำงาสลัดตัดกับแสงตะวันยามเย็นที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ไป๋เล่อจิ้มปลายช้อนชิมเพียงนิด รสหวานละมุนตัดกับความมันของงาและกลิ่นหอมสดชื่นของมะนาวป่า นางยิ้มอย่างพึงใจ ก่อนจะเทใส่ขวดดินเผาขนาดเล็กได้ห้าขวด

แล้วก็หันไปรับผักที่อาเหมยล้างมา 

มือเรียวยาวหยิบมีดเล่มเล็กหั่นแตงกวาเป็นชิ้นพอดีคำ แครอทป่าถูกฝานเป็นแผ่นบางจนเห็นลวดลายเส้นใยอ่อน ๆ แล้วจัดเรียงทั้งหมดลงในจานเคลือบสีขาวนวล  จากนั้นเทน้ำปรุงงาน้ำผึ้งราดลงไป

“อาเหมยหยิบตะเกียบมา ลองชิมดู”

 อาเหมยชะงักไปเล็กน้อย หยิบตะเกียบคีบผักที่คลุกน้ำสลัดงาอย่างระมัดระวัง ลองใส่เข้าปากเพียงคำเดียว ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที

“รสชาติดีมากเจ้าค่ะ หอมกลิ่นงาเข้มข้น แต่ก็สดชื่นจากผักด้วย” 

          ไป๋เล่อยิ้มด้วยความดีใจ 

“เอาล่ะ...เจ้าไปเอาผ้าแพรที่ซื้อมา ไปเรือนพี่สาวเจียงจิงกัน” 

“เจ้าค่ะคุณหนู” 

เรือนเจียงจิงอยู่ลึกเข้าไปด้านท้ายจวน ไม่ต่างจากเรือนของไป๋เล่อนัก ที่นี่แทบจะชิดติดเชิงเขา ลมเย็นจากป่าด้านหลังพัดแผ่วมาเป็นระยะ กลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศ

ไป๋เล่อเดินถือกล่องผักในมือ อาเหมยถือห่อผ้าแพรเดินตามเงียบ ๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สองข้างทางมีเรือนเล็กเดิมเป็นเรือนของอนุอื่น ๆ ที่ออกไป บางเรือนนายท่านก็มอบให้บ่าวไพร่อยู่ บางเรือนก็มีเสียงหัวเราะคุยกัน   นี่นับว่าเป็นหมู่ ๆ หมู่บ้านหนึ่งในชนบทได้

ผู้คนกล่าวว่าตระกูลเผยตกอับ

ไป๋เล่อมองแล้วลอบถอนหายใจ 

คำว่า “ตกอับ” เขาคนเราไม่เท่ากันจริง ๆ

เมื่อเดินผ่านบ่อน้ำกลางลาน ลำแสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยก็ส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยับ ไป๋เล่อเหลือบตามองแล้วค่อยก้าวต่อ

ในที่สุดปลายทางก็มาถึง เรือนเจียงจิงตั้งอยู่ติดแนวรั้วไม้ไผ่ ด้านหลังเป็นแนวป่าร่มครึ้ม เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดไผ่เสียดสีกันเบา ๆ

อาเหมยก้าวขึ้นบันไดไม้ก่อน เคาะประตูเรือนเบา ๆ

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านใน ก่อนที่บานประตูไม้จะเปิดออก เผยให้เห็นหวังเจียงจิงในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อน ผมถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย  

“อ้าว…น้องสาวมาเร็วกว่าที่คิดนะ”  เจียงจิงยิ้มบาง ๆ พลางถอยให้ทั้งสองก้าวเข้าไปข้างใน

          หลังจากนั่งลงเรียบร้อย  ไป๋เล่อยกห่อผ้าแพรส่งให้ “นี่คือผ้าที่ข้ากล่าวไว้เมื่อเช้า ท่านลองดูว่าพอเหมาะหรือไม่”

เจียงจิงรับมา คลี่ผ้าออก เนื้อผ้าเรียบลื่น สีสันสุภาพไม่ฉูดฉาดเกินไปนางพยักหน้า “ดีนัก แบบนี้ตัดออกมาจะดูเรียบแต่ยังมีราศีอยู่”