บทที่สาม สูญสิ้นความจำ

บทที่สาม

สูญสิ้นความจำ

ได้เวลาสำรวจเรือนร่างของฟางหรูหนิงอย่างจริงจัง

หญิงสาวนางนี้มีรูปร่างที่สมส่วนงดงามสมวัยสาว ทรวงอกอิ่มเต่งตึงใหญ่พอตัว เอวคอดกิ่วเล็กบางรับกับหน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน แขนขาเล็กเรียว ผิวกายขาวนวลเนียนละเอียดนุ่มลื่นจนฉันอดจะลูบหลายรอบด้วยความชื่นชม

เมื่อก้มลงเพ่งมองใบหน้าในน้ำ เมื่อคืนฉันมองเห็นเพียงแวบก็รู้สึกได้ว่าร่างนี้มีใบหน้าที่สวยงามมาก แต่เมื่อมีเวลาได้มองชัดๆ ใบหน้าที่สะท้อนมาช่างสมบูรณ์แบบ นางมีใบหน้าที่งดงามน่าหลงใหลเปี่ยมเสน่ห์ของสตรีเพศ ดวงตากลมโตแวววาวรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากแดงยามแย้มยิ้มช่างดูเย้ายวน

เรียกว่างามล่มเมืองก็คงไม่เกินจริง

งามขนาดนี้ อ๋องชิงหนานยังกล้าปฏิเสธได้ ชักอยากเห็นหน้าอีตาอ๋องนี่เสียแล้ว

อันอันเข้ามาช่วยฉันแต่งตัวก่อนจะพยุงเดินออกมาด้านนอกห้องหอ

ฉันหันมองโดยรอบ ตำหนักแห่งนี้ใหญ่โตเสียงจริง ผู้คนเดินกันอย่างมีระเบียบทั้งทหาร นางกำนัลและข้ารับใช้ แต่ไม่มีใครกล้าเดินมาเฉียดใกล้พวกเราสามคน

“พวกเราจะไปที่ใดกันหรือ” ฉันเอ่ยถามประโยคแรกขณะเดินจนเกือบถึงหน้าประตู

อันอันเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนที่ผิงอันซึ่งตั้งสติได้ดีกว่าจะตอบเสียงเศร้า

“ท่านอ๋องให้พระชายาไปพักฟื้นความจำที่ตำหนักนอกเมืองเพคะ พวกเราต้องนั่งรถม้าไปประมาณหนึ่งชั่วยาม พระชายานอนพักก่อนก็ได้นะเพคะ” ผิงอันช่วยพยุงฉันขึ้นไปนั่งกึ่งนอนบนรถม้าขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก

“เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าพระชายาแล้ว เรียกข้าว่าคุณหนูเถอะ” ฉันบอกผิงอันซึ่งพยักหน้ารับหงอยๆ

“ท่านอ๋องใจร้าย ส่งคุณหนูไปนอกเมืองได้เช่นไร” อันอันร้องไห้ไปบ่นไปเบาๆ ขณะที่ผิงอันต้องคอยห้ามและปลอบว่า

“ข้าจะรีบแจ้งข่าวให้ฮองเฮาทรงทราบ”

“อย่าเพิ่งแจ้งข่าวบอกผู้ใด” ฉันรีบห้าม “เมื่อคนเราไม่มีความทรงจำ ก็จะไม่ถูกอดีตผูกมัดอีก สามารถก้าวไปสู่ชีวิตใหม่โดยไม่ต้องสนใจสิ่งใด ข้าอยากไปอยู่ในที่ใหม่ที่ไม่ต้องถูกฉุดรั้งอยู่กับอดีตเดิมๆ ดังนั้นการไปอยู่ที่ตำหนักนอกเมืองความจริงก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี”

ผิงอันถึงกันชะงักค้างกับคำพูดของฉัน ส่วนอันอันซึ่งผูกพันกับฟางหรูหนิงมากกว่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ดีเหมือนกันนะเจ้าคะคุณหนู พวกเราไปอยู่ที่อื่นกัน”

รถม้าขับเคลื่อนมาเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยามจึงหยุดลงที่หน้าตำหนักขนาดกลางแห่งหนึ่ง ฉันค่อยๆก้าวลงมาหยุดยืนมองสำรวจโดยรอบ

