ตอนที่ 8 ความเปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 8 ความเปลี่ยนแปลง

          เมื่ออาเหมยกลับมาถึงเรือน ก็เห็นไป๋เล่อนั่งอยู่ในสวนหลังบ้าน มือยังคงพรวนดินรดน้ำแปลงผักเล็ก ๆ ที่เพิ่งเพาะเสร็จใหม่ กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเหมยรอบสวน

“คุณหนู…” อาเหมยเอ่ยเสียงนุ่ม พลางก้าวเข้ามาใกล้

ไป๋เล่อหันหน้ามามอง “เหนื่อยหรือไม่...นั่งพักสักหน่อยแล้วค่อยไปรับอาหารที่ครัว”

          อาเหมยจ้องมองเจ้านายครู่หนึ่ง  ไป๋เล่อจึงเอ่ยถาม

          “มีอะไรหรือ”

          อาเหมยเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมา

“คุณชายถามว่าท่านจะไม่ไปจากตระกูลเผยใช่หรือไม่ พอบ่าวตอบว่าใช่… ดูแล้วคุณชายคงดีใจมาก แล้วยังฝากวาจามาให้บ่าวบอกว่า เขาจะตั้งใจเรียนและจะดูแลท่านแม่ไม่ให้ลำบาก”

เสียงน้ำจากฝักบัวที่รินรดต้นไม้ในสวนหยุดชะงักเล็กน้อย ไป๋เล่อเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาเหม่อมองเมล็ดผักในดิน ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เป็นข้าเอง…ที่เมื่อก่อนทำไม่ดี ทำให้บุตรชายต้องรู้สึกเช่นนี้”

อาเหมยเม้มปาก ไม่รู้จะปลอบอย่างไร นางจึงโค้งตัวเบา ๆ “ข้าไปยกอาหารเย็นมาให้ท่านนะเจ้าคะ”

ไป๋เล่อพยักหน้าช้า ๆ “อืม…เจ้าไปเถอะ”

คล้อยหลังอาเหมยเงียบหายไป ไป๋เล่อก็ทอดสายตามองสวนเล็กเบื้องหน้า ความคิดพลันย้อนกลับไปยังเรื่องราวในอดีต

หากจำไม่ผิด ตั้งแต่วันที่นางให้กำเนิดบุตรชาย ก็เป็นวันที่ความโปรดปรานทั้งหลายค่อย ๆ เลือนหายไป หลายคราที่นางควรได้รับรางวัล แต่กลับถูกคุณชายรองบอกว่า “มอบให้ซ่งเหยาแทนแล้ว”

ยิ่งนานวันไป๋เล่อยิ่งคิดฝังใจ ว่าที่ ตนเองสูญเสียความโปรดปรานเป็นเพราะเด็กน้อยผู้นี้ อีกทั้งการคลอดบุตรทำให้รูปร่างนางเปลี่ยนไป ความงามยั่วยวนไม่หวนคืน คุณชายรองจึงหันไปหาอนุคนอื่นแทน

ทว่าไป๋เล่อคนใหม่กลับรู้สึกแตกต่าง นางถึงกับรู้สึกว่า สามีเก่าของนางคนนี้ตั้งใจจะกันไม่ให้นางใกล้ชิดกับบุตรชายเสียด้วยซ้ำ

ทว่า…ช่างเถอะ

ไป๋เล่อค่อย ๆ คลายความคิดเหล่านั้น เรื่องเก่าแก้ไขไม่ได้อีกแล้ว สิ่งที่ทำได้มีเพียงเปลี่ยนแปลงตนเองในตอนนี้เท่านั้น

ทุกเช้าเผยซ่งเหยาจะมาคารวะมารดาก่อนออกไปเรียนเสมอ ไป๋เล่อเองก็มักจะตื่นแต่เช้า ฝึกทำขนมแล้วจัดใส่กล่องไม้เล็ก ๆ มอบให้ลูกชายไว้เป็นอาหารว่างระหว่างวัน

วันเวลาผ่านไป ครัวใหม่ของไป๋เล่อก็เสร็จเรียบร้อย อุปกรณ์ครบครัน กลิ่นหอมของแป้งอบและน้ำตาลลอยออกมาจากเรือนเล็กหลังนั้นแทบทุกวัน ขนมที่นางลองทำก็เริ่มมีหลากหลายมากขึ้น  ทั้งขนมอบหอมกรุ่น ขนมงาเคลือบน้ำผึ้ง และขนมแป้งทอดกรอบ ๆ ที่เด็ก ๆ ชอบ

