บทที่สอง เป็นชายา2

บทที่สอง

เป็นชายา

ฉันเริ่มเห็นภาพเล่ห์กลในการจับผู้ชายสมัยนี้

“เมื่อวานเป็นพิธีสมรสของคุณหนูเจ้าค่ะ แต่เมื่อคืนท่านอ๋องไปอยู่ที่เรือนของอนุจินทั้งคืนไม่ได้มาที่ห้องหอนี้เลย บ่าวเห็นคุณหนูนอนร้องไห้อีกทั้งยังดื่มยาชามนั้นลงไปจึงเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องไม่กล้าจากไปไหน จนกระทั่งเมื่อเช้านี้เจ้าค่ะ” บ่าวน้อยเล่ามาถึงตอนนี้ก็เอ่ยถาม

“ยาชามนั้นคือสิ่งใดเจ้าคะ”

ฉันมองหน้าสงสัยของบ่าวน้อย ก่อนจะตอบด้วยคำพูดที่คิดว่าน่าจะต้องใช้ไปอีกนาน

“ข้าไม่รู้ ข้าจำไม่ได้”

สาวน้อยอีกนางที่เห็นเมื่อเช้าเดินถือชามยาเข้ามา “พระชายา ดื่มยานะเพคะ”

อันอันเข้ามาช่วยประคองฉันลุกขึ้น ขณะแนะนำสาวน้อยอีกนาง

“พี่ผิงอันเจ้าค่ะคุณหนู พี่ผิงอันเป็นนางกำนัลที่ฮองเฮาส่งให้มารับใช้ข้างกายคุณหนูตั้งแต่สามปีที่แล้ว พวกเราอยู่ในวังกันสามคนมาโดยตลอดเจ้าค่ะ”

ฉันหันไปมองหน้าผิงอัน

อืม..ดูมีความเรียบร้อยนุ่มนวลกว่าอันอันอยู่มากสมกับเป็นนางกำนัลในวัง

“หม่อมฉันส่งข่าวไปแจ้งฮองเฮาและท่านอ๋องแล้วนะเพคะ อีกสักครู่ฮองเฮาจะส่งหมอหลวงมาตรวจอีกครา”

ฉันพยักหน้า เอาสิ ตรวจให้แน่ใจว่าฉันจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

หลังจากส่งหมอหลวงอีกหลายชุดเข้ามาตรวจ ทุกคนก็กลับไปรายงานทั้งฮ่องเต้ ฮองเฮาและอ๋องชิงหนาน รวมทั้งบ้านเดิมของฟางหรูหนิง ว่าขณะนี้นางสูญสิ้นความจำทั้งหมดไปแล้ว

“นางจำไม่ได้เลยแม้เพียงนิดหรือ” เสียงชายหนุ่มทรงพลังเอ่ยอยู่หน้าห้อง ขณะที่ฉันนอนพักอยู่บนเตียง

“พระชายาสูญสิ้นความจำจริงๆเพคะ”เสียงผิงอันตอบแผ่วเบา

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู พร้อมเสียงถอนหายใจดังเข้ามา

ฉันเกร็งตัวเตรียมรับกับเจ้าของเสียงคนนี้ แต่แล้วก็มีเสียงเดินถอยห่าง

“ถ้าเช่นนั้น ส่งนางไปทบทวนความจำที่ตำหนักนอกเมืองก็แล้วกัน” เสียงทรงพลังเอ่ยก่อนจะเดินห่างออกไป

ฉันเดาว่าน่าจะเป็นอ๋องชิงหนานเจ้าของตำหนักแห่งนี้

แหม...รังเกียจกันขนาดไม่แม้แต่จะเข้ามาดูอาการ นึกแล้วก็เริ่มสงสารเจ้าของร่างนี้ที่คงน้อยใจมากถึงขั้นกินยาฆ่าตัวตาย

อันอันและผิงอันเดินเศร้าสร้อยเข้ามา ก่อนจะช่วยพยุงฉันไปอาบน้ำด้านหลังฉากเพื่อเตรียมตัว

ฉันได้เวลาสำรวจเรือนร่างของฟางหรูหนิงอย่างจริงจัง