อืม...ทำเลใช้ได้ ห่างไกลผู้คน ไม่พลุกพล่านวุ่นวาย

“ท่านอ๋องส่งนางกำนัลและข้ารับใช้มาให้สิบกว่าคน พวกเขาจะเข้าไปจัดเตรียมข้าวของกันก่อน พวกเราไปนั่งรอกันที่สวนด้านหน้าดีหรือไม่เจ้าคะ” ผิงอันซึ่งเป็นงานเป็นการกว่ามากจัดแจงความเรียบร้อย

ฉันค่อยๆเดินเล่นสำรวจโดยรอบตำหนัก

ไม่ใหญ่มาก ดูแลง่ายดี เหมาะแก่การพักผ่อนระหว่างค่อยๆ คิดว่าจะทำอะไรต่อไป

ฉันทบทวนข้อมูลที่เพิ่งได้รับ ร่างนี้มีครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ แต่เพราะอะไรกันจึงยอมแพ้ฆ่าตัวตายง่ายๆอย่างนั้น เพียงเพราะผู้ชายคนเดียวเช่นนั้นหรือ ‘อ๋องชิงหนาน’ซึ่งฉันยังไม่เคยเห็นหน้า

“เสี่ยวหนิงงงง” เสียงตะโกนเรียกดังลั่นมาจากหน้าประตู

ฉันหันไปมองชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาตรงหน้าด้วยชุดที่ดูคล้ายหมอหลวง ชายหนุ่มยืนหอบอยู่พักใหญ่ขณะที่ฉันได้โอกาสพิจารณารูปร่างหน้าตา

อืม...งานดี ผิวขาวเนียน หน้าใสกิ๊ก ตาเรียวตี่ จมูกโด่ง ถึงจะไม่หล่อคมสัน จัดว่าอยู่ในแนวโอปป้าเกาหลี

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้างเสี่ยวหนิง ข้าได้ข่าวมาว่าเจ้าป่วยข้าจึงรีบไปที่ตำหนักอ๋องชิงหนาน แต่คนที่นั่นบอกว่าเจ้าออกเดินทางมาที่นี่แล้วข้าจึงรีบขี่ม้าตามมา เจ้า...เจ้าเป็นอย่างไร” ชายหนุ่มพูดไปหอบไป น่าจะวิ่งมาไกลอยู่มาก

“คุณหนูสูญสิ้นความจำทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ” อันอันเร่งเดินเข้ามาพูดเมื่อฉันมองไปอย่างขอความช่วยเหลือ

“ท่านนี้คือคุณชายไป่ ‘ไป่ฮั่วถิง’ อยู่จวนสกุลไป่ติดกับจวนสกุลฟางของเราเจ้าค่ะ คุณหนูบอกบ่าวว่าคุณชายเป็นเพื่อนเล่นกับคุณหนูตั้งแต่อายุ7หนาว ตอนที่บ่าวมา คุณหนูกับคุณชายสนิทสนมกันมากเจ้าค่ะ” อันอันแนะนำชายหนุ่มตรงหน้า

ฉันหันไปมองหน้าหล่อแบบโอปป้าของชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง อ้อ...เพื่อนเล่นวัยเด็กนี่เอง

                “ไป่ฮั่วถิง” ฉันเรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ

                “ถิงเกอเกอ” ชายหนุ่มรีบท้วง “ปกติเจ้าจะเรียกข้าว่า’ถิงเกอเกอ’ ส่วนข้าจะเรียกเจ้าว่า‘เสี่ยวหนิง’”

                “ถิงเกอเกอ” ฉันลองเรียกดู

                “ใช่แล้วเสี่ยวหนิง” ชายหนุ่มดูดีใจมาก

                “ให้ข้าลองตรวจดูเจ้าอีกครั้งนะ”

ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางสวนเพื่อให้ชายหนุ่มได้ลองตรวจสอบอีกครั้งตามที่ร้องขอ จะตรวจอีกกี่หมอ ตรวจอีกกี่คน ฉันก็ไม่มีความทรงจำของร่างนี้หลงเหลืออยู่เลยเช่นเดิม

“เจ้าจดจำผู้ใดไม่ได้เลยเช่นนั้นหรือ” ชายหนุ่มยังพยายามสอบถาม

ฉันได้แต่ส่ายหน้าแทนคำตอบ พยายามใช้สีหน้าเศร้าสร้อยเพื่อเรียกคะแนนสงสาร อย่าลืมว่าฉันเป็นดาราเจ้าบทบาท เรื่องสีหน้าฉันสามารถเปลี่ยนได้เหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้าทีเดียว