แล้ววันนี้…ไป๋เล่อจะลองทำขนมคล้ายเค้กเป็นครั้งแรก

นางจัดอุปกรณ์ที่ซื้อมาจากตลาดลงบนโต๊ะเรียงราย

สูดลมหายใจลึก

จากนั้นก็เริ่มแยกไข่แดงไข่ขาวออกจากกันอย่างระมัดระวัง ใช้ตะกร้อไม้ไผ่ตีไข่ขาวจนขึ้นฟูเป็นฟองละเอียด จากนั้นจึงค่อย ๆ ใส่น้ำผึ้งป่าแทนน้ำตาล และตักแป้งข้าวเจ้าที่ร่อนแล้วใส่ลงไปทีละน้อย คนให้เข้ากันจนกลายเป็นเนื้อข้นนวล

แล้วค่อยเทส่วนผสมลงในพิมพ์ดินเผากลมเล็ก ๆ ที่ปูด้วยกระดาษน้ำมัน จากนั้นยกไปวางในเตาดินเผาซึ่งอาเหมยเพิ่งก่อไฟไว้จนร้อนกำลังดี นางปิดฝาเตา หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปช้า ๆ กลิ่นหอมหวานละมุนก็เริ่มลอยออกมาจากเตา คล้ายกลิ่นแป้งผสมน้ำผึ้งที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกลิ่นอบอุ่น เรียกให้บ่าวในเรือนแอบเหลือบมองกันอย่างสนใจ

ในที่สุดเมื่อเปิดฝาเตาออก ขนมก้อนกลมสีเหลืองทองก็ปรากฏตรงหน้า ผิวด้านบนแตกเล็กน้อย ส่งกลิ่นหอมอวลไปทั่วทั้งครัว

ไป๋เล่อยกก้อนขนมออกมาวางบนถาดไม้ มองผลงานด้วยแววตาเปล่งประกาย มือเรียวหักออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ชิมคำแรก  เนื้อนุ่มแน่นไม่ต่างจากเค้กที่นางเคยทำในชาติเดิม แม้ยังไม่สมบูรณ์นัก แต่ความหวานหอมก็ทำให้ริมฝีปากนางคลี่ยิ้มอย่างพอใจ

“สำเร็จแล้ว…นี่แหละ ขนมเค้กก้อนแรกของข้า”

เรือนอันถิง

          ในทุกเดือนเผยกู้หยางจะต้องมาตรวจสอบความก้าวหน้าในการเล่าเรียนของบุตรชายทั้งสอง เผยอี้หลางกับเผยซ่งเหยา

วันนี้อากาศกำลังดี แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างไม้ไผ่ อาจารย์เชี่ยจัดวางกระดาษแบบคัดลายมือของเด็กทั้งสองลงเบื้องหน้าผู้เป็นบิดา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวศิษย์

“บุตรชายของคุณชายรองล้วนเป็นยอดอัจฉริยะ อักษรของคุณชายสามมั่นคง หนักแน่นดังหินผา ส่วนคุณชายสี่แม้ยังเล็กนัก แต่ลายมือก็งดงามคล่องแคล่วผิดเด็กวัยเดียวกัน ที่สำคัญ...ความตั้งใจเล่าเรียนของคุณชายสี่หาใช่น้อยหน้าใคร”

อาจารย์เอ่ยชมไม่ขาดปาก ก่อนจะเอ่ย “แม้คุณชายสี่จะอ่อนวัยกว่าคุณชายสาม แต่ข้าคิดว่า…ฤดูใบไม้ผลินี้ สมควรให้ทั้งสองเข้าทดสอบสอบขั้นพื้นฐานดู”

เผยกู้หยางเหลือบตามองกระดาษคัดลายมือที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า ลายเส้นเล็ก ๆ ของซ่งเหยาเต็มไปด้วยความพยายามจนสัมผัสได้ ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ความสงสัยพลันแล่นขึ้นมา ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่บุตรชายที่เงียบขรึมไม่สนใจเรื่องงราวกลับกลายเป็นเด็กมุ่งมั่นถึงเพียงนี้…

          หลังจากพูดคุยเรื่องสำคัญเสร็จ อาจารย์เชี่ยกล่าวลาออกไป

เขาหันสายตาคมเข้มไปยังเปาอัน บ่าวคนสนิทที่ยืนเคียงข้าง

“เจ้าไปสืบมา  ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับซ่งเหยาบ้าง”

ความจริงนี่หาใช่ความลับคนในจวนต่างรู้กันทั่ว

เปาอันก้มศีรษะต่ำ  ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยช้า ๆ “เรียนคุณชายรอง…ตั้งแต่แม่นางอันไป๋เล่อเริ่มหันมาใส่ใจคุณชายสี่ ทำขนมของว่างให้ด้วยมือตนเอง คุณชายสี่ก็เปลี่ยนไปมากขอรับ”

เผยกู้หยางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาวูบไหวชั่วขณะหันกลับมามองกระดาษลายมืออีกครั้ง

          เขาผู้พยายามกีดกัน สร้างเรื่องราววางแผนไม่ให้บุตรสนิทสนมกับมารดามาหลายปีกับทลายลงง่ายดายเพียงนี้ 

ความรู้สึกนี้ช่างซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย